Έγινε γνωστή μέσα από έναν δραματικό, και μοιραίο, ρόλο αλλά αγαπάει εξίσου και την κωμωδία. Πιστεύει ότι η θέση ενός ηθοποιού είναι ανάμεσα στον κόσμο, προσπαθεί να μην κρίνει αυστηρά τους γύρω της και πιστεύει ότι η κοινωνία ασκεί ιδιαίτερα μεγάλη πίεση τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες. Η Μυρτώ Αλικάκη είναι το ζωντανό – και ευτυχές θα συμπληρώσω – παράδειγμα, ότι ηθοποιός, όντως σημαίνει «φως» μιας και όλα αυτά τα χρόνια δεν παρέκκλινε στιγμή από την τέχνη της παραμένοντας συνεπής στα πιστεύω της, όποιο κι αν ήταν το κόστος. Είτε τη θυμόμαστε ως παθιασμένη «Αναστασία», είτε ως εναλλακτικό και αισιόδοξο «Μιτσάκι» η ουσία είναι, ότι η Μυρτώ Αλικάκη – με τη δροσερή εμφάνιση και τη βαθιά χαρακτηριστική φωνή – παραμένει η ίδια ενδιαφέρουσα και προσγειωμένη παρουσία, που επιμένει να πιστεύει ότι ένα χαμόγελο και λίγη συμπόνοια μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Είτε τη θυμόμαστε ως παθιασμένη «Αναστασία», είτε ως εναλλακτικό και αισιόδοξο «Μιτσάκι» η ουσία είναι, ότι η Μυρτώ Αλικάκη – με τη δροσερή εμφάνιση και τη βαθιά χαρακτηριστική φωνή – παραμένει η ίδια ενδιαφέρουσα και προσγειωμένη παρουσία, που επιμένει να πιστεύει ότι ένα χαμόγελο και λίγη συμπόνοια μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Για όλα αυτά, και για πολλά άλλα, η αγαπημένη ηθοποιός μας μιλά στην παρακάτω συνέντευξη.
Συμμετέχετε στην παράσταση «2 αδελφές» του Πασκάλ Ραμπέρ. Ένα έργο που έχει ήδη προκαλέσει αίσθηση ενώ οι κριτικές τόσο για τη σκηνοθεσία όσο και για τις ερμηνείες είναι πολύ θετικές. Θα θέλατε να μου πείτε λίγα πράγματα για τη συνεργασία αυτή;
Είναι μία παράσταση η οποία ξεκίνησε από την περσινή καραντίνα, αλλά τελικά καταφέραμε να την ανεβάσουμε φέτος. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο παίζεται ταυτόχρονα σε διάφορα θέατρα του κόσμου, πάντα υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πασκάλ. Οι πρωταγωνίστριες είναι δύο αδερφές, οι οποίες συναντιούνται μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Προέρχονται από ένα ιδιαίτερα «πλούσιο» πνευματικά σπίτι, με δύο γονείς διανοούμενους. Η μεταξύ τους σχέση, η οποία ήταν πάντα πολύ εκρηκτική, έχει πλέον εκτροχιαστεί. Η σύγκρουση των δύο γυναικών είναι αναπόφευκτη, ενώ παράλληλα, μέσα από τις δικές τους προσωπικές διαφορές, γινόμαστε μάρτυρες της σύγκρουσης δύο διαφορετικών κόσμων: Η μία – ο χαρακτήρας που υποδύεται η Γιούλικα Σκαφιδά – είναι πιο μετριοπαθής και συμβιβασμένη με το κατεστημένο, ενώ η άλλη νιώθει έντονη την ανάγκη να επαναστατεί. Ακόμα και οι δουλειές που έχουν επιλέξει συμβαδίζουν με τους χαρακτήρες τους. Η μεν είναι δημοσιογράφος, ενώ η δε ασχολείται κυρίως με ΜΚΟ και δομές προσφύγων. Φυσικά μέσα από τη σύγκρουση των δύο αδερφών, περνούν μηνύματα σχετικά με την ελευθερία, το προσφυγικό, τις ανισότητες και γενικά ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία.
Εκτός από τις αδερφές, συμμετέχετε και στην παράσταση «Ο Θεός της σφαγής» που είναι ουσιαστικά μία μαύρη κωμωδία. Πόσο εύκολο είναι να ενσαρκώνετε παράλληλα δύο τόσο διαφορετικούς ρόλους;
Καθόλου θα έλεγα. Ίσα ίσα που η συγκεκριμένη εναλλαγή με εξισορροπεί. Από τη μία οι «Αδερφές» είναι ένα έργο απαιτητικό, βίαιο και πολλές φορές ωμό και από την άλλη «Ο Θεός της σφαγής» είναι μία μαύρη κωμωδία. Έχουν να πουν και οι δύο πολύ ενδιαφέροντα πράγματα απλά τα λένε με διαφορετικό τρόπο. Είναι δύο εξαιρετικές συνεργασίες, με εξαιρετικούς σκηνοθέτες. Τόσο ο Πασκάλ όσο και ο Κώστας Φιλίππογλου, έχουν κάτι κοινό. Δημιουργούν ένα κλίμα χαράς και ασφάλειας. Ένα κλίμα στο οποίο όλοι «ανθίζουν». Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους συνεργάτες μου. Νιώθω εξαιρετικά ευτυχής.
Κοιτάζοντας κανείς το πλούσιο βιογραφικό σας, παρατηρεί ότι κυριαρχείται από δραματικούς ρόλους. Είναι κάτι το οποίο επιλέξατε εσείς ή θα λέγατε ότι σας επέλεξε;
Όχι, σίγουρα δεν το έχω επιλέξει. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό παρόλο λατρεύω την κωμωδία και μάλιστα χαίρομαι που έχω κάνει τα «Υπέροχα Πλάσματα». Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή μου είμαι ένας άνθρωπος χαρούμενος θέλω να πιστεύω. Ίσως αυτό να βλέπουν οι σκηνοθέτες όταν με επιλέγουν για κάποιο ρόλο και να τους εξιτάρει η αντίθεση.
Γίνατε ευρέως γνωστή μέσα από τη θρυλική «Αναστασία» σε πολύ νεαρή ακόμη ηλικία. Φοβηθήκατε μήπως ο συγκεκριμένος ρόλος σας στιγματίσει και τελικά εγκλωβιστείτε σε ρόλους αισθησιακών και μοιραίων γυναικών;
Το φοβήθηκα. Και αυτό και πολλά άλλα πράγματα, όπως την αίσθηση της εμπορευματοποίησης ενός ηθοποιού. Η άμυνά μου απέναντι σε όλα αυτά, ήταν να μην ξεχάσω τον λόγο για τον οποίο επέλεξα το συγκεκριμένο επάγγελμα και να μην ξεχάσω πώς ήθελα να ζω τη ζωή μου. Ξέρετε η επωνυμία φέρνει πολλές αλλαγές και στην ιδιωτική ζωή ενός ανθρώπου αλλά και στη σχέση του με τον κόσμο. Εγώ εξ’ αρχής ήθελα να βρίσκομαι ανάμεσα στους ανθρώπους και όχι να τους χαζεύω από ψηλά. Κάποια λοιπόν στιγμή, αισθάνθηκα ότι όλο αυτό ξεφεύγει από τον έλεγχό μου. Αποστασιοποιήθηκα, πήρα τον χρόνο μου, και όταν ένιωσα ότι όλο αυτό ισορρόπησε, τότε ήμουν σε θέση να απολαύσω την ευλογημένη τύχη μου, να επιλέξουν εμένα, εκείνη τη μοιραία μέρα για να υποδυθώ την Αναστασία. Γιατί ήταν πραγματικά μία σπουδαία τύχη, με εξίσου σπουδαίους συνεργάτες.
Πόσο εύκολο ήταν για ένα νέο κορίτσι να εδραιωθεί στον χώρο της υποκριτικής όταν εσείς ξεκινούσατε την καριέρα σας; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
Η αλήθεια είναι ότι ήταν μία πολύ ελπιδοφόρα εποχή. Αν ένας νέος ήταν φιλότιμος, εργατικός και αγαπούσε αυτό που έκανε, σε γενικές γραμμές μπορούσε να ελπίζει ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό δυστυχώς δεν ισχύει σήμερα. Σήμερα η επιβίωση είναι πολύ δύσκολη. Άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά παλεύουν για να επιβιώσουν. Όσον αφορά στους ηθοποιούς, οι σχολές πλέον είναι πολλές και ακόμα περισσότεροι οι απόφοιτοι, οπότε τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά. Δυσκολίες από την άλλη, εγώ δεν αντιμετώπισα. Ήμουν πολύ τυχερή γιατί βρέθηκα στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή. Μετά την «Αναστασία» η βασική μου επιδίωξη ήταν να κάνω τη δουλειά μου ήσυχα και όμορφα. Ήθελα να αποδείξω ότι εκτός από καλή ηθοποιός είμαι και ένας καλός άνθρωπος και επαγγελματίας, που μπορεί κάποιος να τον εμπιστευτεί. Γιατί η αλήθεια είναι, ότι σε βάθος χρόνου, δεν αρκεί μία επιτυχία.
Πιστεύετε ότι σήμερα οι νέοι αντιμετωπίζουν εξίσου σημαντικές δυσκολίες γι’ αυτό άλλωστε στρέφονται και στα social media όπως είναι το Instagram και το Tik Tok;
Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ιδιαίτερα δύσκολο και ανταγωνιστικό αλλά πάντα κάποιοι θα ξεχωρίζουν. Όσο για τα social media, είναι σημείο των καιρών. Ο καθένας τα χρησιμοποιεί ανάλογα με την προσωπικότητα και τις προτάσεις που δέχεται. Θέλει όμως μεγάλη προσοχή. Είναι κάπως παράξενο να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας ως προϊόν προς εκμετάλλευση. Δεν είμαι αρνητική, αλλά χρειάζεται ένα μέτρο. Το μόνο σίγουρο είναι βέβαια ότι όλοι μας σε βάθος χρόνου, δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε.
Ανήκετε σε έναν από τους κλάδους που επλήγησαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Πώς σας επηρέασε όλη αυτή η κατάσταση;
Ομολογώ ότι δεν με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Είχα εξάλλου δουλειές να κάνω. Μην ξεχνάτε ότι δεν είμαι ένα κορίτσι που βγήκε τώρα στη δουλειά οπότε δεν λαχταρούσα να κάνω πράγματα που τελικά δεν κάθονταν. Έχω υπομονή να περιμένω. Ωστόσο πολύς κόσμος και πολλοί συνάδελφοί μου, βρέθηκαν σε τρομακτικά δύσκολη θέση.
Ποια η άποψή σας για το θέμα που δημιουργήθηκε με τον Άρη Σερβετάλη και την απόφασή του να αποχωρίσει από την παράσταση «Ρινόκερος»;
Έχω αποφασίσει ότι θα αποφύγω αυτή τη συζήτηση είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ. Δεν θα ήθελα να μπω στο γαϊτανάκι όπου ο καθένας απορρίπτει ή δικάζει ελαφρά τη καρδία. Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε. Αυτό που είναι δύσκολο είναι να κρίνουμε σωστά. Πλέον όλοι έχουμε βήμα για να εκφράσουμε τις απόψεις μας, ωστόσο θα πρέπει να σκεφτόμαστε και τον άλλο. Γενικά παρατηρώ ότι υπάρχει ένα είδος τρομοκρατίας, και είναι κρίμα.
Δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω για ελληνικό #metoo και τις καταγγελίες που στιγμάτισαν πρόσφατα το ελληνικό θέατρο. Έχετε βιώσει κάτι αντίστοιχο σε συνεργασία σας;
Όχι ευτυχώς. Έχει τύχει να μου μιλήσουν άσχημα ή να με φλερτάρουν αλλά ποτέ να με παρενοχλήσουν σεξουαλικά, ούτε να υποστώ μπούλινγκ. Ένιωθα πάντα πολύ δυνατή. Βέβαια δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα να μου συνέβαινε κάτι πραγματικά οδυνηρό. Προφανώς και είμαι στο πλευρό των ανθρώπων που αποφασίζουν να μιλήσουν. Προσπαθώ ωστόσο μέσα μου να διαχωρίζω τα πράγματα. Είναι άλλο το έγκλημα και άλλο κάτι πιο μικρό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι επιτρεπτό. Δεν μπορούμε να τα βάζουμε όλα στο ίδιο σακούλι. Ζούμε σε μία εποχή που όλα αυτά είναι ακόμα νωπά. Πιστεύω σύντομα θα βρεθεί η ισορροπία.
Ακούμε σχεδόν καθημερινά για γυναικοκτονίες. Σύμφωνα μάλιστα με στατιστικά, στην Ελλάδα, έχουμε ένα θύμα τον μήνα. Γιατί πιστεύετε συμβαίνει αυτό;
Νομίζω γυναικοκτονίες, δυστυχώς, πάντα γίνονταν απλά τώρα τους δίνουμε περισσότερη σημασία. Είναι ένα φαινόμενο τρομακτικό. Είναι απαραίτητο τα δύο φύλα να επαναπροσδιορίσουν τη μεταξύ τους σχέση αλλά και τη θέση τους στην κοινωνία. Οι άντρες παραδοσιακά λόγω της σωματικής τους δύναμης κατέφευγαν στη βία προκειμένου να καλύψουν τυχόν συναισθηματικές αδυναμίες. Θεωρώ ότι και τα δύο φύλα υφίστανται τρομακτική πίεση από την κοινωνία. Όταν η κοινωνία σου επιβάλλει να είσαι ο ισχυρός, αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συναισθηματική πίεση και άρα τη βία. Νομίζω ότι η λύση είναι να αγαπήσουμε όλοι τις αδυναμίες μας. Να αγαπήσουμε τη διαφορετικότητα και να την κάνουμε δύναμή μας. Κάποιος που φαινομενικά δείχνει αδύναμος σε κάτι, μπορεί να κρύβει τεράστια δύναμη σε κάτι άλλο. Αυτή είναι και η ουσία της κοινωνίας.
Νομίζω ότι η λύση είναι να αγαπήσουμε όλοι τις αδυναμίες μας. Να αγαπήσουμε τη διαφορετικότητα και να την κάνουμε δύναμή μας. Κάποιος που φαινομενικά δείχνει αδύναμος σε κάτι, μπορεί να κρύβει τεράστια δύναμη σε κάτι άλλο. Αυτή είναι και η ουσία της κοινωνίας.
Λένε ότι το ήθος και η συμπεριφορά ενός άντρα, εξαρτάται από τον τρόπο που μεγαλώνει. Ως μητέρα δύο γιων, νιώθεις την ευθύνη αυτή εντονότερη;
Όχι. Όσο οφείλουμε να μεγαλώνουμε αγόρια τρυφερά και συμπονετικά, άλλο τόσο οφείλουμε να μεγαλώνουμε και κορίτσια που δεν φοβούνται. Η πατριαρχία άλλωστε δεν έχει να κάνει μόνο με τον τρόπο που μεγαλώνουν τα αγόρια αλλά και με αυτόν που μεγαλώνουν τα κορίτσια. Όσο για μένα, στάθηκα πολύ τυχερή γιατί μεγάλωσα με έναν πατέρα που μου έμαθε να αγαπάω τα αγόρια και να νιώθω ίση απέναντί τους.
Η εμφάνιση παίζει ρόλο στον χώρο του θεάτρου;
Φυσικά, αλλά όχι απαραίτητα η ομορφιά. Μπορεί να παίζει ρόλο μία ανατρεπτική εμφάνιση, ή μία εναλλακτική εμφάνιση. Το ζητούμενο για έναν ηθοποιό είναι να λάμπει πάνω στη σκηνή. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την ομορφιά αλλά με αυτό που βγαίνει από μέσα του.
Τελικά ο Έλληνας αγαπάει το θέατρο;
Ναι θεωρώ ότι το αγαπάει. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς όταν μία παράσταση βρίσκεται σε περιοδεία. Η λαχτάρα του κόσμου στην επαρχία είναι πραγματικά συγκινητική. Στην Αθήνα τα πράγματα είναι αλλιώς. Πολλά θέατρα και πολλές παραστάσεις με τη δυνατότητα του κοινού – κυρίως την οικονομική – να είναι αρκετά περιορισμένη.
Τελευταία σου τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στη σειρά «Σιωπηλός Δρόμος». Θα σε ξαναδούμε σύντομα;
Έκανα και το καρτ ποστάλ που είναι ένα αυτοτελές επεισόδιο αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω κάτι στα σκαριά.
Ποιος είναι ο ρόλος που θα ήθελες να υποδυθείς κάποια στιγμή στην καριέρα σου;
Δεν έχω κάποιο απωθημένο θα έλεγα. Ένας που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι σίγουρα αυτός της Μάρθα στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνα Γουλφ». Η αλήθεια είναι βέβαια ότι πάντα έδινα πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα στις συνεργασίες και όχι στους ρόλους.
Μία ευχή για το 2022 που έρχεται πολύ σύντομα;
Θα ακουστεί κλισέ αλλά θα ευχηθώ να τελειώσει η πανδημία γιατί μας έχει πάει πίσω σε πολλά πράγματα. Μία ακόμα ευχή, ή μάλλον προτροπή, είναι να γίνουμε λίγο πιο συμπονετικοί προς κάθε κατεύθυνση. Αν κάθε μέρα είμαστε χαμογελαστοί και συμπεριφερόμαστε όμορφα στους άλλους, σίγουρα θα αλλάξουμε τον κόσμο.
«2 αδελφές»: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
«Ο Θεός της σφαγής»: Πέμπτη - Κυριακή στο Θέατρο Αθηνά
Φωτογραφίες: NDP
