Τριάντα χρόνια συμπληρώθηκαν την Τετάρτη 15 Απριλίου του 2026 από τον θάνατο του Σταύρου Νιάρχου. Ο Έλληνας εφοπλιστής που κατάφερε να κτίσει μια τεράστια αυτοκρατορία με τη διορατικότητά του αλλά και τις κομβικές κινήσεις του στον χώρο της Ναυτιλίας, αλλά και των Τεχνών έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου του 1996 σε ηλικία 86 χρόνων.
Ο Σταύρος Νιάρχος πέθανε σε νοσοκομείο στη Ζυρίχη, έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη λίγες εβδομάδες νωρίτερα στο αγαπημένο του St Moritz.
Η ζωή του μάλιστα, υπήρξε πολυτάραχη και γεμάτη όμορφες και ευγενικής καταγωγής γυναίκες στο πλευρό του. Το 1930 παντρεύτηκε την Ελένη Σπορίδη, κόρη ναύαρχου, αλλά ο γάμος διήρκησε ελάχιστους μήνες. Το 1939 τέλεσε δεύτερο γάμο με την Μελπομένη Κάππαρη, κόρη εφοπλιστή από τη Σύρο, και το 1947 νυμφεύθηκε σε τρίτο γάμο, την Ευγενία Λιβανού, κόρη του εφοπλιστή Σταύρου Λιβανού. Με την Ευγενία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Φίλιππο, επιχειρηματία, εφοπλιστή και συλλέκτη έργων τέχνης, τον Σπύρο, επιχειρηματία, τον Κωνσταντίνο, επιχειρηματία και ορειβάτη και την Μαρία.
Το 1965 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο με την Σαρλότ Φορντ, δισέγγονη του ιδρυτή της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έλενα Φορντ, επιχειρηματία
Το 1971 παντρεύτηκε την Τίνα Λιβανού, αδερφή της Ευγενίας.
Η εμφάνιση με την Ευγενία Νιάρχου σε gala
Ο Σταύρος Νιάρχος υπήρξε ένας άνθρωπος που συμμετείχε ενεργά και στην κοσμική ζωή σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η Έλενα Μακρή Λυμπέρη μάλιστα δημοσίευσε πρόσφατα και ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο από την εμφάνισή του σε gala μαζί με την τότε σύζυγό του, Ευγενία Νιάρχου.
"Μια σπάνια φωτογραφία του Σταύρου και της Ευγενίας Νιάρχου από το 1957 όταν το ζευγάρι είχε δανείσει περισσότερα από 60 έργα τέχνης από την πολύτιμη συλλογή της οικογένειας για να εκτεθούν στην γκαλερί Knoedler της Νέας Υόρκης.
Η αμερικανική Vogue τότε, πολύ πριν οι τιμές έργων τέχνης εκτοξευτούν, είχε υπολογίσει την αξία της συλλογής στα 5 εκατομμύρια δολάρια και ανέφερε πως συμπεριελάμβανε έργα των Renoir, Gaugin, Manet, και Degas μεταξύ άλλων εμβληματικών ζωγράφων.
Η έκθεση στην γκαλερί Knoedler είχε φιλανθρωπικό σκοπό και ενίσχυσε κοινωνικές δράσεις στην Ελλάδα πολύ πριν την δημιουργία και την πολυσχιδή δραστηριότητα του Ιδρύματος Νιάρχου”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ποιος ήταν ο Σταύρος Νιάρχος
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Σπύρου Νιάρχου, εμπόρου λαδιών, και της Ευγενίας Κουμάνταρου, κόρης του αλευροβιομήχανου Σταύρου Κουμάνταρου και μέλους της ομώνυμης οικογένειας. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από το χωριό Βαμβακού Λακωνίας ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν ανηψιός του Νικόλαου Κουμάνταρου, βιομήχανου, εφοπλιστή και βουλευτή, και πρώτος ξάδελφος της Ντόλλυ Γουλανδρή. Ο πατέρας του είχε ακολουθήσει το κύμα των Ελλήνων μεταναστών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα και είχε γίνει αρκετά επιτυχημένος ως συνέταιρος σε ένα εστιατόριο και ζαχαροπλαστείο στο Μπάφαλο, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση αλευρόμυλων. Την περίοδο εκείνη αγόρασε, μέσω της οικογενειακής εταιρείας, 6 φορτηγά πλοία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου πήρε μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν στη Νορμανδία, γι' αυτό και τιμήθηκε με τον "Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος", με τον "Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄" και με τον "Ταξιάρχη του Τάγματος των Αγίων Γεωργίου και Κωνσταντίνου".
Στη συνέχεια ασχολήθηκε επιτυχώς με τη ναυτιλία, κυρίως με τις μεταφορές πετρελαίου, αποκτώντας τεράστια περιουσία. Το 1958 ίδρυσε τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία το 1985 περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο. Επίσης, το 1955 έκανε τη βασική επένδυση για τη δημιουργία των Διυλιστηρίων Ασπροπύργου, τα οποία κρατικοποιήθηκαν το 1976.
Η σπουδαία συλλογή έργων Τέχνης
Η συλλογή έργων τέχνης του, ήταν μια από τις σπουδαιότερες διεθνώς. Ανάμεσα στα έργα της συλλογής του, ξεχωρίζει μια πολύ ακριβή αυτοπροσωπογραφία του Πάμπλο Πικάσο (Yo, Picasso), του 1901, που ανήκει στην μπλε περιόδο του καλλιτέχνη.
Άλλοι σημαντικοί πίνακες είναι κάποιοι του Βίνσεντ βαν Γκογκ, καθώς και ο πίνακας του Πωλ Γκωγκέν, Cavaliers sur la plage, του 1902. Την συλλογή συμπλήρωσε αργότερα ο γιος του Φίλιππος, με έργα όπως το Red Marilyn και το Green Car Crash (Green Burning Car I) του Άντι Γουόρχολ.
Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για τέσσερις θητείες.
Απεβίωσε το 1996 και με τη διαθήκη του άφησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
