Μια φωτογραφία μπορεί να συμπυκνώσει μια ολόκληρη εποχή, ειδικά όταν σε αυτήν συναντιούνται δύο πρόσωπα που συνδέθηκαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο με την ελληνική σκηνή. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Πωλίνα και ο Γιώργος Μαρίνος ποζάρουν μαζί σε μια φωτογράφιση, σε ένα σπάνιο στιγμιότυπο που έφερε ξανά στο προσκήνιο η Έλενα Μακρή μέσα από το προσωπικό blog της.
Η εικόνα μάς μεταφέρει σε μια διαφορετική Αθήνα, εκεί όπου η νυχτερινή διασκέδαση, το θέατρο, το τραγούδι και το show συναντιούνταν πάνω στη σκηνή και δημιουργούσαν παραστάσεις που έμεναν στη μνήμη. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γιώργος Μαρίνος, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς performers της εποχής, αλλά και μια νεαρή Πωλίνα που βρισκόταν ακόμη στην αρχή της δικής της διαδρομής.
"Ήμουν ένα άβγαλτο κορίτσι"
Η ίδια η Πωλίνα έχει περιγράψει με αφοπλιστική ειλικρίνεια εκείνη την περίοδο, μιλώντας στην iefimerida λίγο μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαρίνου τον περασμένο Μάρτιο.
"Ήμουν ένα άβγαλτο κορίτσι, μικρό, αυθάδικο, που νόμιζε ότι κάτι κάνει", είχε πει χαρακτηριστικά, ανατρέχοντας στην εποχή που γνώρισε τον σπουδαίο showman. Εκείνος, όμως, φαίνεται πως είδε κάτι περισσότερο από την αυτοπεποίθηση και την ανεμελιά ενός νεαρού κοριτσιού.
"Όταν με είδε και με πήρε μαζί του, μου είπε "αυτό το ταλέντο θα το καλλιεργήσω”", αφηγήθηκε η Πωλίνα.
Η φράση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος βλέποντας σήμερα τη φωτογραφία. Γιατί πίσω από το χαμόγελο και την εικόνα μιας φωτογράφισης υπήρχε μια σχέση μαθητείας, συνεργασίας και έντονης καλλιτεχνικής πειθαρχίας.
Από το "θα το καλλιεργήσω" στο "διά πυρός και σιδήρου"
Η Πωλίνα δεν έκρυψε ποτέ ότι η συνεργασία με τον Γιώργο Μαρίνο δεν ήταν εύκολη. Αντίθετα, τη χαρακτήρισε μια δύσκολη διαδρομή, μέσα από την οποία χρειάστηκε να δουλέψει σκληρά για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του.
Όπως περιέγραψε, το αρχικό "θα το καλλιεργήσω" εξελίχθηκε γρήγορα σε μια διαδικασία "διά πυρός και σιδήρου". Ο Μαρίνος ήταν, σύμφωνα με την αφήγησή της, φοβερά απαιτητικός. Δεν αντιμετώπιζε την πρόβα σαν μια τυπική διαδικασία προετοιμασίας, αλλά σαν κανονική παράσταση.
Και ίσως αυτό να ήταν ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που πήρε η Πωλίνα από εκείνον: πως η σκηνική παρουσία δεν αρχίζει όταν ανάψουν τα φώτα. Χτίζεται πολύ νωρίτερα, μέσα από την προετοιμασία, την επανάληψη και την απόλυτη γνώση αυτού που πρόκειται να παρουσιάσεις.
Η πρόβα ήταν η πραγματική δοκιμασία
Στην αφήγησή της υπάρχει μια εικόνα που αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τη μέθοδο του Γιώργου Μαρίνου. Όταν έλεγε "Ξεκινάμε πρόβα", η απαίτηση ήταν να συμπεριφέρεσαι σαν να βρίσκεσαι ήδη μπροστά σε ένα κοινό 2.000 ανθρώπων.
Δεν υπήρχε χώρος για μια χαλαρή δοκιμή. Όταν πίστευε ότι ο καλλιτέχνης είχε μάθει το τραγούδι και είχε καταλάβει τι ακριβώς ζητούσε, περίμενε από εκείνον να κάνει performance.
Αυτό το στοιχείο εξηγεί ίσως και το ιδιαίτερο αποτύπωμα που άφησε ο Μαρίνος στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε. Η σκηνή αντιμετωπιζόταν ως ένας ολοκληρωμένος κόσμος, στον οποίο κάθε λεπτομέρεια είχε σημασία.
Η "Μέδουσα" και η άλλη πλευρά της σκηνής
Ιδιαίτερη θέση στην αφήγηση της Πωλίνας έχει η "Μέδουσα", ο χώρος στον οποίο συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μαρίνο και έζησε από κοντά αυτή τη σχολή του θεάματος.
"Το χειρότερο πράγμα στη "Μέδουσα” ήταν η πρόβα", έχει πει χαρακτηριστικά. Η φράση είναι αποκαλυπτική, γιατί δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στην προετοιμασία και σε αυτό που τελικά έβλεπε το κοινό.
Γιατί μόλις άναβαν τα φώτα και ξεκινούσε η παράσταση, όλα άλλαζαν. Η ένταση της πρόβας μετατρεπόταν σε χαρά, ενέργεια και γιορτή. Όπως το περιέγραψε η ίδια, τότε ήταν "ένα ατελείωτο πανηγύρι".
Και αυτή η αντίθεση ίσως αποτελεί την πιο όμορφη περιγραφή της δουλειάς ενός performer: πίσω από τη φαινομενική ανεμελιά μιας παράστασης μπορεί να κρύβονται αμέτρητες ώρες πειθαρχίας.
Μια φωτογραφία γεμάτη ιστορία
Σήμερα, κοιτάζοντας την εικόνα της Πωλίνας και του Γιώργου Μαρίνου από εκείνη τη φωτογράφιση στα μέσα των ’80s, είναι εύκολο να σταθεί κανείς μόνο στη νοσταλγία της εποχής. Στα ρούχα, στο styling, στην αισθητική της φωτογραφίας, στην ατμόσφαιρα μιας δεκαετίας που έχει επιστρέψει πολλές φορές στη μόδα και στην pop κουλτούρα.
Πίσω όμως από το vintage κάδρο υπάρχει μια πολύ πιο προσωπική ιστορία. Είναι η ιστορία μιας νεαρής καλλιτέχνιδας που συνάντησε έναν έμπειρο performer, ο οποίος διέκρινε το ταλέντο της και αποφάσισε να το δουλέψει με τον δικό του απαιτητικό τρόπο.
