H Έλενα Μακρή Λυμπέρη γνωρίζει καλά ότι το κοινό αγαπάει ιδιαίτερα τις ιστορίες από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και γι' αυτό, μέσα από το Instagram account, Elena's Diary Blog, φροντίζει καθημερινά να φέρνει στο φως άγνωστες ιστορίες και ανέκδοτες φωτογραφίες με τους αγαπημένους μας πρωταγωνιστές.
Αυτή τη φορά δημοσίευσε φωτογραφία του ζεν πρεμιέ, Χρήστου Νέγκα με την γοητευτική Ελένη Θεοφίλου οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην ταινία "Δώστε τα χέρια". Ο Χρήστος Νέγκας υπήρξε ένας από τους πιο γοητευτικούς και ταλαντούχους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’60 και ’70, ξεχωρίζοντας για την αρρενωπή παρουσία και το φυσικό του παίξιμο.
Γεννημένος στη μυροβόλο Ζάκυνθο το 1936, κουβαλούσε πάντα μέσα του την ευγένεια του Ιονίου. Η διαδρομή του ξεκίνησε από τα "ιερά" σπουδαστήρια του Θεάτρου Τέχνης και του Κωστή Μιχαηλίδη. Η μοίρα του του επεφύλασσε ένα θρυλικό ντεμπούτο: το 1961, ανέβηκε για πρώτη φορά στο σανίδι στα εμβληματικά "Κόκκινα Φανάρια" του Αλέκου Γαλανού, υπό τις οδηγίες του Αλέξη Δαμιανού. Ήταν η απαρχή μιας πορείας που θα τον οδηγούσε μέχρι την "Σταυροφορία" του Τσιφόρου το 1979, την τελευταία του θεατρική υπόκλιση.
Από "Αγρίμι" μέχρι τη διεθνή καταξίωση
Στη μεγάλη οθόνη, τον γνωρίσαμε το 1960 μέσα από το "Αγρίμι" του Κώστα Καραγιάννη. Μέσα σε δύο δεκαετίες, γύρισε 36 ταινίες, χαρίζοντας μας μερικές από τις πιο δυνατές δραματικές ερμηνείες της εποχής. Η γοητεία του, μάλιστα, ξεπέρασε τα σύνορα, αφού το 1966 συμμετείχε στην ελληνογαλλική παραγωγή "Une balle au coeur", δίπλα σε διεθνή ονόματα.
Το τελευταίο καλοκαίρι
Το τέλος γράφτηκε με τον πιο τραγικό τρόπο, ένα μεσημέρι του Ιούνη. Στις 21 Ιουνίου 1981, ενώ απολάμβανε τη θάλασσα στην Ανάβυσσο, η καρδιά του τον πρόδωσε. Έφυγε μόλις στα 45 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση του "ανεκπλήρωτου", αλλά και μια παρακαταθήκη γεμάτη φινέτσα και αξιοπρέπεια.
Θυμίζουμε, ότι κόρη του είναι η γνωστή ραδιοφωνική παραγωγός, Αθηναΐς Νέγκα, η οποία είχε δηλώσει παλαιότερα για τον πατέρα της: "Θυμάμαι στιγμές με τον πατέρα μου. Εγώ πήγα σχολείο, με διάβαζε ο μπαμπάς μου, με έμαθε να διαβάζω. Μέχρι τα 7 περίπου πιστεύεις ότι ο μπαμπάς σου είναι Σούπερμαν, πιστεύεις ότι είναι άτρωτος, δεν τον έχεις απομυθοποιήσει ακόμα. Το πιο βαρύ κομμάτι στο δικό μου πένθος είναι ότι είναι κάτι που οι άλλοι ήξεραν. Ήταν θέμα συζήτησης, με έδειχναν με το δάχτυλο και καταλάβαινα ότι έλεγαν για το πένθος μου. Είναι πολύ τραυματικό, εγώ το είδα αυτό το πράγμα στην τηλεόραση, είδα τον θάνατο του πατέρα μου στο δελτίο ειδήσεων. Είναι μια απώλεια που δεν μπορείς να ξεπεράσεις ποτέ, είναι πολύ άγρια, πολύ άσχημη… Ότι είμαι στη ζωή είμαι εξαιτίας της απώλειας του πατέρα μου. Είναι μια μαυρίλα και μια μπάλα γύρω από το από το πόδι σου που σε τραβάει στον πάτο. Είναι όμως και μια ελευθερία που σε κάνει να σταθείς στα πόδια σου".
