Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι στα 72 της χρόνια παραμένει είδωλο. Κόρη του σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι και της ηθοποιού Ίνγκριντ Μπέργκμαν, έχει και η ίδια ακολουθήσει μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική διαδρομή, σε συνεργασία με σκηνοθέτες όπως οι Ντέιβιντ Λιντς, Ρόμπερτ Ζεμέκις, Ρόμπερτ Γουίλσον, Ντέιβιντ Ράσελ.
Έχει περάσει από το μόντελινγκ, ποζάροντας για εξώφυλλα διεθνών τίτλων όπως οι Harper’s Bazaar και Elle, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ να δοκιμάζεται σε διαφορετικά όνειρα, καθώς πρόσφατα εξαργύρωσε το μακροχρόνιο ενδιαφέρον της για το ζωικό βασίλειο ολοκληρώνοντας ένα μεταπτυχιακό για τη συμπεριφορά και την προστασία των ζώων.
Με αφορμή τη νέα της ταινία Conclave, η οποία αναμένεται να προταθεί για Όσκαρ, έδωσε μια συνέντευξη στο Vanity Fair όπου μίλησε για την πορεία της ζωής της, τον ηλικιακό ρατσισμό που έχει βιώσει.
Ο νέος της ρόλος
Το Conclave είναι ένα θρίλερ μυστηρίου, που επικεντρώνεται στον καρδινάλιο Lawrence (Ralph Fiennes), που μαζί με άλλους φιλόδοξους φίλους τους, ψάχνουν να βρουν τι θα γίνει με την διαδοχή. Ο Lawrence θέλει να δει τι επιλογές υπάρχουν και ποιος θα μπορούσε να πάρει τις περισσότερες ψήφους. Ο ακραία συντηρητικός Tedesco (Sergio Castellito), ο διεφθαρμένος Tremblay (John Lithgow), ο φιλελεύθερος Bellini (Stanley Tucci) ή η νέα προσθήκη, ο Benitez (Carlos Diehz); Παράλληλα τίθεται το ζήτημα του μυστηριώδους θανάτου του προηγούμενου Πάπα, κάνοντας την ταινία ένα θρίλερ εξουσίας και μυστηρίου.
Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας η Ιζαμπέλα Ροσελίνι στον ρόλο μιας μοναχής, δεν μιλά. "Ήταν σημαντικό να δείξουμε τον υποτακτικό ρόλο που η Εκκλησία απαιτεί να έχουν οι καλόγριες". Η νέα ταινία όμως"μιλά" στην καρδιά της Ιζαμπέλα Ροσελίνι , η οποία πήγε σε σχολείο με καλόγριες. "Πήγα σε σχολείο μοναχών. Οι μοναχές δεν ήταν καθόλου υποχωρητικές – διοικούσαν το σχολείο, ήξεραν τι να κάνουν, έκαναν μεγάλες συζητήσεις, είχαν εξουσία". Αυτή είναι μια από τις ελάχιστες φορές που έχουμε δει την Ιταλίδα ηθοποιό στη μεγάλη οθόνη. "Δεν λαμβάνω πολλά σενάρια", λέει στο Vanity Fair. "Σε όλη μου τη ζωή έλεγαν "Isabella, έχεις προφορά. Δεν μπορείς να δουλέψεις στην Αμερική αν έχεις προφορά". Οι ρόλοι μου ήταν περιορισμένοι".Μεγαλώνοντας στη Ρώμη, έβλεπε τον πατέρα της να κάνει ταινίες με τον δικό του τρόπο, συχνά με μικρή εμπορική επιτυχία. "Έλεγε: "Μια μέρα θα με ευχαριστήσεις που είμαι φτωχός"—δεν είχε χρήματα γιατί υπήρχε ελευθερία", εξηγεί. "Αυτό λέει κάτι".
Ο ηλικιακός ρατσισμός
Το 1996, ήταν λίγο πάνω από 40 ετών, όταν της ανακοίνωσαν από την Lancôme και της είπαν: "Μια γυναίκα στα 42 δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει το όνειρο μιας γυναίκας γιατί οι γυναίκες ονειρεύονται να είναι νέες". Αυτό διαδόθηκε. "Σιγά σιγά, κανείς δεν δούλευε μαζί μου", λέει η Ιζαμπέλα Ροσελίνι . Ο τότε ατζέντης της της είπε: "Έχασα το ενδιαφέρον μου για σένα". Οι δουλειές στέρεψαν. Έτσι απλά με άφησε".
Με μια καριέρα που εκτείνεται σε δεκαετίες, από το μόντελινγκ και την υποκριτική μέχρι την σκηνοθεσία και τον ακτιβισμό, συνεχίζει να είναι ένα σύμβολο πολυδιάστατης δημιουργίας. Η επιστροφή της στη Lancôme το 2016, στα 63 της χρόνια, ήταν ένα μεγάλο μήνυμα για την ομορφιά πέρα από τα στερεότυπα της ηλικίας, αποδεικνύοντας πως η Ιζαμπέλα Ροσελίνι είναι μια προσωπικότητα που δεν περιορίζεται από τις κοινωνικές νόρμες και προσδοκίες.
Και να, λοιπόν, που η Ροσελίνι επέστρεψε με μια μεγάλη ταινία, η οποία έχει κερδίσει τον σεβασμό των κριτών. Η πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ είναι στα χαρτιά με το Conclave, και νιώθει πολύ περίφανη για αυτό. Όχι για τον εαυτό της, αλλά γιατί έτσι νιώθει πως τιμά τους γονείς της. Αυτός είναι κι ο λόγος που ποτέ δεν προσπάθησε να παραμείνει στα φώτα της δημοσιότητας με κάθε κόστος.
"Η μαμά μου πήρε τρία Όσκαρ και δεν ξέρω πόσες φορές ήταν υποψήφια. Εγώ δεν έχω τίποτα", λέει γελώντας, πριν δακρύσει. "Τώρα θέλω τόσο πολύ να με θυμούνται ως τη δική τους – θεέ μου, με κάνει να κλαίω – ως κόρη τους, γιατί αυτό έχει ξεχαστεί λίγο. Υπάρχει ευθύνη σε αυτό. Υπάρχει κάτι που συνεχίζεις με την ίδια αγάπη. Λατρεύω τις ταινίες. Αποκατέστησα τις ταινίες του πατέρα και της μητέρας μου. Είμαι εθισμένη στο κανάλι Criterion. Πηγαίνω στη Μπολόνια κάθε χρόνο για να δω τις αναστηλώσεις. Και το Όσκαρ είναι το μόνο βραβείο που περιλαμβάνει όλα αυτά —το μεγαλείο, την αίγλη, αλλά και…το γενεαλογικό μου δέντρο".
