«Η μπύρα του Σαββάτου της Σοφίας Φιλιππίδου
"Η λοξή ματιά της Γκράου"
Καλημέρα σας, το όνομα μου είναι Γκράου. Είμαι η αδελφή της άλλης, της όμορφης της Κανέλλας. Τους ακούω εδώ να μιλάνε για μένα. Πως αλληθωρίζω λίγο από το αριστερό μάτι. Πως δεν μπορώ να εστιάσω, γι’ αυτό δεν κοιτάζω ακριβώς στα μάτια...γιατί αν προσέξετε, στο δεξί μου μάτι η ίριδα είναι μια κάθετη γραμμή ενώ στο αριστερό μια ελαφρώς λοξή γραμμή. Ακόμη λένε πως βυζαίνω -τάχα δεν έχω απογαλακτιστεί- πρώτη φορά ακούω αυτή την λέξη-. Τέλος πάντως είναι αλήθεια δεν ξέρω από χάδια κι αγκαλιές. Εγώ άμα αγαπάω κάποιον πέφτω πάνω του με τα μούτρα και του πιπιλάω το ρούχο… βυζαίνω -το ομολογώ- σαν μωρό πέφτω σε έκσταση-"γυρίζει" το μάτι μου - βυθίζομαι στον πιο γλυκό ύπνο! Είμαι βασικά γκρι με άσπρο στην κοιλιά και έχω αχνές μαύρες βούλες στά πλευρά, που ελπίζω στον μέλλον να σκουραίνουν, γιατί θα φανεί αυτό "της τίγρης" που όλοι θέλουν να «ρίξουν» λίγο πάνω τους. Η Κανέλλα έχει τέσσερα χρώματα και όλοι λένε πως αυτή θα φέρει τύχη στο σπίτι...τα καταλαβαίνω όλα. Προχθές είπανε πως η ουρά μου έχει ένα γενετικό σφάλμα επειδή κάνει ένα τσιγκέλι στο τέλος -δεν είναι δηλαδή "η απόλυτη ουρά" όπως της Κανέλλας, που είναι σαν ζωγραφιά. Για κείνη λένε πως είναι ιερή αιγυπτιακή γάτα και πως έχει λίγο από ζέβρα, λίγο από τίγρη...σαχλαμάρες. Εγώ ξέρω πως είμαστε εξαρχειώτισσες και ο δικός μου ο μπαμπάς, που ήταν κι αυτός γκρι, είχε εδώ και κει μερικές τρίχες τύπου αγκύρας...Δεν θέλω να καυχιέμαι, αλλά έχω κι εγώ κάτι αριστοκρατικό που θα σας ξαφνιάσει στο μέλλον. Προς το παρόν λατρεύω να κυνηγάω μύγες δηλαδή έχω ψηλό άλμα μπορώ να φτάσω στο ενάμιση μέτρο γι’ αυτό με λένε και μιγοχάφτρα αν και δεν τις χάβω, όχι δεν μου αρέσουν οι μύγες, μόνο παίζω μαζί τους μέχρι θανάτου.
Προχθές η αφεντικίνα μου έκανε βίντεο με την Κανέλλα. Πήρανε πολλά λαϊκ στο φεισμπουκ. Όλοι αναγνωρίζουν στην Κανέλλα την ομορφιά της. Για την μύτη της λέγανε προχθές πως έχει το χρώμα του πηλού των μικρών μυκηναϊκών ειδωλίων και είναι περιγεγραμμένη με μια τέλεια κεραμιδί γραμμή! Τρελάθηκα και το έριξα στην ξερή τροφή… μάλιστα το αφεντικό μου που είναι εικαστικός είπε πως αυτή την γραμμή είδε η Νεφερτίτη στις γάτες Αιγύπτου και ζωγράφισε το περίγραμμα των χειλιών της, έλεος! Δεν ζηλεύω. Ξέρω πως κάποτε θα με παρακαλάνε γιατί γνωρίζω πως αυτό το τελικό σίγμα στην ουρά μου, δεν είναι γενετικό σφάλμα, αλλά το κοκαλάκι της νυχτερίδας και πως η προγιαγιά μου από την μεριά του μπαμπά μου ήταν μάντισσα από την Καππαδοκία της ανατολικής Μ. Ασίας που πάντα ήθελε να είναι ανεξάρτητη. Στα Εξάρχεια οι πρόγονοι μου ήρθαν το '22 από την Σμύρνη, μέσα σε ένα καλάθι που είχε αποξηραμένους μπακαλιάρους Νορβηγίας. Αυτά άκουγα όταν ήμουν στην κοιλιά ακόμη της μάνας μου στο πάρκο της πρώην Αυστριακής Πρεσβείας. Αυτός είναι ο δικός μας μύθος, η παράδοση μας. Είμασταν έλεγε τόσο περήφανες γάτες, η γενιά μας που δεν αγγίζαμε τους μπακαλιάρους παρα μόνο ξερό ψωμί κι αυτό μόνο όταν μας το δίνανε. Γι’ αυτό αγαπάω το ψωμί μέχρι σήμερα, που το προτιμώ ζεσταμένο στην τοστιέρα. Αν έχει και λίγο λιωμένο τυρί εμενταλ ή καλής ποιότητας γκουντα ακόμη καλύτερα αλλά -μεταξύ μας -σαν την γιδίσια φέτα δεν έχει! Το βράδυ κοιμάμαι στο ρεύμα πάντα διπλά στην αδελφή μου. Εχουμε ανακαλύψει ένα σημείο κάτω από το κρεββάτι της αφεντικίνας- μια μπρούτζινη αντίκα -που έφερε όπως λέει από την Θεσσαλονίκη όταν ήρθε στην Αθήνα το 85. Έχει το κεφάλι στην Ανατολή από κει που βγαινει ο ήλιος οπου είναι και το μπαλκόνι στον φωταγωγό. Την Σοφία την ξυπνάει η Κανέλλα στις 9 παλιά βοηθούσα και γω με το πιπίλισμα και λοιπά τώρα όχι περιμένω ήσυχα, απόμακρα και υπομονετικά. Ξέρω πως είναι δύσκολο να κερδίσω την αγάπη τους -σ αυτό το σπίτι -όπου η Κανέλλα την πήρε επειδή έχει και γυαλιστερή τρίχα. Αλλά εγώ έχω δύναμη. Μπορώ ας πούμε να πιαστώ από το κλαδί της ελιάς και να μην μπορέσεις να με ξεκολλήσεις… μπορώ να γαντζωθώ στην καρέκλα, στο ποδάρι του τραπεζιού… Αφήνομαι μόνο άμα θέλω εγώ. Αυτή είναι η δύναμη μου!».
Αυτά έγραψε η πολυαγαπημένη μας Σοφία Φιλιππίδου στο φέισμπουκ, σε σειρά των αναρτήσεων της, «Η Μπύρα του Σαββάτου», μια σειρά που κάθε φορά περιμένουμε να διαβάσουμε.
