«Χθες έπεσε η ματιά μου σε γνωστό *mommy blog με την ατάκα "Ο δικός μου Άγιος Βαλεντίνος είναι το παιδί μου". Πέρα από τα χιλιάδες σχόλια τύπου "σαν το παιδί μας, κανένας άντρας", με παραξένεψε πως οι περισσότερες ήταν νέες μαμάδες.
Όταν γράφω κάτι που αφορά την *μητρότητα είμαι πολύ φειδωλή, καθώς δεν είμαι μητέρα και καλό είναι να σχολιάζουμε δημόσια βάση πραγματικών βιωμάτων. Αλλά ήρθα σε αμηχανία καθώς αυτές οι ατάκες μου φέρνουν στο μυαλό γυναίκες απαγκιστρωμενες στα παιδιά τους. Μου θυμίζουν οικογένειες που τα πάντα είναι το *παιδί, και δεν εννοώ με τον υγιή τρόπο. Σχέσεις που το ζευγάρι χάνεται, σβήνει, θαμπώνει.
Σχέσεις που το παιδί είναι το μόνιμο θέμα διαπληκτισμού και διεκδικήσεων.
Αλλά τα παιδιά μεγαλώνουν.
Παίρνουν τον δρόμο τους.
Συχνά και τον πιο μακρινό δρόμο λόγω σπουδών. Και μένουν πίσω δύο άνθρωποι που δεν επικοινωνούν, δεν ταξίδεψαν όσο ήθελαν, δεν γελάνε και δεν απολαμβάνει ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Κάποια στιγμή να αντιληφθούμε και την σημασία του *συντρόφου στις ζωές μας. Τυχαίνει να έχω γνωρίσει κακές μαμάδες και συγκλονιστικούς μπαμπάδες. Προφανώς και οι σχέσεις είναι δύσκολες. Προφανώς και θέλει κόπο και τρόπο να διατηρηθεί μια οικογένεια. Αλλά πριν το παιδί υπάρχει το ζευγάρι. Και αυτό είναι από μόνο του μια οικογένεια. Ήδη.
(H Carina Bergfeldt πολύ-βραβευμένη δημοσιογράφος, ρεπόρτερ και συγγραφέας, ανέβασε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram το *δώρο που της έφερε η ζωή χθές, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.
Η φωτογραφία με συγκίνησε ιδιαίτερα ακριβώς γιατί υπάρχει και ο σύζυγος της σε αυτήν. Υπάρχει Εκείνος και Εκείνη. Και στη μέση ο γιος τους.)»
