Αναρωτήθηκες ποτέ, πώς είναι να ζεις σε μια φούσκα; Μπορεί να σου ακούγεται σαν ταινία- φαντασίας, αλλά στο μακρινό 1970 ο νεαρός Ντέιβιντ Βέτερ πέρασε τη σύντομη ζωή του σε έναν ειδικό σάκο. Το μικρό αγόρι από το Τέξας με το παρατσούκλι "Το αγόρι στη φούσκα", γεννήθηκε το 1971 με μία σοβαρή με μια σπάνια γενετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τη διαταραγμένη ανάπτυξη λειτουργικών λευκοκυττάρων Τ και λευκοκυττάρων Β, την συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια (SCID).
Έπρεπε, λοιπόν, να ζήσει σε μια ειδικά σχεδιασμένη αποστειρωμένη πλαστική φούσκα από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του σε ηλικία 12 ετών.
Σήμερα, τα παιδιά με την ίδια πάθηση ζουν υπό φυσιολογικές συνθήκες, χάρη στη θεραπεία που έγινε δυνατή -εν μέρει- από τα αιμοσφαίρια του Ντέιβιντ. Μια πρόσφατη έκθεση έδειξε ότι 14 από τα 16 παιδιά που έλαβαν αυτήν την πειραματική θεραπεία ζουν τώρα μια πλήρης ζωή. Πώς ήταν, όμως, η ζωή για το "αγόρι στη φούσκα";
The original uploader was Jeremy112233 at Wikipedia
Ο Ντέιβιντ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου στο Νοσοκομείο Παίδων του Τέξας στο Χιούστον. Μετά από 20 δευτερόλεπτα έκθεσης στον κόσμο, τοποθετήθηκε σε μια πλαστική φούσκα απομόνωσης για να καταφέρει να επιβιώσει, αφού τα άτομα που γεννιούνται με SCID είναι αφύσικα ευαίσθητα σε λοιμώξεις και η έκθεση σε τυπικά αβλαβή παθογόνα μπορεί να είναι θανατηφόρα.
Οι γονείς του ήταν η Κάρολ Αν Βέτερ και ο Ντέιβιντ Τζόσεφ Βέτερ Τζούνιορ. Ο πρώτος τους γιος γεννήθηκε, επίσης, με SCID και πέθανε σε ηλικία επτά μηνών. Οι γιατροί συμβούλευσαν την οικογένεια ότι τυχόν μελλοντικά παιδιά που θα μπορούσαν να συλλάβουν και θα ήταν αγόρια θα είχαν 50% πιθανότητα να κληρονομήσουν την ασθένεια, καθώς αυτή εμφανίζεται μόνο σε αρσενικά. Όταν έμαθαν το φύλο του μωρού τους, αρνήθηκαν την επιλογή της διακοπής της κύησης.
Αμέσως μετά την απομάκρυνσή του από την μήτρα της μητέρας του, ο μικρός Ντέιβιντ τοποθετήθηκε σε ένα ειδικό αποστειρωμένο κρεβάτι με κουκούλι σχεδιασμένο από μηχανικούς της NASA, που θα ήταν το σπίτι του για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Σε ηλικία 6 ετών, ο Ντέιβιντ έκανε το πρώτο του βήμα έξω από το " κουκούλι" του χάρη στη NASA. Η διαστημική υπηρεσία σχεδίασε μια ειδική διαστημική στολή, ώστε να μπορεί να περπατάει και να παίζει έξω, χωρίς να κινδυνεύει από μικρόβια και λοιμώξεις. Στην αρχή, δεν ένιωθε άνετα και αρνιόταν να την φορέσει, παρόλο που αργότερα κατάφερε να αισθανθεί καλύτερα, ο Ντέιβιντ φόρεσε μόνο 7 φορές την ειδική στολή για να βγει έξω.
Περίπου 1,3 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για τη φροντίδα του, αλλά η επιστημονική μελέτη απέτυχε να βρει θεραπεία και δεν εντοπίστηκε κανένας δότης. To 1983, η οικογένεια Βεττερ έμαθε για μια νέα διαδικασία που θα επέτρεπε μεταγγίσεις μυελού των οστών από δότες που δεν ταιριάζουν απόλυτα - και συμφώνησαν να τη δοκιμάσουν. Από κοινού αποφάσισαν να γίνει μεταμόσχευση μυελού των οστών από την αδερφή του, Κάτριν.
Ενώ το σώμα του δεν απέρριψε το μόσχευμα, αρρώστησε με λοιμώδη μονοπυρήνωση μετά από λίγους μήνες. Η αυτοψία αποκάλυψε ότι ο μυελός των οστών της Κάτριν περιείχε ίχνη ενός αδρανούς ιού, του Epstein-Barr, ο οποίος ήταν μη ανιχνεύσιμος στον προμεταμοσχευτικό έλεγχο.
Ο Ντέιβιντ Βέτερ πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1984, από λέμφωμα Burkitt σε ηλικία 12 ετών.
Η ιστορία του Ντέιβιντ ενέπνευσε την ταινία "The Boy in the Plastic Bubble" με πρωταγωνιστή τον νεαρό τότε Τζον Τραβόλτα.
Tέλος, ο πολυβραβευμέος δίσκος του Πολ Σάιμον "Graceland" περιείχε το τραγούδι "The Boy in the Bubble".
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
