Ήταν το 1959 όταν ο νεαρός τότε Γιάννης Φέρτης βρέθηκε, σχεδόν τυχαία, να παρακολουθεί ως θεατής τα γυρίσματα μιας ταινίας όπου πρωταγωνιστούσε η Ξένια Καλογεροπούλου. Αυτή η πρώτη, σχεδόν αθόρυβη συνάντηση, έμελλε να είναι η αρχή μιας μοναδικής ιστορίας αγάπης που λίγοι γνώριζαν εκείνη την εποχή.
Έναν χρόνο αργότερα, οι δυο τους θα συναντηθούν ξανά – αυτή τη φορά όχι στις κερκίδες, αλλά μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό. Στην ταινία "Αγάπη και Θύελλα", η χημεία τους γίνεται φανερή και στην οθόνη αλλά και στη ζωή. Εκεί γεννιέται ένας έρωτας που εξελίσσεται αθόρυβα, μα με διάρκεια.
Τέσσερα χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 1964, το ζευγάρι αποφασίζει να ενώσει τις ζωές του στο μοναστήρι της Καισαριανής. Πιστοί στον διακριτικό τρόπο που επέλεξαν να ζουν τη σχέση τους, επιθυμούν ο γάμος τους να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ζητούν από τους δημοσιογράφους να μην ανακοινώσουν ούτε την ημερομηνία ούτε την ώρα της τελετής, θέλοντας να αποφύγουν σκηνές και φαινόμενα που συχνά συνόδευαν τους γάμους γνωστών προσώπων της εποχής.
Παρότι η πληροφορία τελικά διέρρευσε, οι παριστάμενοι σεβάστηκαν το ζευγάρι. Με τη διακριτική παρουσία της χωροφυλακής, το κλίμα παρέμεινε ήρεμο και σεμνό, όπως το ήθελαν οι ίδιοι οι νεόνυμφοι.
Η Ξένια Καλογεροπούλου έλαμψε μέσα σε ένα ιδιαίτερο νυφικό φτιαγμένο από βαμβακερή οργάντζα, κεντημένο στο χέρι, δημιουργία της ενδυματολόγου Ηρώς Μπιφέρνου.
Το γαμήλιο ταξίδι τους είχε και άρωμα κινηματογράφου. Το ζευγάρι ταξίδεψε στο Ναύπλιο, όπου ταυτόχρονα πραγματοποιούνταν εξωτερικά γυρίσματα για την ταινία "Στη σκιά μιας άλλης", στην οποία πρωταγωνιστούσαν.
Ένας έρωτας που γεννήθηκε μέσα στον κινηματογράφο, ωρίμασε μακριά από τη δημοσιότητα και επισφραγίστηκε με έναν γάμο τόσο λιτό όσο και αυθεντικό.
