Ο Μαρτίνους Έβανς μεγάλωσε στη σκληρή ανατολική πλευρά του Ντιτρόιτ. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από απώλειες, ναρκωτικά και έλλειψη σταθερότητας. Η μόνη ελπίδα που βρήκε ήταν στο ποδόσφαιρο. Μέχρι κάποια ηλικία το ποδόσφαιρο τον έσωσε, μέχρι που ένας τραυματισμός τον γύρισε πίσω και ταυτόχρονα τον υποχρέωσε σε έναν καθιστικό τρόπο ζωής που άρχισε να επηρεάζει την υγεία του.
Το 2012 και επειδή η δουλειά του τον υποχρέωνε σε καθημερινή δεκάωρη ορθοστασία, ο Μαρτίνους πήγε σε έναν ορθοπεδικό με πόνο στο ισχίο. Ο γιατρός του τού είπε πως "ή θα χάσεις κιλά ή θα πεθάνεις". Εκείνος, με ένα αμήχανο χαμόγελο, κατάφερε να κάμψει τις αρχικές άμυνες, ανακοινώνοντας πως θα έτρεχε σε μαραθώνιο. Ο γιατρός ξέσπασε σε γέλια, λέγοντάς του πως "ο μαραθώνιος θα σε σκοτώσει".
Αναστατωμένος, ο Μαρτίνους πήρε μια μεγάλη απόφαση που θα του άλλαζε όλη του την ζωή. Άρχισε να προπονείται για μαραθώνιο. Κάποια στιγμή στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης το 2018, ο Μαρτίνους άκουσε έναν άγνωστο συν-δρομέα να του λέει: "Είσαι αργός φίλε. Πήγαινε σπίτι σου".
Και τότε αυτό που ξεκίνησε υποκινούμενο εν μέρει από την έντονη επιθυμία να αποδείξει ότι οι άλλοι έκαναν λάθος, έγινε εμμονή και πάθος. Ολοκλήρωσε τον πρώτο του μαραθώνιο παρά το γεγονός ότι δεν ταίριαζε σε κανένα από τα στερεότυπα των δρομέων, πόσο μάλλον των μαραθωνοδρόμων.
H αρχική του οργή για το συμβάν μετατράπηκε σε πείσμα. Την επόμενη φορά που έτρεξε, ο ίδιος φορούσε ένα μπλουζάκι με τη λεζάντα "SLOW AF" (χαμηλός καρδιακός ρυθμός) και μια χαμογελαστή χελώνα.
Λίγο μετά, γεννιόταν ένα νέο κίνημα, ένας νέος σύλλογος δρομέων που χωρούσε τους πάντες, χωρίς εξαιρέσεις.
Σε πρόσφατη κυριακάτικη προπόνησή του στο Prospect Park του Μπρούκλιν, κάθε μερικά λεπτά, ο 36χρονος πια δεχόταν από διερχόμενους δρομείς ένα χαμόγελο, ένα "συγχαρητήρια", ένα νεύμα αλληλεγγύης.
Ο Μαρτίνους Έβανς είχε κερδίσει. Κι όχι μόνο για τον εαυτό του.
Εδώ και χρόνια, ο Έβανς είναι άνθρωπος που εκπροσωπεί όσους δεν έχουν την εικόνα ενός "συμβατικού" δρομέα, όπως τον ορίζουν τα κοινωνικά πρότυπα: Αδύνατο, μυώδη – και συνήθως λευκό. Αντιθέτως, το κίνημα που δημιούργησε, χωρά στις τάξεις του όλους όσοι θέλουν να τρέξουν, ανεξαρτήτως κιλών, ρυθμού, αθλητικής κατάστασης, φύλου ή φυλής, υγείας. Το δόγμα του είναι απλό: "Θέλω να γνωρίζουν όλοι πως μπορούν να τρέξουν με το σώμα που έχουν αυτή τη στιγμή".
Είναι ο ιδρυτής του Slow AF Run Club, μιας ψηφιακής κοινότητας με περισσότερα από 10.000 μέλη παγκοσμίως. Με 135 κιλά, παραμένει ξεχωριστός και αγαπημένος μεταξύ των δρομέων που ένιωθαν στο περιθώριο ή ακόμη κι αποκλεισμένοι από το άθλημα.
Έχει τρέξει δεκάδες μαραθωνίους κι άλλες διοργανώσεις, έκανε μεταπτυχιακό στην έρευνα για τη δημόσια υγεία, πήρε πιστοποίηση προπονητή, πόζαρε στο εξώφυλλο του Runner’s World, έκανε γυμνή φωτογράφιση (!!!) στο Men’s Health, εμφανίστηκε σε διαφήμιση της Adidas και έγραψε το βιβλίο "Slow AF Run Club: Ο απόλυτος οδηγός για όποιος θέλει να τρέξει" (Slow AF Run Club: The Ultimate Guide for Anyone Who Wants to Run).
Και ενώ στην αρχή είχε ξεκινήσει για να αποδείξει σε άλλους πως μπορεί, τελικά αγάπησε την φυσική αυτή δραστηριότητα και απολάμβανε τις διαδρομές. Κι αυτό παρά τις κατά καιρούς προσβολές από πεζούς ή άλλους δρομείς. Μία φορά, θυμάται ο ίδιος, τον σταμάτησε η αστυνομία και τον ανέκρινε ενώ έτρεχε. Κάθε φορά που ένιωθε νικημένος, έριχνε μια ματιά στο τατουάζ του δεξιού του καρπού που έγραψε "no struggle, no progress" (Χωρίς μάχη, δεν υπάρχει πρόοδος).
Ο Έβανς παραμένει 135 κιλά. Υγιέστατος, όμως, με τους δείκτες του όλους άριστους. Ο ίδιος επιμένει να μη μετρά την ευτυχία ή την επιτυχία του ως δρομέα σε νούμερα. Τρέχει απλώς για τη χαρά της φυσικής άσκησης, για τον εαυτό του και φυσικά για τους άλλους και ζει αποδεχόμενος τον εαυτό του και τους άλλους όπως είναι.
