Η φρίκη του πολέμου, η φρίκη της πανδημίας, η φρίκη της έμφυλης βίας, η φρίκη του ρατσισμού. Θα έλεγε κανείς ότι ο άνθρωπος πλέον είναι προγραμματισμένος για να ζει μόνο φρίκες με αποτέλεσμα να αδυνατεί να αναγνωρίσει οτιδήποτε καλό και τρυφερό μπορεί να συμβεί στη ζωή του. Μα πώς γίναμε έτσι; αναρωτιόμαστε οι περισσότεροι και όχι άδικα. Το θέμα είναι βέβαια αν έχουμε τις δυνάμεις και το κουράγιο να κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε όλο αυτό.
Δυστυχώς η κατάσταση αυτή δεν επηρεάζει μόνο εμάς, αλλά και τα παιδιά. Τα παιδιά τα οποία κάποιες φορές μπορεί να μη μαθαίνουν όλη την αλήθεια, αλλά έχουν το ένστικτο να αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα παιδιά που είναι γεμάτα ενσυναίσθηση και ευαισθησία και είναι ικανά με μία μόνο τους λέξη ή ένα χαμόγελο να μας κάνουν να σκεφτούμε πιο αισιόδοξα για το μέλλον.
Δυστυχώς η κατάσταση αυτή δεν επηρεάζει μόνο εμάς, αλλά και τα παιδιά. Τα παιδιά τα οποία κάποιες φορές μπορεί να μη μαθαίνουν όλη την αλήθεια, αλλά έχουν το ένστικτο να αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα παιδιά που είναι γεμάτα ενσυναίσθηση και ευαισθησία και είναι ικανά με μία μόνο τους λέξη ή ένα χαμόγελο να μας κάνουν να σκεφτούμε πιο αισιόδοξα για το μέλλον.
Είναι όμως και εκείνα τα παιδιά που βιώνουν άσχημες καταστάσεις. Είναι τα παιδιά που χάνουν γονείς και σπίτια στον πόλεμο ή τα παιδιά που έμειναν ορφανά εξαιτίας της πανδημίας. Ένα τέτοιο παιδί είναι και η Ιωάννα η οποία πηγαίνει στην έκτη δημοτικού και η οποία “έχασε” με διαφορά δέκα ημερών τον πατέρα και τη γιαγιά της από Covid. Στη μικρή, όπως και σε όλη την τάξη, ζητήθηκε να γράψει μία έκθεση για το πιο αγαπημένο της πρόσωπο. Εκείνη ονόμασε την έκθεση «Ο μπαμπακούλης μου».
Κεντρική φωτογραφία: iStock.gr
