«Δεν ήμουν κοριτσάκι όταν έζησα το παραμύθι της δημιουργίας του φορέματος που θα φορούσα στο γάμο μου. Βάδιζα στα 38 όταν έφτασε εκείνη η ώρα. Κι όχι, δεν ήθελα ουρές και πούπουλα γιατί είχα συνειδητοποιήσει ότι το παραμύθι δεν έρχεται αν δεν το επιθυμήσεις πολύ, αν δεν κοπιάσεις γι’ αυτό, και γιατί η ζωή είχε πάψει πολλά χρόνια πριν να είναι ροζ. Αυτό σκεφτόμουν καθώς έριχνα κλεφτές ματιές στο Ντίνο Μαυρόπουλο που στην κάμαρα του διαμερίσματος της οδού Λουκιανού 5 εκείνο το φθινόπωρο του 2005 τοποθετούσε μια μια τις χάντρες με τα μαγικά του χέρια σ’ αυτό το νυφικό, σαν τις ψηφίδες μιας καινούργιας ζωής που ερχόταν. Υπομονετικά, ατέρμονα και τόσο αέρινα σαν τα δάχτυλά του να πετούσαν.
Είχε προηγηθεί η σύλληψη του Κώστα Μαυρόπουλου που τόσο καλά διείσδυσε στην ψυχή μου σχεδιάζοντας ένα στην ουσία little white dress με απόληξη στο γόνατο που δεν μιλούσε για το όνειρο της Σταχτοπούτας αλλά για τη συνειδητή χαρά της δημιουργίας μιας οικογένειας μιας γυναίκας που θα πλησίαζε τα δεύτερα – άντα. Δεν ξεχνώ επίσης και το αστείρευτο χιούμορ του Νικόλα που ήξερε να αλαφρώνει και τις πιο "βαριά" συγκινητικές στιγμές.
Μια και το’ φερε ο λόγος, δεν ξέρω σε ποιο σημείο της – τόσο συναρπαστικής – διαδρομής του οίκου Μαυροπουλου στην ελληνική μόδα θα μπορούσα να (πρωτο)σταθώ.
Στη θητεία του Κώστα Μαυρόπουλου – σημειωτέον, παιδί αξιωματικού του βασιλικού ναυτικού που είχε το θάρρος να πει “΄Οχι” στο καλούπι που είχε ετοιμάσει για εκείνον ο πατέρας του - στον οίκο Desse στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 βάσει των διακρίσεών του στη Γαλλική Ακαδημία Μόδας; Στην πρώτη κολεξιόν που μαζί με τον αδερφό του, Ντίνο, παρουσίασαν τον Οκτώβριο του 1956 στη Μεγάλη Βρετάνια καθιερώνοντάς τους ως δυο μεγάλους μετρ της ελληνικής μόδας; Στα ατελιέ της Κριεζώτου 3, εν συνεχεία Σκουφά 17 και τέλος Λουκιανού 5 όπου και παρέμειναν μέχρι το 2011 όταν αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση στα οποία παρέλασε όλη η Αθήνα αλλά και διασημότητες του εξωτερικού από την Πατ Νίξον ως τη Μαρία Κάλλας; Σε μερικές από τις πλέον συζητημένες εμφανίσεις Αθηναίων κυριών που ενορχήστρωσε η σχεδιαστική ευφυΐα του Κώστα με τον Ντίνο να κρατά τη μπαγκέτα της δημιουργίας συγκλονιστικών κεντημάτων που έγιναν το σήμα – κατατεθέν του οίκου; Στη συνεργασία του οίκου με το παλάτι, όπου, όπως μου εξομολογήθηκε ο Κώστας σε συνέντευξη που έδωσε στο TheTOC "για ένα χρόνο δεν μπορούσαμε να ξαναράψουμε το ίδιο ρούχο σε άλλη κυρία. Μόνο μετά το πέρας ενός έτους αυτό ήταν δυνατό...”; Στη δημιουργία φορεμάτων που λάνσαραν θεές του πάλκου όπως η Βίκυ Μοσχολιού κι η Μαίρη Λίντα; Η μήπως στην κοινωφελή τους δράση που βρήκε τον Ντίνο κοντά σε συνανθρώπους μας που έπασχαν από καρκίνο ή σε παιδιά με ειδικές δεξιότητες, αλλά και τον Κώστα να καταθέτει φιλανθρωπικό έργο, με αποτέλεσμα τόσες και τόσες διακρίσεις και παράσημα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μέχρι την Ακαδημία Αθηνών;
Πριν από ένα μήνα και λίγες μέρες, ο Ντίνος, ο αφανής ήρωας του οίκου έφυγε από κοντά μας. Σήμερα είμαστε εδώ για να αποτείσουμε φόρο τιμής στον αφανή ήρωα του οίκου, αλλά και τον Κώστα Μαυρόπουλο για την πολυετή και αδιάληπτη προσφορά τους στην Ελληνική μόδα όσο και για τη δωρεά τους στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα δεκατεσσάρων βραδινών φορεμάτων με τα ξεχωριστά κεντήματα του Ντίνου Μαυρόπουλου.
Κάνει ένα ωραίο νυφικό ένα καλό γάμο τελικά;
Όσο περίτεχνα κι αν είναι τοποθετημένες οι τρέσες, αυτό που ίσως έχει τη μεγαλύτερη σημασία τελικά είναι να σκύψει κανείς πάνω στο αντικείμενό του με αγάπη. Κι ο Ντίνος Μαυρόπουλος έβαλε ενδιαφέρον, κόπο και προσωπική φροντίδα φτιάχνοντας το δικό μου νυφικό. Στοιχεία που χρειάζεται οποιαδήποτε σχέση για να αντέξει. Ο γάμος μου κρατάει ακόμα παρ' όλες τις τεράστιες δυσκολίες να συντηρηθεί μια σχέση τόσα χρόνια στη δίνη της (ελληνικής) πραγματικότητας. Δεν ξέρω για πόσο θα αντέξει ακόμα. Ξέρω, ωστόσο, ότι γι’ αυτό το μάθημα που μου έδωσε, σ’ αυτό το ξεκίνημα μιας νέας ζωής, σ’ εκείνον και στον αδερφό του Κώστα, θα τους είμαι ευγνώμων για πάντα».
(Η ομιλία έγινε στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα στο πλαίσιο της τιμητικής εκδήλωσης στον οίκο Μαυρόπουλο για τη δωρεά 14 βραδινών φορεμάτων)
