Ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο από τις όμορφες στιγμές της Έλλης Λαμπέτη με την άγνωστη θετή της κόρη, ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Η αγαπημένη ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου στις αρχές του '70 είχε γνωρίσει τη μικρή Ελίζα, την κόρη ενός συνεργάτη της και είχε προτείνει να την κρατήσει κοντά της, καθώς οι γονείς της αδυνατούσαν να το κάνουν.
Η Έλλη Λαμπέτη και ο τότε σύζυγός της, Φρέντερικ Γουέικμαν δένονται με τη μικρή. Η Έλλη Λαμπέτη θέλει να την υοθετήσει, αλλά ο πατέρας της μικρής αρνείται, ακολουθεί μια εξαντλητική δικαστική διαμάχη και το 1975, η Έλλη Λαμπέτη και η μικρή Ελίζα θα χωριστούν, καθώς οι γονείς του παιδιού αποφασίζουν να την πάρουν μαζί τους, γεγονός που εξαντλεί ψυχολογικά την ηθοποιό.
Στο σπάνιο φωτογραφικό καρέ του Άρη Λουπάση βλέπουμε την Έλλη Λαμπέτη μαζί με τον Αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο σύζυγό της και τη μικρή Ελίζα στις καλοκαιρινές διακοπές τους.
"Αρχές του 1970 η Έλλη Λαμπέτη προτείνει σε συνεργάτη της ο οποίος έχει αποκτήσει παιδί με την σύντροφό του εκτός γάμου, να το κρατήσει η ίδια μέχρι να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές του. Ο ερχομός της μικρής Ελίζας δίνει ζωή στην μεγάλη ηθοποιό, δένεται απίστευτα μαζί της και κάνει σχέδια και όνειρα για το μέλλον. Ο τότε σύζυγος της Αμερικανός συγγραφέας και δημ/φος Φρέντερικ Ουέηκμαν ελπίζει ότι το γεγονός αυτό θα γεφυρώσει τις ήδη διαταραγμένες σχέσεις τους, εκείνη όμως είναι αποφασισμένη να τελειώσει τον γάμο αυτό. Ενάμιση χρόνο αργότερα, το παιδί επιστρέφει στον πατέρα ο οποίος δεν αποδέχεται την πρόταση της για υιοθεσία, ενώ ίδια πραγματικά καταρρακωμένη, καταφέρνει στην συνέχεια να το πάρει πίσω όταν διαπιστώνει ότι είναι εσώκλειστο σε παιδικό σταθμό. Παρά την έντονη αντίδραση του πατέρα, συνεχίζει να το έχει κοντά της με την προϋπόθεση να το δώσει στους φυσικούς γονείς όταν της ζητηθεί. Χτίζει ένα υπέροχο σπίτι στον αγαπημένο της προορισμό τον Άη Γιάννη Πηλίου με ένα τεράστιο δωμάτιο για να βλέπει η μικρή όλη την θάλασσα και με αγάπη και φροντίδα κάνει τα πάντα για την ευχαριστήσει. Τα τρία χρόνια μαζί της αποτελούν τα ωραιότερα της ζωής της και τα τρία ωραιότερα καλοκαίρια της. Στην φωτογραφία, άνοιξη του 1974 στον Άη Γιάννη σε ανέμελες στιγμές μαζί με την μικρή και τον σύζυγό της, που χαράσσονται ανεξίτηλα στην μνήμη της μέχρι το τέλος.
Τέλη του 1973 οι γονείς επιθυμούν την επιστροφή του παιδιού, με την ίδια να αντιδρά και έτσι αρχίζει ένας μεγάλος και ψυχοφθόρος δικαστικός αγώνας μέχρι τον Φλεβάρη του 1975 όπου εκείνη εξουθενωμένη κυριολεκτικά παραδίνεται και έτσι η Ελίζα παραμένει οριστικά στους γονείς της. Η ιστορία αυτή αποτελεί ένα μεγάλο πλήγμα γι αυτήν, κλείνεται στον εαυτό της, όμως λίγο καιρό μετά, ανακτά τις χαμένες δυνάμεις μέσα από την μεγάλη της αγάπη το θέατρο, επιστρέφοντας με τον σπουδαιότερο ρόλο της καριέρας της, ερμηνεύοντας την Δεσποινίδα Μαργαρίτα στο ομώνυμο έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε”.
