«Η μπύρα του Σαββάτου
της Σοφίας Φιλιππίδου
«Τα ποντίκια του Αιγαίου και ο Μ. Αλέξανδρος»
Το τελευταίο εξάμηνο με το κορονοιο και τις γάτες, οι δουλειές του σπιτιού είναι πιο πολλές αλλά και η νέα όψη του σπιτιού και του μπαλκονιού πιο σαφής. Δηλαδή υπάρχει καθαριότητα και στις γωνίες και κάτω από τα κρεββάτια, παντού. Τα αντισηπτικά, οι χλωρίνες και τα σαπούνια με το καυτό νερό έχουν εισχωρήσει στις χαραμάδες και έχουν διαλύσει τα μαύρα λίπη και τις βρωμιές. Τα στρωσίδια έχουν πλυθεί και ξαναπλυθει -τα μαξιλάρια επίσης- και στέγνωσαν στον καυτό ήλιο. Οι κουρτίνες, οι κουρελούδες, τα κιλίμια, οι μαξιλαροθήκες, τα παπλώματα …Κάποτε τα παλιά τα χρόνια η μάνα μου έβραζε όλα τα ρούχα στο καζάνι και σε νερό που κουβαλούσαμε από την βρύση κάθε Σάββατο – η λάντσα του Σαββάτου- και κάθε μέρα είχε σκούπισμα, σφουγγάρισμα, τίναγμα και αέρισμα των σεντονιών… κάθε μέρα υπήρχε η πληροφορία πως η φτώχια φέρνει ποντίκια, κοριούς, σκουλήκια… όλων των λογιών τους μύκητες και πως τα βακτηρίδια φέρνουν αρρώστιες. Το ξέραμε. Δεν μας το είπαν από τη τηλεόραση μας το έμαθε η γιαγιά μας - η ανάγκη- ο θάνατος. Η βρωμιά, τα παλιά τα χρόνια ήταν κάτι σαν τον κορονοιό. Οι άνθρωποι και τα παιδιά απλά πέθαιναν, χωρίς εξηγήσεις. Κανείς δε έδινε λογαριασμό σε κανέναν. Μου αρέσει που είχα χρόνο να καθαρίσω το σπίτι μου. Όταν βλέπω το νερό στον κουβά κάθε μέρα και πιο καθαρό χαίρομαι βαθιά μέσα μου… παίρνω δύναμη! Δεν κουράζομαι, αντιθέτως βγαίνω από το βάσανο της σκέψης, χαλαρώνω… Ανέβηκα στην σκάλα και βρήκα και ξεχασμένες βρωμιές και σκόνες παλιές και πάει… τις πήρε το πανί, το καυτό νερό, η χλωρίνη ο κουβάς και φύγανε…Που πάνε άραγε τόσες βρωμιές καθημερινά. Λήμματα, εκατομμύρια τόνοι πηχτός πολτός βρωμιάς … Στον εφιάλτη μου χθες βράδυ το Αιγαίο πέλαγος με τα νησιά του τα καράβια…το Oruc Reis και την ημισέληνο -το αστέρι του Σουλτάνου το κόκκινο- και τα δικά μας, μαζί με τα γαλλικά και τα παλικάρια μας όλα ήταν… όλο το Αιγαίο ήταν ποντίκια. Μόνο ποντίκια. Ούτε γαλάζιο του ουρανού, ούτε άσπρο του αλατιού, ούτε το φως της Μυκόνου, ούτε η δύση της Σαντορίνης και η μακροζωία της Ικαρίας. Μόνο αρουραίοι. Ολο το Αιγαίο αρουραίοι. Βοήθεια φώναξα κι ευτυχώς η Κανέλλα άκουσε και πήδηξε στο κρεββάτι και μου δάγκωσε το χέρι…Απίθανο αλλά η Κανέλλα με προσέχει και με αγαπάει με το τρόπο της. Μπορεί, ποιος ξέρει, να νομίζει ότι είμαι η μαμά της. Μπορεί να με χρειάζεται ή μπορεί να με έχει ανάγκη…Δεν ξέρω. Και η Γκράου είναι πάντα εκεί, παρακολουθεί από απόσταση. Είναι πάντα δίπλα στα δρώμενα. Έχω τύψεις. Πως πήραμε τις γατούλες από την μάνα τους και αποφασίσαμε πως είναι καλύτερα να είναι στο σπίτι μας από το να είναι στον δρόμο. Κάναμε καλά ή δεν κάναμε καλά. Θα τις στειρώσουμε για να μην γεννάνε. Κάνουμε καλά ή δε κάνουμε καλά …Δεν ξέρω βασανίζομαι. Αυτές οι γάτες δεν ξέρουν τίποτα. Εχουν μόνο ένστικτο. Γνωρίσαν μια μαμά που τις γέννησε και μετά εμάς. Είμαστε ο κόσμος τους, το σπίτι τους. Το κρεββάτι μας είναι η φύση τους. Το μπαλκόνι μας ο κόσμος τους. Γάτες θερμοκηπίου. Στο ενδιάμεσο παρακολουθώ τα θεατρικά: ποιος θα νικήσει στη μάχη με τους θεατές και την μάσκα. Μικραίνει όλο και πιο πολύ το ταψί με την πίττα. Ποιος σκηνοθέτης θα μας διδάξει στο μέλλον «το καινούργιο» στο θέατρο. Ο καλύτερος, ο τολμηρότερος, ο αγριότερος, ο πιο μάγκας; Οι ηθοποιοί τι θα γίνουν; Τους βλέπω στην ουρά με το πιάτο στο χέρι… Τα τραγούδια πού θα παίζονται, που θα ακούγονται; Τι έρχεται; Θα βρεθεί το εμβόλιο, θα είναι αποτελεσματικό, θα μεταλλαχθεί ο ιός, θα ζούμε με τον ιό στο μέλλον και με την μάσκα! θα μεγαλώσει η μουσούδα και η μύτη μας -προσπαθώντας να αναπνεύσει κάτω από την μάσκα- θα γίνουμε λυκάνθρωποι… Ποιος θα είναι πιο δυνατός που θα πάρει το δαχτυλίδι, την ελληνική θεατρική κληρονομιά, την σφραγίδα: «τω κρατίστω» είπε ο Μ. Αλέξανδρος και πήγε να δώσει το δακτυλίδι στο Περδίκα. Αλλά το δακτυλίδι έπεσε στο πάτωμα και ίδιος σε κόμμα -λέει ο θρύλος -και άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος … Σας θυμίζει κάτι;»
