Στις 13 Απριλίου 1926, γεννιέται η Έλλη Λαμπέτη, μια γυναίκα που δεν έμεινε απλώς στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, αλλά έγινε κομμάτι της.
Γεννημένη ως Έλλη Λούκου, ήταν το έβδομο παιδί της οικογένειάς της και από πολύ νωρίς φάνηκε πως η ζωή της δεν θα ήταν συνηθισμένη. Παρότι απορρίφθηκε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, δεν άφησε αυτό το "όχι" να τη σταματήσει. Αντίθετα, βρέθηκε δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη, η οποία διέκρινε το ταλέντο της και της έδωσε χώρο να ανθίσει πάνω στη σκηνή. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήρθε το 1946 με την ταινία "Αδούλωτοι Σκλάβοι" και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να ξεχωρίσει για την ιδιαίτερη, σχεδόν εύθραυστη παρουσία της. Δεν χρειάστηκε πολλές ταινίες για να αφήσει το στίγμα της — η ένταση και η αλήθεια που έφερνε σε κάθε ρόλο ήταν αρκετές για να τη κάνουν αξέχαστη.
Η προσωπική της ζωή υπήρξε εξίσου έντονη. Μετά από σύντομες σχέσεις, όπως εκείνη με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον γάμο της με τον Μάριο Πλωρίτη, ήρθε ο μεγάλος έρωτας με τον Δημήτρη Χορν. Μαζί αποτέλεσαν ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με μια χημεία που ξεπερνούσε τη σκηνή. Η ζωή της, ωστόσο, σημαδεύτηκε από μεγάλες δοκιμασίες. Το 1969 διαγνώστηκε με καρκίνο και υποβλήθηκε σε σοβαρή επέμβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρά τη μάχη της, επέστρεψε στο θέατρο με αξιοθαύμαστη δύναμη. Όταν η ασθένεια επανήλθε το 1980, έκανε μία τελευταία εμφάνιση στη σκηνή με το έργο "Σάρα – Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού" και στη συνέχεια αποσύρθηκε.
Έφυγε από τη ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου 1983, σε ηλικία μόλις 57 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα αποτύπωμα βαθύ και ανεξίτηλο. Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της, η Φίνος Φιλμ τίμησε τη μνήμη της, υπενθυμίζοντας πως η Λαμπέτη δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός, αλλά ένα σύμβολο ευαισθησίας, δύναμης και καλλιτεχνικής αλήθειας.
Η συνεργασία της με τον Μιχάλη Κακογιάννη στην ταινία "Το Τελευταίο Ψέμμα" την έφερε στο διεθνές προσκήνιο, με τους κριτικούς στις Κάννες να συγκρίνουν την παρουσία της ακόμη και με εκείνη της Greta Garbo. Έναν αιώνα μετά τη γέννησή της, η Έλλη Λαμπέτη δεν μοιάζει να ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει μια μορφή διαχρονική — ένα φως που συνεχίζει να φωτίζει τον ελληνικό πολιτισμό.
Έλλη Λαμπέτη: Η μάχη με τον καρκίνο, η απαγωγή της κόρης της και ο άδοξος έρωτας με τον Δημήτρη Χόρν
Η Έλλη Λαμπέτη είναι, ίσως, η σπουδαιότερη Ελληνίδα ηθοποιός της μεταπολεμικής Ελλάδας, η οποία αγάπησε δυνατά και με απόλυτη αφοσίωση την τέχνη του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου στα Βίλια Αττικής και η πρώτη της αγάπη ήταν, αδιαμφισβήτητα, το θέατρο. Η ζωή βέβαια της επιφύλασσε και άλλα δυνατά συναισθήματα, αλλά όλα στην ζωή της Λαμπέτη συνδέονταν με έναν μαγικό τρόπο με το θεατρικό σανίδι!
Οι ρόλοι της στην "Κάλπικη Λίρα", "Ματωμένος Γάμος" και " Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού" που ήταν και η τελευταία της παράσταση, άφησαν το ανεξίτηλο σημάδι της στην μνήμη του κοινού.
Η ζωή της Έλλης Λαμπέτη ήταν γεμάτη με επαγγελματικές επιτυχίες, αλλά και τραγικά γεγονότα.
Παρά το γεγονός, ότι την είχαν απορρίψει από την Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και την σχολή Κοτοπούλη, η ίδια η Μαρικά Κοτοπούλη την ξεχώρισε και την πήρε δίπλα της.
Έκτοτε, η Έλλη Λαμπέτη έμελλε να κατακτήσει το θεατρικό σανίδι και να γράψει την δική της ιστορία με το γλυκό ψεύδισμα και τα εκφραστικά μάτια που σε καθήλωναν σε κάθε της βλέμμα.
Ο μεγάλος έρωτας και η συνεργασία με τον Δημήτρη Χορν
Όταν συνάντησε για πρώτη φορά τον Δημήτρη Χορν ήξερε ότι θα ήταν ο ένας και μοναδικός, αλλά παράλληλα ήξερε ότι ο άντρας αυτός θα την πληγώσει.
Μετά τον χωρισμό τους, η Έλλη Λαμπέτη είχε δηλώσει: "Η κοινωνική διαφορά μας, ο Χορν με την υψηλή καταγωγή και εγώ η χωριατοπούλα, η διαφορά αγωγής και επιπέδου, οι αντίθετες συνήθειες, ήταν από τις αιτίες του χωρισμού μας".
Το 1969, ο καρκίνος εμφανίζεται στην ζωή της ηθοποιού, αφού πρώτα της είχε στερήσει όλες τις αδερφές της πλην της Αντιγόνης. Στην αρχή φαίνεται να γλυτώνει από αυτόν, αλλά η αρρώστια εμφανίζεται ξανά 11 χρόνια.
Θα περίμενε κανείς, ότι η μάχη με τον καρκίνο ήταν το πιο δύσκολο γεγονός που αντιμετώπισε η Έλλη Λαμπέτη. Αλλά, όχι! Η "αρπαγή" της κόρης της, Ελίζας, από τους βιολογικούς γονείς της ισοπέδωσε ψυχικά και σωματικά την μούσα του Δημήτρη Χορν. Η Έλλη Λαμπέτη είχε παραδεχτεί ότι δεν ήθελε να γίνει μητέρα, (όπως είχε ομολογήσει άλλωστε είχα κάνει αρκετές εκτρώσεις) καθώς δεν ήθελε να αφήσει το θέατρο.
Ωστόσο, μία τυχαία εγκυμοσύνη ενός συναδέλφου της από παράνομο δεσμό, έφερε στην αγκαλιά της Έλλης Λαμπέτη την μικρή Ελίζα.
Η Έλλη Λαμπέτη δέθηκε αμέσως με το παιδί και όταν άκουσε την λέξη μητέρα από το στόμα του, κατάλαβε ότι αυτός θα ήταν ο σπουδαιότερος ρόλος της ζωής της. Λίγα χρονιά μετά, όμως, το όνειρο καταστρέφεται, αφού οι βιολογικοί γονείς του παιδιού διεκδικούν την κηδεμονία και την κερδίζουν. Η Έλλη Λαμπέτη πέφτει σε μελαγχολία και απομακρύνεται από το θέατρο.
"Δεν θέλω να τιμωρηθούν ο πατέρας και η μάνα του παιδιού επειδή το πήραν, όπως το πήραν. Είναι οι φυσικοί του γονείς. Αφού το θέλουν, τι νόημα θα είχε να τους κυνηγήσω με τον Νόμο;", είχε δηλώσει σε συνέντευξή της εκείνη την εποχή. Και τότε, ήταν που ο καρκίνος επέστρεψε και οδήγησε την μεγάλη πρωταγωνίστρια σε χημειοθεραπείες που τελικά έπληξαν και τις φωνητικές της χορδές.
Ανάμεσα στην θλίψη και τα ταξίδια στην Αμερική για θεραπείες, η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει το θεατρικό έργο "Παιδιά ενός κατώτερου Θεού" και αποφασίζει να το ανεβάσει. Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησε η Έλλη Λαμπέτη στην Αθήνα ήταν στον ρόλο της κωφής Σάρα. Η Έλλη Λαμπέτη, πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1983. Στις 7.30 το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital των ΗΠΑ. Ήταν 58 ετών.
