Υπάρχουν φωτογραφίες που καταφέρνουν να χωρέσουν μέσα σε ένα μόνο στιγμιότυπο ολόκληρη την ατμόσφαιρα μιας εποχής. Μια τέτοια σπάνια εικόνα, την οποία συνοδεύει με ενδιαφέρουσες πληροφορίες ο Άρης Λούπασης, μας μεταφέρει στην Αθήνα του 1952 και σε μια ιδιαίτερη θεατρική βραδιά: εκείνη κατά την οποία η σπουδαία Έλλη Λαμπέτη δέχτηκε στο καμαρίνι της τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Νικόλαο Πλαστήρα.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο θέατρο "Μουσούρη", μετά την παράσταση του έργου του Ιταλού συγγραφέα Ντάριο Νικοντέμι, "Το κουρέλι", στο οποίο η Λαμπέτη πρωταγωνιστούσε στον ομώνυμο ρόλο. Και, όπως φαίνεται, η ερμηνεία της ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε ακόμη και ο πρωθυπουργός θέλησε να τη συγχαρεί προσωπικά.
Η απρόσμενη άφιξη του πρωθυπουργού στο θέατρο
Ήταν 21 Ιανουαρίου του 1952 όταν ο Νικόλαος Πλαστήρας έφτασε στο θέατρο με μαύρη λιμουζίνα και τη συνοδεία του, προκαλώντας, σύμφωνα με την αφήγηση, την έκπληξη όσων βρίσκονταν εκεί.
Ανάμεσά τους και ο Κώστας Μουσούρης, ο σημαντικός θεατράνθρωπος και ιδιοκτήτης του θεάτρου, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε αναλάβει όχι μόνο τη σκηνοθεσία της παράστασης αλλά συμμετείχε και ο ίδιος ως πρωταγωνιστής.
Η παρουσία του τότε πρωθυπουργού δεν πέρασε φυσικά απαρατήρητη. Ο Πλαστήρας κάθισε στην πρώτη σειρά και παρακολούθησε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την εξέλιξη του έργου και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Μετά το τέλος της παράστασης, βρέθηκε στα παρασκήνια, όπου εξέφρασε τον θαυμασμό του για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και συνεχάρη προσωπικά την Έλλη Λαμπέτη για την ερμηνεία της.
Η φωτογραφία από το καμαρίνι της μοιάζει σήμερα σαν ένα μικρό παράθυρο σε μια άλλη Αθήνα. Σε μια εποχή όπου το θέατρο αποτελούσε κεντρικό κομμάτι της πνευματικής και κοινωνικής ζωής της πόλης και οι μεγάλες παραστάσεις είχαν τη δύναμη να προσελκύουν ακόμη και τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της χώρας.
"Το κουρέλι" και μια μεγάλη θεατρική επιτυχία
Η παράσταση είχε κάνει πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου του 1951 και γρήγορα γνώρισε μεγάλη καλλιτεχνική αλλά και εμπορική επιτυχία. Το έργο παρουσιάστηκε σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, ενώ τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Κώστας Μουσούρης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η εικαστική ταυτότητα της παράστασης, καθώς τη σκηνογραφία είχε επιμεληθεί ο Γιάννης Τσαρούχης. Στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη συμμετείχε ένα εξαιρετικό σύνολο ηθοποιών, ανάμεσά τους οι Σταύρος Ξενίδης, Νίκος Τζόγιας, Γιάννης Αργύρης, Μαίρη Λαλοπούλου, Γιώργος Δάνης και Αθηνά Μιχαηλίδου.
Η Λαμπέτη, ήδη μια από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της ελληνικής σκηνής, φαίνεται πως έδωσε στον κεντρικό ρόλο μια ερμηνεία που δεν άφησε αδιάφορους ούτε τους θεατές ούτε τους κριτικούς της εποχής.
Χαρακτηριστική ήταν η κριτική του Στάθη Σπηλιωτόπουλου στην εφημερίδα Ακρόπολις, ο οποίος, αναφερόμενος στην ερμηνεία της, έγραψε με τον δικό του γλαφυρό τρόπο: "Αν ήταν έτσι τα κουρέλια, μα την αλήθεια άξιζε κανείς να γίνει ρακοσυλλέκτης".
Μια φράση που αποτυπώνει το πόσο έντονη ήταν η εντύπωση που προκαλούσε η Λαμπέτη πάνω στη σκηνή.
Το 1952, μια χρονιά-σταθμός για την Έλλη Λαμπέτη
Η χρονιά εκείνη έμελλε να αποδειχθεί καθοριστική όχι μόνο για τη θεατρική πορεία της αλλά και για την προσωπική της ζωή.
Το 1952, ο τότε σύζυγός της, Μάριος Πλωρίτης, αποφάσισε να συγκροτήσει έναν θίασο που θα έμενε στην ιστορία: τον περίφημο "Θίασο των Άστρων", με την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν και τον Γιώργο Παππά.
Η ιδέα δεν ενθουσίασε αρχικά τη Λαμπέτη. Ανάμεσα σε εκείνη και τον Χορν υπήρχε τότε μια αμοιβαία αντιπάθεια, γεγονός που έκανε τη συνεργασία τους να μοιάζει, τουλάχιστον στην αρχή, μάλλον δύσκολη.
Κι όμως, η θεατρική συνύπαρξη των δύο σπουδαίων πρωταγωνιστών εξελίχθηκε σε μια από τις πιο θρυλικές συνεργασίες της ελληνικής σκηνής. Για τα επόμενα χρόνια, ο θίασος παρουσίασε έργα του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου, αφήνοντας πίσω του παραστάσεις και ερμηνείες που πέρασαν στη θεατρική ιστορία.
Από την αντιπάθεια στον μεγάλο έρωτα με τον Δημήτρη Χορν
Κανείς ίσως δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι η αρχική ψυχρότητα ανάμεσα στην Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν θα μετατρεπόταν σταδιακά σε φλερτ και στη συνέχεια σε έναν από τους πιο πολυσυζητημένους έρωτες της ελληνικής καλλιτεχνικής ζωής.
Η συνύπαρξή τους στη σκηνή, αλλά και στα γυρίσματα της ταινίας "Κυριακάτικο ξύπνημα" στο Κάιρο, έφερε τους δύο ηθοποιούς ολοένα και πιο κοντά. Η σχέση τους άλλαξε τη ζωή και των δύο και οδήγησε τελικά στο διαζύγιό τους από τους τότε συζύγους τους, τον Μάριο Πλωρίτη και τη Ρίτα Φιλίππου αντίστοιχα.
Ο έρωτάς τους κράτησε περίπου επτά χρόνια και, παρά το άδοξο τέλος του, έμεινε στη συλλογική μνήμη ως ένας από τους πιο έντονους, παθιασμένους και θυελλώδεις έρωτες που γνώρισε ποτέ ο ελληνικός καλλιτεχνικός χώρος.
Μια φωτογραφία, μια εποχή, μια μεγάλη πρωταγωνίστρια
Το σπάνιο στιγμιότυπο της Έλλης Λαμπέτη με τον Νικόλαο Πλαστήρα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία από μια επίσκεψη του πρωθυπουργού στο θέατρο. Είναι μια μικρή καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής.
Μιας εποχής όπου η Λαμπέτη βρισκόταν ήδη στον δρόμο που θα την οδηγούσε στον μύθο. Μιας εποχής γεμάτης θεατρικές επιτυχίες, μεγάλες συνεργασίες και προσωπικές ανατροπές, που έμελλαν να γράψουν ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
Και μέσα σε όλα αυτά, η εικόνα της νεαρής πρωταγωνίστριας στο καμαρίνι της, να δέχεται τα συγχαρητήρια του Νικόλαου Πλαστήρα μετά από μια ακόμη σπουδαία εμφάνιση, μοιάζει σήμερα σχεδόν συμβολική: η Έλλη Λαμπέτη ήταν ήδη μια μεγάλη πρωταγωνίστρια. Και το κοινό –από τον απλό θεατή μέχρι τις σημαντικότερες προσωπικότητες της εποχής– το είχε αρχίσει να το αναγνωρίζει.
