Η Τζένη Ρουσσέα υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, μια καλλιτέχνιδα που σφράγισε με την παρουσία, το ήθος και το ταλέντο της ολόκληρες δεκαετίες της ελληνικής σκηνής. Με αριστοκρατική φινέτσα, βαθιά καλλιέργεια και σπάνια εκφραστική δύναμη, κατάφερε να ξεχωρίσει από τα πρώτα της κιόλας βήματα, χτίζοντας μια πορεία σχεδόν εβδομήντα χρόνων που την κατέταξε δικαίως ανάμεσα στις μεγάλες κυρίες της ελληνικής τέχνης.
Η πρώτη επαγγελματική της εμφάνιση στον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1953, όταν σε ηλικία μόλις 20 ετών και ως φοιτήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου συμμετείχε στη ρομαντική ταινία "Πρέπει να τα παντρέψουμε" της Νόβακ Φιλμ. Η ταινία βασίστηκε στο μυθιστόρημα "Σαν τα πουλάκια" του σπουδαίου Έλληνα λογοτέχνη Γρηγόρη Ξενόπουλου και αποτέλεσε το ξεκίνημα μιας λαμπρής καλλιτεχνικής διαδρομής για τη νεαρή τότε ηθοποιό. Από την πρώτη στιγμή, η παρουσία της στην οθόνη μαρτυρούσε μια ηθοποιό με ιδιαίτερη σκηνική ευγένεια και εσωτερική δύναμη.
Όπως αναφέρεται στην ανάρτηση του δημοσιογράφου και συλλέκτη, Άρη Λουπάση, η πρώτη της επαφή με τη μεγάλη οθόνη είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, όταν ως μαθήτρια γυμνασίου στη Ζάκυνθος συμμετείχε ως κομπάρσος στη δραματική ταινία "Ο κόκκινος βράχος". Η ταινία αποτελούσε κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ενός από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και του πρώτου που ο συγγραφέας έγραψε στη δημοτική γλώσσα το 1905. Πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία πάθους και ανεκπλήρωτου έρωτα ανάμεσα σε δύο πρώτα ξαδέρφια, τα οποία δεν μπορούν να παντρευτούν λόγω συγγένειας. Παρά την τελική έγκριση από τον Πατριάρχη, η μοίρα οδηγεί την ηρωίδα σε τραγικό τέλος, καθώς χάνει τη ζωή της πέφτοντας από τον κόκκινο βράχο.
Η Τζένη Ρουσσέα δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ηθοποιός. Υπήρξε σύμβολο ποιότητας, κομψότητας και αφοσίωσης στην τέχνη. Με την ξεχωριστή φωνή, τη θεατρική της παιδεία και τη διακριτική της λάμψη, κέρδισε τον σεβασμό κοινού και συναδέλφων, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό πολιτισμό. Μέχρι και σήμερα παραμένει μια αγαπημένη μορφή του θεάτρου και του κινηματογράφου, διατηρώντας αναλλοίωτη την αρχοντιά και τη γοητεία που χαρακτήρισαν ολόκληρη την πορεία της.
