Η Άννα μετά από μια παράσταση του έργου του Αντόν Τσέχοφ, «Βυσσινόκηπος», όπου ερμηνεύει τον χαρακτήρα της Λιουμπόβ Αντρέϊεβνα, θυμάται την ιστορία της Ανθής. Η Ανθή είναι άλλη μία γυναίκα που έχασε τον δικό της Βυσσινόκηπο. Με κλειστή την αυλαία πίσω της, στην πορεία της μέχρι το καμαρίνι της και πάλι έξω στους δρόμους της πόλης έξω από το θέατρο, η Άννα θα θυμηθεί όλη την πορεία της Ανθής στην καινούργια της πατρίδα. Τις θάλασσες που πέρασε, το σπίτι που άφησε πίσω, τον άνδρα της και το γιο της που δεν τους είδε ποτέ ξανά. Με την αγαπημένη της ηρωίδα, τη Λιουμπόβ, να της κρατάει συντροφιά τις νύχτες κάτω από το προσκέφαλο της.
Η «Άννα» είναι η ηρωίδα της παράστασης «Μετά τον Βυσσινόκηπο», τον μονόλογο, σε σκηνοθεσία και κείμενου Βασίλη Μυριανθόπουλου, που στηρίζει ερμηνευτικά η Γωγώ Μπρέμπου. Ενόψει της live streaming προβολής της η χαρισματική ηθοποιός μίλησε στο womanTOC για το θεατρικό έργο, για το ελληνικό #metoo, αλλά και για την εμπειρία της από το «Περί Ανέμων και Υδάτων», το «Σκλαβί», τον Θανάση Βέγγο, την Ξένια Καλογεροπούλου, τον Θωμά Μοσχόπουλο.
Πού σας βρίσκουμε αυτή την περίοδο;
«Ολοκληρώσαμε πριν από λίγες μέρες τα γυρίσματα για την παράσταση “Μετά τον Βυσσινόκηπο” σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου και κινηματογράφηση Δημήτρη Ζωγραφάκη, παραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνεται το μοντάζ για να είναι στη διάθεση των θεατών, σε streaming, μέσω του Viva.gr. Να πω επίσης ότι τη μουσική της παράστασης έγραψε ο Κωνσταντίνος Κωτούλας όπως και το τραγούδι που ακούγεται, “Όχι άλλες θάλασσες”, ερμηνευμένο απ' τη σπουδαία Αλέκα Κανελλίδου. Κατά τα άλλα, προσπαθώ να μένω όσο περισσότερο μπορώ σπίτι, για να διαφυλάξω τη δική μου υγεία και των αγαπημένων μου, αναμένοντας υπομονετικά τη σειρά μου για να εμβολιαστώ».
Πείτε μας δύο λόγια για την παράσταση «Μετά τον Βυσσινόκηπο».
«Την ανεβάσαμε στο θέατρο “Γκλόρια” την περσινή σεζόν – όχι το 2020 αλλά το 2019, μια και δυστυχώς εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο τα θέατρα είναι κλειστά. Το έργο έγραψε ο Βασίλης Μυριανθόπουλος, ο οποίος και το σκηνοθέτησε. Είναι ένας χειμαρρώδης δραματικός μονόλογος που, με αφορμή τον “Βυσσινόκηπο” του Τσέχωφ, μιλάει για την ιστορία μιας υπαρκτής γυναίκας, που ξεριζώθηκε από τον τόπο της, την Κριμαία, με τις πολιτικές εκκαθαρίσεις που έγιναν τότε, για να ριζώσει στην Ελλάδα, όπως πολλοί άλλοι εκδιωχθέντες το 1920. Αυτό που έχει αφήσει πίσω της, το μεγαλείο της ζωής της, αποκαλύπτεται σιγά-σιγά στα μάτια και στην καρδιά της εγγονής της, Άννας, που κάνει την αφήγηση. Το έργο μιλάει για τον αποχωρισμό, τον αποχαιρετισμό, την απώλεια, την ανάγκη τού να αποκτάς ρίζες, να προστατεύεις τούς άλλους όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Αναρωτιέμαι πάντα αν σκεφτόμαστε ποτέ τι πραγματικά αφήνουν πίσω τους οι πρόσφυγες, Έλληνες αλλά και ξένοι, πλην της καταστροφής που τους διώχνει μακριά. Αυτό που αφήνουν πίσω πολλές φορές είναι ένας πολιτισμός μεγαλειώδης, που από συνήθεια αγνοούμε».
«Είναι ένας χειμαρρώδης δραματικός μονόλογος που, με αφορμή τον “Βυσσινόκηπο” του Τσέχωφ, μιλάει για την ιστορία μιας υπαρκτής γυναίκας, που ξεριζώθηκε από τον τόπο της, την Κριμαία, με τις πολιτικές εκκαθαρίσεις που έγιναν τότε, για να ριζώσει στην Ελλάδα».
Έχετε κάνει πολλές, σπουδαίες συνεργασίες. Ωστόσο θα ήθελα να σταθούμε στην τηλεοπτική σειρά «Περί Ανέμων και Υδάτων» και να μου πείτε τι αποκομίσατε από αυτήν, καθώς και από τη συνεργασία σας με τον Θανάση Βέγγο.
«Θυμάμαι πάντα με πολλή αγάπη -αλλά όχι νοσταλγία- τα τέσσερα χρόνια των γυρισμάτων τού “Περί Ανέμων και Υδάτων”. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με ανθρώπους θαυμάσιους. Όχι μόνο καλλιτεχνικά, συνολικά. Ήταν όλοι εξαιρετικά ευγενικοί, γενναιόδωροι και προσηλωμένοι στη δουλειά μας. Ειδικά ο Θανάσης Βέγγος, που με το άφθαστο ήθος του καθόρισε αρκετά μεγάλο μέρος τής αντίληψης που έχω για αυτή τη δουλειά. Αλλά και οι αείμνηστες Ελένη Χατζηαργύρη και Αντιγόνη Βαλάκου, που αγαπούσα πολύ. Και ο Νίκος Γαρουφάλλου. Στεναχωρήθηκα πολύ όταν έφυγαν από τη ζωή όλοι αυτοί – κατάλαβα ότι μία εποχή τελειώνει στο θέατρο. Τους σκέφτομαι πάντα. Θα ήθελα επίσης να πω ότι τότε στην τηλεόραση υπήρχαν άνθρωποι που οργάνωναν ένα ασφαλές πλαίσιο για να κινηθούμε καλλιτεχνικά. Η Φρόσω Ράλλη, που έκανε την παραγωγή, η Ρέινα Εσκενάζι, που σκηνοθετούσε, και βεβαίως η Κάκια Ιγερινού, που έγραφε το σενάριο. Με την Κάκια και τη Ρέινα γελούσαμε συνέχεια, ό,τι αναποδιά και αν τύχαινε. Και βεβαίως ο Σπύρος Παπαδόπουλος υπήρξε ο πιο ευγενικός παρτενέρ που είχα ποτέ».
Υπάρχει κάποια ακόμα από τις συνεργασίες σας που μπορείτε να ξεχωρίσετε;
«Νομίζω το “Σκλαβί” τής Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου στο θέατρο “Μικρή Πόρτα”. Όταν έμπαινα στο θέατρο για να κάνω πρόβα ή παράσταση, μεταφερόμουν σε έναν κόσμο ιδανικό και αυτό οφείλεται και στους ηθοποιούς της παράστασης αλλά κυρίως στην Ξένια και στον Θωμά, που μετέδιδαν την αγάπη για τη δουλειά μας αστραπιαία».
«Ο Θανάσης Βέγγος με το άφθαστο ήθος του καθόρισε αρκετά μεγάλο μέρος τής αντίληψης που έχω για αυτή τη δουλειά»
Θα ήθελα να μου πείτε την άποψη σας για το ελληνικό #metoo.
«Καιρός ήταν να συμβεί και ευτυχώς συνέβη. Κάθε γυναίκα ή άντρας που κακοποιείται θα πρέπει να νιώθει την ασφάλεια να καταγγέλλει. Και οι νόμοι να προστατεύουν απολύτως τα θύματα από τη διαπόμπευση, την προσβολή και το υποτιθέμενο στίγμα. Στίγμα δεν έχουν τα θύματα αλλά οι θύτες».
Έχουμε αρκετό καιρό να σας δούμε στην τηλεόραση, είναι κάτι που έχει γίνει συνειδητά ή απλά προέκυψε;
«Απλά προέκυψε. Τα τελευταία χρόνια, οι δουλειές στο θέατρο απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο και κόπο. Στο μέλλον όμως σίγουρα θα ξαναπαίξω στην τηλεόραση, που μού αρέσει πολύ».
«Το θέατρο είναι μια συλλογική δουλειά, απαιτεί πολύ προγραμματισμό, δεν μπορεί κάποιος να βαδίζει στο κενό».
Εάν σας έλεγα να περιγράψετε τον εαυτό σας με λέξεις ή φράσεις;
«Ένα ρήμα μού έρχεται μόνο στο μυαλό: Επιμένω».
Υπάρχουν ανεκπλήρωτα όνειρα που θέλετε να κάνετε πραγματικότητα στο άμεσο μέλλον;
«Αρκετά. Θεατρικά όμως, αν σύντομα δεν υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις από την κυβέρνηση για την επαναλειτουργία των χώρων του πολιτισμού, τα όνειρα θα παραμένουν όνειρα. Το θέατρο είναι μια συλλογική δουλειά, απαιτεί πολύ προγραμματισμό, δεν μπορεί κάποιος να βαδίζει στο κενό. Χρειάζεται θεατές. Μέχρι τα πράγματα να εξομαλυνθούν, αναμένω… Μετά, θα μού ήταν αληθινά απολαυστικό να παίξω μια κωμωδία. Κάτι λυτρωτικό, και για τους ανθρώπους που έχουν πιεστεί τόσο, τους τελευταίους πολλούς μήνες, και ασφαλώς για μένα».
Τι θα θέλατε να πείτε κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη;
«Ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη».
Info
Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια για την παράσταση «Μετά τον Βυσσινόκηπο», που θα προβληθεί σε live streaming 16/4-19/4/2021 και 23-26/4/2021, θα βρείτε εδώ.
Δείτε ένα βίντεο για την παράσταση:
