Υπάρχουν φωτογραφίες που καταφέρνουν να παγώσουν στον χρόνο μια ολόκληρη εποχή. Ένα τέτοιο σπάνιο στιγμιότυπο προέρχεται από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1960, όπου η Κατίνα Παξινού φωτογραφίζεται δίπλα στον νεαρό τότε Αλέν Ντελόν στην πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας του Λουκίνο Βισκόντι "Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του".
Η βραδιά έμελλε να μείνει στην ιστορία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Από τη μία βρισκόταν η Παξινού, η πρώτη Ελληνίδα που είχε τιμηθεί με Όσκαρ και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του παγκόσμιου θεάτρου και κινηματογράφου. Από την άλλη, ο Αλέν Ντελόν, ο οποίος βρισκόταν στην αρχή της λαμπρής καριέρας του και μέσα από τον ρόλο του Ρόκκο θα καθιερωνόταν ως ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του ευρωπαϊκού σινεμά.
Η ταινία του Βισκόντι, που σήμερα θεωρείται αριστούργημα, αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που μετακινείται από τον ιταλικό Νότο στο Μιλάνο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Η Παξινού ενσάρκωσε τη μητέρα της οικογένειας, έναν ρόλο που απέδειξε για ακόμη μία φορά το τεράστιο υποκριτικό της εύρος και τη δύναμη της παρουσίας της στην οθόνη.
"Δεν υπάρχουν ρόλοι της προτιμήσεώς μας..."
Η συγκεκριμένη φωτογραφία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν θυμηθεί κανείς τα λόγια με τα οποία η ίδια η Κατίνα Παξινού περιέγραφε την τέχνη της υποκριτικής.
Όταν κάποτε τη ρώτησαν ποιος ήταν ο αγαπημένος της ρόλος, εκείνη απάντησε:
"Δεν υπάρχουν ρόλοι της προτιμήσεώς μας, ρόλοι προσφιλείς. Υπάρχει μονάχα ένας ρόλος, δηλαδή εκείνος τον οποίο υποδυόμαστε σε μια δεδομένη στιγμή. Γίνεται κανείς ένα με το πρόσωπο που ενσαρκώνει στο θέατρο. Το ίδιο συμβαίνει με κάθε καινούριο ρόλο."
Μια φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία της απέναντι στην υποκριτική. Για την Παξινού δεν υπήρχαν μεγάλοι ή μικροί ρόλοι, ούτε αγαπημένοι χαρακτήρες. Υπήρχε μόνο η απόλυτη αφοσίωση στον εκάστοτε ρόλο και η ανάγκη να γίνεται ένα με τον άνθρωπο που καλούνταν να υποδυθεί.
Η ηθοποιός που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει
Η Κατίνα Παξινού έφυγε από τη ζωή στις 22 Φεβρουαρίου 1973, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Ωστόσο, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ασθένειάς της, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σκηνή.
Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας της ταινίας, "Το Νησί της Αφροδίτης", εργαζόταν ενώ υπέφερε από έντονους πόνους. Την ίδια περίοδο συνέχιζε να εμφανίζεται στο θέατρο ως "Μάνα Κουράγιο", βρίσκοντας τη δύναμη να ανεβαίνει κάθε βράδυ στη σκηνή και να δίνει τον καλύτερό της εαυτό, σαν η ασθένεια να υποχωρούσε μπροστά στην αγάπη της για την τέχνη.
Ένα καρέ που γράφει ιστορία
Σήμερα, περισσότερες από έξι δεκαετίες μετά, η εικόνα της Παξινού δίπλα στον Αλέν Ντελόν στη Βενετία δεν αποτελεί απλώς ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο. Είναι μια υπενθύμιση της διεθνούς ακτινοβολίας που είχε η σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός και της θέσης που κατέκτησε ανάμεσα στους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
