Υπάρχουν τόποι που περνούν από τη ζωή μας σαν όμορφες αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας, συνδεδεμένοι για πάντα με στιγμές που μας άλλαξαν. Για τη Σοφία Λόρεν, η Ύδρα ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Το 1956, μια 22χρονη Ιταλίδα ηθοποιός έφτανε στην Ελλάδα για τα γυρίσματα της ταινίας "Το παιδί και το δελφίνι", της παραγωγής που θα σηματοδοτούσε το ντεμπούτο της στον αμερικανικό κινηματογράφο. Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι η παραμονή της στο μικρό νησί του Σαρωνικού θα άφηνε ένα τόσο βαθύ αποτύπωμα, όχι μόνο στην ίδια, αλλά και στην ιστορία της Ύδρας.
Χρόνια αργότερα, σε συνέντευξή της στους New York Times, η μεγάλη σταρ αποκάλυψε πόσο ξεχωριστή θέση εξακολουθεί να κατέχει το νησί στην καρδιά της.
"Εκανα μια ταινία, "Το παιδί και το δελφίνι”, στην Υδρα, ένα από τα ωραιότερα μέρη στον κόσμο. Το θυμάμαι με πολύ μεγάλη χαρά γιατί για μένα ήταν η στιγμή που ξεκίνησα την καριέρα μου στο αμερικανικό σινεμά και παράλληλα, ξεκινούσε τότε η ερωτική μου σχέση με τον άντρα μου (τον Κάρλο Πόντι). Μου θυμίζει όλα όσα ανακάλυψα στον σύζυγό μου. Ήταν μία υπέροχη στιγμή στη ζωή μου, γεμάτη ευφορία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Υδρα".
Η Ύδρα δεν ήταν απλώς ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Ήταν ο τόπος όπου ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της: επαγγελματικά, μέσα από την είσοδό της στο Χόλιγουντ, αλλά και προσωπικά, καθώς τότε γεννιόταν ο μεγάλος έρωτας με τον Κάρλο Πόντι.
Η άφιξη που προκάλεσε πανικό
Η Σοφία Λόρεν είχε φτάσει στην Αθήνα περίπου δύο μήνες νωρίτερα για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Η υποδοχή της στο αεροδρόμιο μόνο ήρεμη δεν ήταν. Ο Σπύρος Σκούρας, άνθρωποι του κινηματογραφικού χώρου και εκατοντάδες θαυμαστές είχαν συγκεντρωθεί για να τη δουν από κοντά.
Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, το πλήθος "ώρμησαν ευθύς ως η Λόρεν εξήλθε του αεροπλάνου και εδημιούργησαν στενόν κλοιόν πέριξ της καλλιτέχνιδος εν τη προσπαθεία των να την ίδουν από κοντά". Χρειάστηκε ακόμη και η παρέμβαση της αστυνομίας, προκειμένου η νεαρή σταρ να απομακρυνθεί με ασφάλεια.
Η ίδια παραδέχθηκε αργότερα ότι φοβήθηκε, καθώς δεν είχε ξαναζήσει κάτι αντίστοιχο.
Η Ύδρα πριν γίνει διεθνής προορισμός
Αρχικά, τα γυρίσματα του "Παιδί και το δελφίνι" επρόκειτο να πραγματοποιηθούν στη Μύκονο. Οι δυνατοί άνεμοι, όμως, οδήγησαν σε αλλαγή σχεδίων. Ο κινηματογραφιστής Βασίλης Μάρος, λάτρης της Ύδρας, πρότεινε το νησί ως το ιδανικό σκηνικό.
Έτσι, η Ύδρα έγινε το πρώτο ελληνικό νησί που φιλοξένησε μια μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή.
Όπως σημειώνει η Αμάντα Πάλμερ, δημιουργός του ντοκιμαντέρ "Hydra & Sophia: echoes of a dolphin", το οποίο παρουσιάστηκε στο νησί τον περασμένο Οκτώβριο:
"Επρόκειτο για την πρώτη φορά που το Χόλιγουντ επιλέγει ως σκηνικό ταινίας του την Ελλάδα αλλά και για την πρώτη αγγλόφωνη ταινία της 22χρονης τότε Ιταλίδας ηθοποιού".
Το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε από την ανάγκη να καταγραφούν οι αναμνήσεις των ίδιων των Υδραίων που έζησαν από κοντά εκείνη την ιστορική περίοδο, είτε ως κομπάρσοι είτε ως απλοί παρατηρητές.
Η σταρ που έγινε κομμάτι της καθημερινότητας του νησιού
Οι κάτοικοι της Ύδρας θυμούνται ακόμη τη Λόρεν να περπατά στα σοκάκια, να ανεβαίνει στον μύλο, να ισορροπεί στις βάρκες και να συνομιλεί με τους ντόπιους.
Ο Γιάννης Γαβαλάς, που ήταν τότε παιδί, θυμάται πως μαζί με φίλους του είχαν κάνει... σκασιαρχείο για να τη δουν να φτάνει στο λιμάνι.
"Μια δεκαριά φίλοι είχαμε κάνει σκασιαρχείο και είχαμε στηθεί στην αποβάθρα", αφηγείται.
Η πρώτη εντύπωση μπορεί να μην ήταν αυτή που περίμεναν. Ωστόσο, σύντομα η νεαρή ηθοποιός έγινε αγαπητό πρόσωπο στο νησί. Χαιρετούσε τον κόσμο, φωτογραφιζόταν μαζί του και δημιουργούσε μια πρωτόγνωρη οικειότητα.
Οι ντόπιοι απέκτησαν μικρούς ρόλους ως κομπάρσοι, εργάτες ή καπετάνιοι, εξασφαλίζοντας ένα σημαντικό εισόδημα για τα δεδομένα της εποχής. Τα παιδιά ακολουθούσαν τους συντελεστές για καραμέλες, ενώ οι ταβέρνες του νησιού γέμιζαν καθημερινά από μέλη της παραγωγής.
"Έχω δει τη Λόρεν να κλαίει"
Πίσω από τη λάμψη, όμως, υπήρχε και η σκληρή δουλειά.
Ο Γιάννης Γαβαλάς θυμάται χαρακτηριστικά:
"Έχω δει τη Λόρεν να κλαίει, ήμουν εδώ σε ένα σοκάκι και ο σκηνοθέτης της ζητούσε ξανά και ξανά να επαναλαμβάνει μια σκηνή".
Η 22χρονη ηθοποιός ήθελε να δώσει τον καλύτερό της εαυτό και δεν δίσταζε να εξαντλήσει τα όριά της.
Ακόμη πιο συγκινητική είναι η ιστορία πίσω από το τραγούδι "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη". Παρότι θα μπορούσε εύκολα να μεταγλωττιστεί, η ίδια επέμεινε να το μάθει και να το ερμηνεύσει στα ελληνικά.
Όπως σημειώνει η Αμάντα Πάλμερ:
"Η Σοφία Λόρεν φαινόταν να είναι μπροστά από την εποχή της: ως Ιταλίδα, ήθελε να τιμήσει πραγματικά την εικόνα της Ελληνίδας και της μεσογειακής γυναίκας, σεβόμενη την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, υποδυόμενη μια γυναίκα με ισχυρή βούληση".
Η ταινία που άλλαξε για πάντα την Ύδρα
Όταν η αμερικανική παραγωγή αποχώρησε από το νησί στις αρχές του 1957, οι κάτοικοι ένιωσαν πως ξυπνούσαν από ένα όμορφο όνειρο. Ωστόσο, η επίδρασή της είχε ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητή.
Λίγα χρόνια αργότερα, οι πρώτοι ξένοι ταξιδιώτες έφταναν στην Ύδρα έχοντας δει την ταινία. Το νησί άρχισε να μετατρέπεται σταδιακά σε διεθνές καλλιτεχνικό καταφύγιο, προσελκύοντας ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών από όλο τον κόσμο.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο στοιχείο αυτής της ιστορίας: ότι μια νεαρή γυναίκα, λίγο πριν γίνει η θρυλική Σοφία Λόρεν που γνωρίζει σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης, ερωτεύτηκε έναν τόπο που τη σημάδεψε όσο κι εκείνη σημάδεψε εκείνον.
Η ίδια δεν επέστρεψε ποτέ στην Ύδρα. Όμως τα λόγια της αποδεικνύουν πως ένα κομμάτι της δεν έφυγε ποτέ από εκεί.
"Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Υδρα".
