Ήταν μια πολιτεία παλιά, όμως και σύγχρονη. Εκεί, στην άκρη του σκουπιδότοπου. Φτιαγμένη ολόκληρη από ντενεκέδες. Τα σπίτια, το σχολείο, τα δέντρα, τα λουλούδια... όλα είναι φτιαγμένα από ντενεκεδάκια. Την έλεγαν Ντενεκεδούπολη. Στα μακρινά 70s εκεί που υπήρχαν μόνο πανάρχαια απλά παιχνίδια, χωρίς κουμπιά, διαδίκτυο και υπολογιστές, η παράσταση αυτή μου έμοιαζε τότε σαν υπερπαραγωγή του Broadway. Έτσι ακριβώς νιώθεις σε μια παράσταση όταν είσαι 8 χρονών, και το μόνο που γνώριζες μέχρι τότε ήταν το κλασσικό κουκλοθέατρο και ο παραδοσιακός Καραγκιόζης. Στην παράσταση της Ντενεκεδούπολης (στην οποία η μαμά μου με είχε -όπως πάντα- σύρει με το ζόρι), νόμιζα πως βρισκόμουν σε ένα νέο υπέροχο ρομποτικό Γαλαξία. Γιατί δεν ήταν απλώς θέατρο για παιδιά, ούτε ακριβώς κουκλοθέατρο. Ήταν ένας κόσμος που με συνέστησε με το δίκαιο, την ενσυναίσθηση (αν και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ως λήμμα στο ελληνικό λεξικό ) και τους καλούς τρόπους.
Και αν η θρυλική "Λιλιπούπολη" ήταν η εκπομπή που έτρεφε με στυλ τα πρώιμα ένστικτα της ξενομανίας μου και μου δίδαξε την υπεροχή του εστέτ, η "Ντενεκεδούπολη", ήταν αυτή που με προσγείωνε. Η Λιλιπούπολη μου έμαθε με καθαρή ποιητική γλώσσα. πως υπάρχουν θέματα που βασανίζουν και πονάνε τον τόπο, και η Ντενεκεδούπολη τι σημαίνουν οι έννοιες όπως: "εξουσία του μεγάλου προς τον μικρό", "ταξικές διαφορές", μετανάστευση και οικολογία. Ο Λαδένιος, ο Σαρδέλας, ο Σοφός, ο Βουτυρένιος, ο Μελένιος, η Μηλίτσα και ο Καλαμάρης και ήρωες κι αυτοί σαν τον Χαρχούδα, την Ρόζα και το Χοντρό Μπιζέλι. Τους αγαπάμε όλους ακόμα πολύ. Και αν η Λιλιπούπολη παραμένει για μένα μια υπέροχη, οξυδερκής, περίπλοκη και φανταχτερή περιπέτεια, η Ντενεκεδούπολη μου έμαθε κάτι απλό αλλά υπερβολικά χρήσιμο: Πώς θα ήταν η ζωή αν είμασταν όλοι καλοί.
Και λίγη ιστορία
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1975, η Ευγενία Φακίνου εγκαινίασε το αντικειμενοθέατρο Ντενεκεδούπολη στο χώρο του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη. Συγκεκριμένα στις 12 Δεκεμβρίου του 1975 έκανε πρεμιέρα το πρώτο έργο που παρουσιάστηκε από το αντικειμενοθέατρο αυτό, το οποίο είχε τον τίτλο Ο Λαδένιος. Εκατοντάδες παιδιά από όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής, πήγαν και το παρακολούθησαν εκείνη την πρώτη μέρα κι εντυπωσιάστηκαν γιατί δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους στο παρελθόν, ούτε εκείνα ούτε και οι γονείς τους τέτοιου είδους κουκλοθέατρο.
Ντενεκεδούπολη-50 χρόνια μετά
Τώρα η θεατρική ομάδα Μικρός Νότος συναντά τον Μελένιο στη "Ντενεκεδούπολη" της Ευγενίας Φακίνου, 50 χρόνια μετά, σε μια νέα θεατρική διασκευή που παρουσιάζεται στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 4 Νοεμβρίου.
Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου προς τη Ντενεκεδούπολη είναι μία αλληγορία προς την ενηλικίωση που αγαπήθηκε πολύ από τα παιδιά την εποχή που "γεννήθηκε", μετά την πτώση της χούντας στην Ελλάδα. Ο ήρωάς μας, ένας σύγχρονος Οδυσσέας, διψώντας για γνώση και αληθινή ζωή αφήνει πίσω του μία ανούσια καθημερινότητα και ρίχνεται με θάρρος, πείσμα, γενναιότητα και ανοιχτή καρδιά στην περιπέτεια αναζητώντας έναν κόσμο ελεύθερο, δίκαιο, με αξίες που μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Ποια είναι η σπουδαία Ευγενία Φακίνου
Αυτό, όμως, που έκανε πραγματικά πρωτοποριακή και μοναδική την "Ντενεκεδούπολη" ήταν η ίδια η θεατρική της φύση, γιατί δεν ήταν απλώς θέατρο για παιδιά ούτε ακριβώς κουκλοθέατρο. Η Ευγενία Φακίνου, η οποία έχει σπουδάσει κλασικό κουκλοθεατρο στη Γιουγκοσλαβία και γραφιστική στη Σχολή Δοξιάδη (αντί ζωγραφικής που αγαπούσε πολυ), είχε τη φαεινή ιδέα να αντικαταστησει τις κλασικές κούκλες με ντενεκεδάκια.
Έτσι προέκυψαν ο Σαρδέλας, ο Σοφός, ο Βουτυρένιος, ο Μελένιος, η Μηλίτσα και ο Καλαμάρης!
Η "Ντενεκεδούπολη" είχε πολυ μεγαλη επιτυχία και δεν ειναι τυχαίο που διδάσκεται σήμερα σε σχολές, γιατί η Ευγενία Φακίνου με αυτό το θεατρικό της έργο κατάφερε το απλό και το ευτελές να το κανει γοητευτικό για μικρους και μεγάλους και κυρίως να προσφέρει στα παιδιά ενα διασκεδαστικό παιχνίδι που θα μπορούσαν να κατασκευάσουν ακόμη και μόνα τους με ενα ψαλίδι και με αντικείμενα που θα έβρισκαν πολυ εύκολα στο σπίτι.
Στην "Ντενεκεδούπολη" συμμετείχαν σημαντικοί καλλιτέχνες με πρώτους και καλύτερους τους συνθέτες Γιάννη Μαρκόπουλο και Χρήστο Λεοντή, αλλα και με την πολυ καλη ηθοποιό Άννα Βαγενά και τον αξέχαστο Παύλο Σιδηροπουλο. Η τελευταία παράσταση της "Ντενεκεδούπολης" δόθηκε το 1982, γιατί η συγγραφέας δεν ήταν σε θέση να γράψει νέο θεατρικό έργο για παιδιά. Όπως ομολογεί η ίδια σε συνέντευξη της, ήταν πια η εποχη που έπαψε να διαθέτει την αισιοδοξία που επιβάλλεται να μεταδίδει κανείς στα παιδιά – δηλαδή κάπως σαν να "ενηλικιώθηκε" συγγραφικά -, οπότε το κεφάλαιο του παιδικού θεάτρου έκλεισε για εκείνη. Σήμερα τα ντενεκεδάκια της εκτίθενται στο Θεατρικό Μουσείο.
Ντενεκεδούπολη ξανά!
Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου της Ευγενίας Φακίνου σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου. Από 3/11 και κάθε Κυριακή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης & καθημερινές στα σχολεία
