Στο Facebook γίνονται συχνά αναρτήσεις για σκύλους και γάτες που εξαφανίζονται. Ακόμα και σήμερα συχνά αγνοούμε την δύναμη του μέσου και του σημαντικού ρόλου που μπορεί να παίξει στην εύρεση ενός χαμένου ζώου. Πριν πέντε μήνες, η φίλη μου στο Facebook, Μαρία Κυριακίδου ανέβασε ένα post για τον πανέμορφο σκύλο της Μίσσα που ήταν διαφορετικό από εκείνα που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε. Ο Μίσσα χάθηκε. Αμέσως το post άρχισε να κυκλοφορεί από προφίλ σε προφίλ αλλά δίχως αποτέλεσμα.
Πέντε μήνες μετά, ήρθε το post όπου η Μαρία μας ενημέρωνε πως ο Μίσσα βρέθηκε σώος και αβλαβής, αλλά δυστυχώς - για εκείνη και τον σκύλο - η στενάχωρη αυτή περιπέτεια δεν σταματούσε εκεί.
Aυτή είναι η ιστορία όπως μας την διηγήθηκε η Μαρία Κυριακίδου:
Στις 16 Δεκεμβρίου του 2015, ήρθε ο συντηρητής του λέβητα για μια επισκευή και άφησε τη πόρτα του κήπου ανοιχτή για να μεταφέρει τα εργαλεία του και έτσι ο Μίσσα βγήκε στον δρόμο. Το αντιληφθήκαμε σχεδόν μετά από 1 ώρα και ξεκινήσαμε την αναζήτηση είτε περπατώντας, είτε με το αυτοκίνητο. Και φυσικά μέσω Facebook - κάτι που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην αναζήτηση. Ναι μεν, ο Μίσσα ήταν γνωστός στη περιοχή που μέναμε καθώς το σπίτι μας βρισκόταν σε κεντρικό σημείο της περιοχής και βγάζαμε τον Μίσσα πολλές φορές την ημέρα βόλτα, αλλά η ανάρτηση στο Facebook ήταν αυτή που έγινε η αιτία για να βρεθεί ο Μίσσα.
Αφού, όμως, εντοπίστηκε σε κάποιο σπίτι ο Μίσσα, υπήρξε μια οικτρή αναμονή καθώς ο κύριος που τον είχε στο σπίτι του, για 2 μέρες (απο την ημέρα του εντοπισμού του σκύλου) δεν έδινε κανένα σημάδι ανταπόκρισης και παρουσίας στις επισκέψεις μου στην οικία του, στα σημειώματά μου και τα μηνύματά μου - πιθανόν από φόβο μη βρεθεί υπόλογος. Αισίως τη 3η μέρα, επικοινώνησε μαζί μου συγγενικό πρόσωπό του και μου δήλωσε τη διάθεση του κυρίου να επισκεφθούμε παρέα έναν κτηνίατρο ώστε να επιβεβαιώσει τη ταυτότητα του microchip. Έτσι, η αγωνία μας πήρε τέλος και ο Μίσσα επέστρεψε σπίτι μας.
Ρωτήσαμε την Μαρία πώς είναι σήμερα ο Μίσσα. Η απάντηση της είναι πολύ συγκινητική.
«Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα εκφραστικός και αεικίνητος. Απλώς τώρα, έχει μεγαλύτερη ανασφάλεια. Θέλει να βρίσκομαι διαρκώς στο οπτικό του πεδίο. Όταν απομακρύνομαι, του μιλώ για να ακούει τη φωνή μου και να μη κλαίει. Κάθε μέρα ξεθαρρεύει και λίγο περισσότερο.»
Ευχόμαστε και στους δύο να μην ξαναχωρίσουν ποτέ.
*Οι φωτογραφίες είναι από το προφίλ της Μαρίας στο Facebook
