ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ WOMAN TOC

«Σε αγαπάει ο Θεός, Κωστάκη!»: Η τρυφερή ανάρτηση του Χρήστου Χωμενίδη για τον Κώστα Βουτσά

«Στη μέση της νύχτας ξυπνάω από τη ζέστη. Μιά ξαφνική χόβολη άλλο πράγμα! «Αυτό ήταν» σκέφτομαι. "Πέθανα και πήγα στον παράδεισο...¨"»

«Σε αγαπάει ο Θεός, Κωστάκη!»: Η τρυφερή ανάρτηση του Χρήστου Χωμενίδη για τον Κώστα Βουτσά

Εκτός από κορυφαίος κωμικός, ο Κώστας Βουτσάς αποτελεί μία εμβληματική περίπτωση Έλληνα παλαιάς κοπής.

Παιδί προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, παιδί της Κατοχής, μεγάλωσε σε συνθήκες στέρησης αδιανόητες για τους νεότερους. Διδάχθηκε από τις φασκιές σχεδόν πως η επιβίωση δεν είναι διόλου δεδομένη υπόθεση. Πως για να προχωρήσεις στη ζωή πρέπει να μάθεις να στύβεις την πέτρα.

Φανταστείτε τα κότσια που έπρεπε να έχει κάποιος εκείνα τα χρόνια για να μην αρκεστεί σε ένα βρακί στον πισινό του και σε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του παρά να κυνηγήσει το όνειρό του. Και τι όνειρο! Για τους «κανονικούς» ανθρώπους, αστούς, εργάτες, πόσω δε μάλλον τους αγρότες, ηθοποιός σήμαινε τότε κοινωνικός παρίας. Ερημοσπίτης τρεχαγυρευόπουλος. Φύση τυχοδιωκτική, εκ των πραγμάτων άστατη.

Υπήρχαν -θα μου πείτε- τα «ιερά τέρατα» του Εθνικού Θεάτρου, νωρίτερα της Νέας Σκηνής του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Η Κοτοπούλη, η Κυβέλη, η Ελένη Παπαδάκη, ο Βεάκης και ο Μινωτής... Ο Βουτσάς όμως δεν γαλουχήθηκε στους κύκλους τους. Η Θεσσαλονίκη απείχε πάρα πολύ από την Αθήνα κι ο νεαρός Κωνσταντίνος Σαββόπουλος (όπως είναι το αληθινό επίθετό του) δεν είχε καν την τύχη να ανήκει σε κάποια οικογένεια θεατρίνων. Όταν δε πρωτανέβηκε στο σανίδι, ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν ουσιαστικά στα σπάργανα. Ο Φιλοποίμην Φίνος -το μέγιστο λαγωνικό ταλέντων- έκανε ακόμα τα πρώτα του βήματα.

Ξεκίνησε, ο Βουτσάς από τα μπουλούκια. Τους πλανόδιους θιάσους που αποτέλεσαν την έμπνευση για το αριστούργημα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Τι σήμαινε ηθοποιός σε μπουλούκι; Να μπορείς να υποδύεσαι δεκάδες ρόλους ανά πάσα ώρα, αφού το ρεπερτόριο άλλαζε καθημερινά σχεδόν, από πιάτσα σε πιάτσα. Να διαθέτεις την προσαρμοστικότητα (υπάρχει μεγαλύτερο χάρισμα από αυτήν;) να παίζεις σε χάρτινα σκηνικά, με αντί κοστούμια ράκη, εμπρός σε καρέκλες καφενείου. Να ξέρεις ότι πιθανότατα θα αμειφθείς σε είδος - σε αβγά αντί για δραχμούλες. Κι αν το κοινό στραβώσει από την εξέλιξη του έργου κι αν έχεις την ατυχία να ενσαρκώνεις τον κακό της υπόθεσης, δεν θα διστάσουν να σε σφυρίξουν ή ακόμα και να σού πετάξουν σάπια λαχανικά.

Σε τέτοιες συνθήκες διαπλάστηκε ο Κώστας Βουτσάς. Η χαλκέντερη συνεπώς προσωπικότητά του, ο άσβεστος έρωτάς του γιά τη ζωή, η μνημειώδης αισιοδοξία του μόνο ανεξήγητες δεν είναι. Πλάι στο ταλέντο του -χάρη ίσως στο ταλέντο του- αποτελεί ένα ηλιοτρόπιο της χαράς.

Τον γνώρισα προσωπικά προ εικοσαετίας, συνεργαστήκαμε σε μιά τηλεοπτική σειρά βασισμένη σε ένα μυθιστόρημά μου. Ζωντάνεψε τον χαρακτήρα που είχα επινοήσει με θαυμαστή γλαφυρότητα και ακρίβεια. Διαβάζοντας διαγωνίως ένα σενάριο ήξερε από ένστικτο τι ακριβώς τού ζητούνταν να κάνει. Και το έκανε ταχύτατα, πρίμα βίστα σχεδόν, σεβόμενος ευλαβικά τον κόπο και τον χρόνο του συνεργείου. (Σε αυτό θυμίζει τον άλλο πηγαίο Βορειοελλαδίτη, τον Στράτο Διονυσίου, που ηχογραφούσε -λένε- τα τραγούδια μιά κι έξω...)

Στα διαλείμματα των γυρισμάτων, τού ζητούσα και μού έλεγε ιστορίες. Χαρακτηριστικό τής λεπτότητας τού ανδρός ότι ποτέ δεν έλεγε ονόματα κυριών. Δεν σού επέτρεπε ούτε να υποθέσεις καλά-καλά σε ποιάν αναφερόταν.

Από τις διηγήσεις του θα μοιραστώ μαζί σας την τρυφερότερη, την πιό αποκαλυπτική του χαρακτήρα του.

«... Είχαμε παίξει σε μιά κωμόπολη της Μακεδονίας, φτώχεια τότε και των γονέων, μόλις και μετά βίας μάς έδωσαν από ένα πιάτο μακαρόνια αλάδωτα. Άμα ήταν καλοκαίρι, δεν υπήρχε αμφιβολία πως θα κοιμόμασταν στα παγκάκια της πλατείας. Μα είχε ψοφόκρυο. Χιόνιζε. Το χε στρώσει δέκα πόντους. Μάς σπλαχνίστηκε ο χανιτζής -«ξενοδοχείον» το’λεγε μα χάνι ήταν- και μάς παραχώρησε τρία-τέσσερα δωμάτια. Σε εμένα έτυχε το μικρότερο, η σοφίτα, τουλάχιστον δεν θα το μοιραζόμουν. Μπαίνω και τι να δω; Ράντζο ετοιμόρροπο, στρατιωτικού τύπου, και το χειρότερο σπασμένα τζάμια. Έμπαζε παγωνία. Έπεσα με τα ρούχα, σκεπάστηκα όπως-όπως με μιά σκορωφαγωμένη κουβέρτα και με κάτι εφημερίδες κι έκλεισα τα μάτια. Κροτάλιζαν τα δόντια μου ώσπου με πήρε ο ύπνος.... Στη μέση της νύχτας ξυπνάω από τη ζέστη. Μιά ξαφνική χόβολη άλλο πράγμα! «Αυτό ήταν» σκέφτομαι. «Πέθανα και πήγα στον παράδεισο...» Ανασηκώνομαι και τι να δω στο φως του φεγγαριού; Μισή ντουζίνα γάτες και γατάκια, οικογένεια ολόκληρη, είχαν τρυπώσει από το σπασμένο τζάμι κι είχαν κουρνιάσει και γουργούριζαν πάνω μου! «Σε αγαπάει ο Θεός, Κωστάκη!» είπα τότε στον εαυτό μου.»

Κι εμείς σάς αγαπάμε, κύριε Βουτσά.-

Ακολουθήστε το WomanToc στο Instagram

Read Next

02 Δεκ 2022

Στο εσωτερικού του εγκαταλελειμμένου ιδιωτικού jet του Έλβις Πρίσλεϊ η χλιδή παραμένει αθάνατη

Το εμβληματικό πορτοκαλί JetStar του βασιλιά της rock 'n' roll βρέθηκε σκονισμένο στην έρημο του Νέου Μεξικού.

01 Δεκ 2022

Η Νταϊάνα έκανε χειραψία σε ασθενή με AIDS, όταν όλοι πίστευαν ότι η νόσος κολλάει με το άγγιγμα

Η στιγμή που εξηγεί απόλυτα τον βαθύ, αδιαπραγμάτευτο λόγο που η Λαίδη Ντι ήταν το μεγαλύτερο είδωλο που πέρασε ποτέ από το Μπάκιγχαμ.

Περισσότερα από

Stories

01 Δεκ 2022

Βilly Bo: Το ωραιότερο αγόρι της Αθήνας υπήρξε το πιο διάσημο θύμα του AIDS στην Ελλάδα

"Από το ωραιότερο αγόρι της Αθήνας είχε μείνει μόνο μία σκιά". Η τελευταία συνέντευξη του θρυλικού σχεδιαστή που πέθανε από Aids το 1987.

01 Δεκ 2022

Νατάσα Κάμπους: Το κορίτσι που έζησε αιχμάλωτη 3.096 μέρες στο υπόγειο του απαγωγέα της κληρονόμησε το σπίτι του

Η φρικτή ιστορία της Αυστραλιανής μαθήτριας που πέρασε τα 8 χρόνια της εφηβεία της κλειδωμένη σε κελί πέντε τετραγωνικών.

30 Νοε 2022

Η ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ στη φυλακή. Όταν ο σπουδαίος λογοτέχνης διαπομπεύτηκε και φυλακίστηκε

Η μεγάλη περιπέτεια ενός μεγάλου συγγραφέα που έφυγε από τη ζωή στις 30 Νοεμβρίου του 1900.

30 Νοε 2022

Βλάσσης Μπονάτσος: "Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί"

Ο "αιώνιος" έφηβο της ελληνικής ροκ γεννήθηκε σαν σήμερα και λείπει πολύ.

29 Νοε 2022

Η τραγωδία στον Γοργοπόταμο: Η γιορτή που μετατράπηκε σε θρήνο.

Σαν σήμερα, στις 29 Νοεμβρίου του 1964, ο εορτασμός της επετείου της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου από δυνάμεις της Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1942) πνίγηκε στο αίμα, έπειτα από έκρηξη μιας ξεχασμένης νάρκης.

28 Νοε 2022

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης με τον μονάκριβο γιο του σε ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο

Ο καρπός του έρωτα του με την Βερένα Γκάουερ, ο μικρός τότε Βάσιας, κληρονόμησε χωρίς αμφιβολία το καθηλωτικό βλέμμα του πατέρα του.

28 Νοε 2022

Britannia: Το πολυτελές βασιλικό γιοτ με την αμφιλεγόμενη ιστορία

Η σύνδεση της αείμνηστης βασίλισσας Ελισάβετ με το "πλωτό παλάτι" που της θύμιζε τον εαυτό της.