Ο Θάνος Αλεξανδρής είναι ρομαντικός και ανένταχτος. Αυτά τα επίθετα μου φαίνονται πιο ταιριαστά για να τον προλογίσω, απ' όσα πολλά άλλα έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν: πρωτοπόρος, αβανγκάρντ, αυθεντικός. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως τον συγγραφέα του Αυτή η νύχτα μένει, του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1994 και αποτέλεσε τη βάση για τη θρυλική, πλέον, ταινία του νέου ελληνικού κινηματογράφου, με το cult following. Με αφορμή τη νέα, εμπλουτισμένη έκδοσή του και το γεγονός ότι την επόμενη σεζόν θα μεταφερθεί στην τηλεόραση, μιλήσαμε, κάπως άναρχα και sans filtre, για πολλά απ' όσα έχει κάνει, αφήνοντας στην απ' έξω όσα δεν θυμήθηκα να τον ρωτήσω αλλά και εκείνα που δεν προέκυψαν από τις απαντήσεις του - οι συνεντεύξεις δεν είναι μονογραφίες, δεν χρειάζεται να είναι εξαντλητικές, αρκεί να έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον.
Από τη ζωή και την τέχνη σου -τα κείμενα που έχεις γράψει, τις εκπομπές που έχεις κάνει- πέρασαν άνθρωποι που δεν ήταν mainstream αποδοχής αλλά είχαν, και συνεχίζουν να έχουν, αυτό που αποκαλούμε cult following. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό; Τι το τραβηχτικό έχουν;
Νομίζω η ιδιοσυγκρασία, το οικογενειακό status και εν γένει η "μοναστική" ζωή που έκανα μέχρι τα δεκαοκτώ μου δεν προμήνυαν με κανέναν τρόπο μια ριψοκίνδυνη παρέκκλιση από την προκαθορισμένη λεωφόρο της "φυσιολογικής" ζωής σε παράδρομους με ημίφως, δράκους, παραβατικούς και κατατρεγμένους. Σαν φοιτητής, όμως, θα γοητευτώ από το περιθώριο και την υπέρβαση των ανθρώπων του, μέσα από έργα επιφανών συγγραφέων, κι έτσι για πρώτη φορά θα γευτώ την γοητεία του ανίερου. Στην αρχή καθοδηγητές μου ήταν ο Jean Genet και ο Jean Cocteau και όταν αργότερα θα συνδεθώ με το έργο του William Burroughs και του Jack Kerouac θα ερωτευτώ τη διαρκή περιπλάνησή τους, την ακύρωση κάθε λογοτεχνικού κανόνα και τον εκθειασμό της παραβατικότητας σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Όπως συνέβαινε και με τον Genet, για μένα τώρα πια το καλό είναι κακό, το ανήθικο ηθικό, η προδοσία πίστη.
Διαβάστε περισσότερα στο esquire.gr
