Μια σπάνια φωτογραφία από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια λιγότερο γνωστή πλευρά της Γεωργίας Βασιλειάδου: την προσωπική της ζωή και τη βαθιά σχέση που διατηρούσε με τον Κώστα Γάμπαρο, τον δεύτερο και τελευταίο σύζυγό της. Η μεγάλη κωμικός βρίσκεται τότε στα πρώτα χρόνια των μεγάλων κινηματογραφικών και θεατρικών επιτυχιών της, έχοντας ήδη αρχίσει να κατακτά μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές του κοινού. Στο πλευρό της βρίσκεται ο άνθρωπος με τον οποίο έμελλε να μοιραστεί τη ζωή της για περίπου 35 χρόνια.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από τον δημοσιογράφο και συλλέκτη Άρη Λουπάση, ο οποίος μέσα από τη λεζάντα του αφηγείται την ιστορία μιας γνωριμίας που ξεκίνησε το 1945 και εξελίχθηκε σε έναν γάμο ζωής.
Η γνωριμία έξω από το θέατρο Σαμαρτζή
Η ιστορία της Γεωργίας Βασιλειάδου και του Κώστα Γάμπαρου ξεκινά το 1945, σε μια εποχή που η ηθοποιός είχε ήδη αφήσει το δικό της αποτύπωμα στο θέατρο. Σύμφωνα με την αφήγηση του Άρη Λουπάση, η πρώτη τους συνάντηση έγινε έξω από το θέατρο "Σαμαρτζή", όπου η Βασιλειάδου πρωταγωνιστούσε στην επιθεώρηση "Περάστε όλοι", μαζί με τον Ορέστη Μακρή και τις αδελφές Καλουτά.
Ο Κώστας Γάμπαρος ήταν τότε ένας νεαρός φαντάρος και αρκετά μικρότερος από εκείνη. Ετοιμαζόταν μάλιστα να φύγει για τη Μέση Ανατολή. Όμως η γνωριμία του με τη σπουδαία κωμικό φαίνεται πως άλλαξε την πορεία των πραγμάτων. Όπως γράφει ο Λουπάσης, η προσωπικότητα της Γεωργίας Βασιλειάδου ήταν εκείνη που τον κράτησε στην Ελλάδα. Λίγους μήνες αργότερα, οι δυο τους αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους.
Ένας γάμος που ξεκίνησε απλά και κράτησε μια ζωή
Η Γεωργία Βασιλειάδου δεν είχε επιλέξει μια εντυπωσιακή ζωή μακριά από τη σκηνή. Αντίθετα, πίσω από τη μεγάλη καριέρα της υπήρχε ένας άνθρωπος που αγαπούσε την οικογένεια και την ηρεμία του σπιτιού. Για τον γάμο της με τον Κώστα Γάμπαρο, μάλιστα, ο Άρης Λουπάσης αναφέρει μια ιδιαίτερα τρυφερή λεπτομέρεια: το νυφικό της τής το είχε χαρίσει η Άννα Καλουτά.
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο Αττικής, στην οδό Ζεφύρου, μαζί με τη μοναχοκόρη της Φωτεινή, την οποία η Γεωργία Βασιλειάδου είχε αποκτήσει από τον πρώτο της γάμο. Η Finos Film επιβεβαιώνει ότι η Βασιλειάδου γνώρισε τον Γάμπαρο το 1945, μετά από παράσταση με τον θίασο της Άννας Καλουτά και του Ορέστη Μακρή, και ότι έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό της το 1980.
Η Γεωργία Βασιλειάδου ανάμεσα στην επιτυχία και την οικογένεια
Την ίδια περίοδο, η επαγγελματική πορεία της Γεωργίας Βασιλειάδου βρισκόταν σε ανοδική τροχιά. Η δεκαετία του ’50 θα γινόταν μία από τις πιο σημαντικές περιόδους της καριέρας της, με τη συμμετοχή της σε δημοφιλείς κινηματογραφικές παραγωγές και θεατρικές παραστάσεις.
Παράλληλα, όμως, φαίνεται πως διατηρούσε στενή σχέση με την οικογενειακή της ζωή. Το 1959, ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της, αποφάσισε να ασχοληθεί και με τα κοινά, κατεβαίνοντας υποψήφια δημοτική σύμβουλος στην περιοχή όπου ζούσε. Σύμφωνα με την αφήγηση του Λουπάση, εξελέγη και κατάφερε, παρά τις απαιτητικές υποχρεώσεις της στο θέατρο και τον κινηματογράφο, να συμμετέχει ενεργά στα δημοτικά συμβούλια.
Το σπίτι στο Μαρούσι και τα πιο ευτυχισμένα χρόνια
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κώστας Γάμπαρος εργαζόταν ως σοφέρ του Βραζιλιάνου πρέσβη στην Ελλάδα και το ζευγάρι μετακόμισε στο Μαρούσι. Εκεί δημιούργησαν το σπίτι τους, έναν χώρο που συνδέθηκε με μια πιο ήρεμη και οικογενειακή περίοδο της ζωής τους.
Η σχέση της Βασιλειάδου με το συγκεκριμένο σπίτι ήταν ιδιαίτερη. Ο Άρης Λουπάσης έχει αναφέρει σε παλαιότερη ανάρτησή του ότι το σπίτι στο Μαρούσι χτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και αποτέλεσε για εκείνη έναν ξεχωριστό οικογενειακό χώρο. Άλλη αναφορά του για τη ζωή της εκεί περιγράφει μια αυλή με πεύκα, λουλούδια και γιασεμιά, στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα μιας καθημερινότητας πολύ διαφορετικής από τη λάμψη του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Μια αγάπη που κράτησε μέχρι το τέλος
Η σχέση της Γεωργίας Βασιλειάδου με τον Κώστα Γάμπαρο κράτησε μέχρι τον θάνατο της ηθοποιού, τον Φεβρουάριο του 1980. Πηγές που αναφέρονται στη ζωή της επιβεβαιώνουν ότι ο Γάμπαρος ήταν ο δεύτερος σύζυγός της και ότι έμειναν μαζί από τον γάμο τους το 1945 έως το τέλος της ζωής της.
Ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει ξεχωριστή αξία. Δεν αποτυπώνει μόνο τη Γεωργία Βασιλειάδου την εποχή που μεσουρανούσε καλλιτεχνικά, αλλά και τη γυναίκα πίσω από τη μεγάλη κωμικό. Μια γυναίκα που γνώρισε την τεράστια επιτυχία, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μια σταθερή προσωπική ζωή με έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της για δεκαετίες.
Και είναι αυτή η πλευρά της ιστορίας που κάνει το σπάνιο στιγμιότυπο τόσο τρυφερό: πίσω από το λαμπερό όνομα της Γεωργίας Βασιλειάδου υπήρχε ένας γάμος που, σύμφωνα με την αφήγηση του Άρη Λουπάση, στηρίχθηκε στην αγάπη και τον σεβασμό και άντεξε στον χρόνο. Ένας έρωτας που ξεκίνησε έξω από ένα θέατρο το 1945 και έφτασε μέχρι το 1980, όταν έφυγε από τη ζωή η γυναίκα που έμελλε να μείνει για πάντα στη συλλογική μνήμη ως μία από τις σπουδαιότερες κωμικούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Όπως είχε γράψει χαρακτηριστικά ο ποιητής Γιώργος Χρονάς για τη Γεωργία Βασιλειάδου, η δύναμή της ήταν πως μπορούσε να κάνει ακόμη και έναν άνθρωπο που υπέφερε να γελάσει. Και ίσως αυτή η ικανότητα να μετατρέπει τη μελαγχολία σε χαμόγελο να ήταν ένα από τα στοιχεία που έκανε τη μεγάλη κωμικό τόσο ξεχωριστή — τόσο στην τέχνη της όσο και στη ζωή της.
