Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η γυναίκα που ταυτίστηκε όσο καμία άλλη με τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και τη χρυσή εποχή της ελληνικής ψυχαγωγίας, έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουλίου 1996, σε ηλικία 62 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση του θανάτου της συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα, με χιλιάδες ανθρώπους να σπεύδουν να την αποχαιρετήσουν, αποδεικνύοντας πως η "εθνική σταρ" είχε καταφέρει να γίνει κομμάτι της ζωής και των αναμνήσεων πολλών γενεών.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, η λάμψη της παραμένει αναλλοίωτη. Οι εμβληματικές ταινίες της, οι θεατρικές της επιτυχίες, το χαρακτηριστικό γέλιο και η αστείρευτη ενέργειά της συνεχίζουν να συγκινούν και να κερδίζουν το κοινό, ακόμη και όσους δεν πρόλαβαν να τη ζήσουν στην εποχή της. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν υπήρξε μόνο ένα τεράστιο καλλιτεχνικό κεφάλαιο, αλλά ένα διαχρονικό σύμβολο αισιοδοξίας, λάμψης και αυθεντικού σταρ σίστεμ, που εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του ελληνικού κοινού.
Για τους οικείους της, οι μέρες αυτές είναι πάντα δύσκολες. Είναι όμως και μέρες μνήμης, μιας και όλοι έχουν να διηγηθούν μία όμορφη ιστορία για την Αλίκη. Κάπως έτσι συνέβη και με την ανάρτηση του ανιψιού της, Αιμίλιου Βουγιουκλάκη, ο οποίος με αφορμή την επέτειο θανάτου της θείας του, μοιράστηκε μία άγνωση ιστορία με πρωταγωνίστρια τη θεία του και τον Λάκη Λαζόπουλο.
Η ανάρτηση του Αιμίλιου Βουγιουκλάκη
"Μια μέρα σαν τη σημερινή, "έφυγε" βιαστικά η Αλίκη μας. Φαίνεται σαν να ήταν χθες. Ίσως γιατί ο χρόνος, στην περίπτωσή της, έχει επιλέξει να ακολουθεί αντίστροφη πορεία από εκείνη της λήθης. Καθιστώντας την μορφή της σήμερα πιο ζωντανή, πιο οικεία, πιο χαμογελαστή από ποτέ.
Μοιράζομαι ένα περιστατικό -άγνωστο για πολλούς- που καταδεικνύει πόσο αυθόρμητος, πόσο λαμπερός, πόσο δοτικός και μεγαλοπρεπής άνθρωπος υπήρξε σε κάθε στιγμή της ζωής της. Όχι μόνο στη σκηνή. Αλλά, κυρίως, στην καθημερινότητά της.
Στις 31 Ιουλίου 1987,ο ηθοποιός Λάκης Λαζόπουλος συλλαμβάνεται,παρουσία εισαγγελέα, στα καμαρίνια του θεάτρου "Αθήναιον" και οδηγείται στην Ασφάλεια,όπου κρατείται όλη νύχτα. Αιτία, το καυστικό κείμενο της παράστασης και οι ύβρεις που απηύθυνε, μέσα από αυτό, προς το πολιτικό σύστημα της χώρας. Κατηγορία, η προσβολή του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη.
Στο δικαστήριο- εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα- εμφανίζεται ως μάρτυρας υπεράσπισης η Αλίκη. Είχε μεσολαβήσει η παράκληση μιας μεγάλης κυρίας, θεατρικής παραγωγού και φίλη της, της Νινέτας Λεμπέση. Ήταν ένα γεγονός απροσδόκητο εκείνη την εποχή; Προφανώς! Μέχρι τότε, η Αλίκη με τον Λαζόπουλο δεν είχαν συναντηθεί ποτέ! Όχι μόνο αυτό, αλλά και μέσα από την παράστασή του ο δεύτερος (τη "Λυσιστράτη"), επιχειρούσε διαρκώς να την μειώσει, επιτιθέμενος λυσσαλέα προς το πρόσωπό της!
"Και παλιά σατιριζόταν ο κ. Τσάτσος, ή ο κ. Καραμανλής, αλλά ποτέ δεν συνελήφθη κανένας. Ο τωρινός Πρόεδρος είναι ειδική περίπτωση και δεν έχει χιούμορ", δηλώνει στην έδρα.Μετά την κατάθεσή της, ο Λαζόπουλος αθωώνεται.
"Ο δυνατός άνθρωπος δεν εκδικείται, μόνο συγχωρεί", έλεγε πάντα. Από τότε ο κ. Λαζόπουλος, μεταμορφώνεται στον πιο φανατικό θαυμαστή της Βουγιουκλάκη.Και από πολέμιος έγινε ο πιο πιστός αυλικός Της…
Αυτή ήταν η Αλίκη. Έπαιρνε ζωή από την αγάπη του κόσμου. Ζούσε γι’ αυτήν και από αυτήν. Αγάπησε και αγαπήθηκε. Και συνεχίζει, τόσα χρόνια μετά, να γαλουχεί γενιές. Με τελευταία, την τωρινή. Θα την θυμόμαστε πάντα, θα ζει για πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μου".
