Έναν χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2021, οι Ταλιμπάν εισάβαλαν στην Καμπούλ, την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν και πήραν τον έλεγχο της χώρας.
Στους 12 μήνες που έχουν περάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών καταπατώνται βάναυσα, παρά τις αρχικές δεσμεύσεις πως θα επιτρεπόταν στις γυναίκες να τα ασκούν υπό τον Νόμο της σαρίας. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην εργασία και στην ελευθερία της κίνησης δεν ισχύουν πλέον. Γίνεται συστηματική προσπάθεια να κλειστούν οι γυναίκες μες στο σπίτι και να μην υπάρχουν καθόλου στη δημόσια ζωή.
Προφανώς δεν κατέχουν κανένα κυβερνητικό αξίωμα στην Κυβέρνηση, καταργώντας στην ουσία το δικαίωμα των γυναικών στην εκπροσώπηση, ενώ καταργήθηκε το Υπουργείο Γυναίκας από το καθεστώς των Ταλιμπάν. Απαγορεύτηκε στα κορίτσια να συνεχίζουν το σχολείο μετά το δημοτικό και απαγόρευσαν στις γυναίκες να εργάζονται έξω από το σπίτι, ακόμα και αν είναι εκείνες που θα πρέπει να εξασφαλίσουν τα προς το ζην για την οικογένειά τους ή αν είναι χήρες.
Τον περασμένο Μάιο οι Ταλιμπάν απαίτησαν από τις γυναίκες να καλύπτουν το πρόσωπό τους όταν βγαίνουν από το σπίτι και τούς συνέστησαν να μη βγαίνουν καθόλου, παρά μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Ο μόνος τρόπος να κυκλοφορούν στον δρόμο είναι αν συνοδεύονται από άρρενα της οικογενείας τους.
Υπό διαρκή απειλή, έλεγχο και βία, οι γυναίκες στο Αφγανιστάν προσπαθούν να περισώσουν ό,τι έμεινε από τη ζωή τους και να συνεχίσουν με απαράμιλλη γενναιότητα.
Μαρτυρίες
Khatol, πρώην δημόσια υπάλληλος (μαρτυρία σε ΟΗΕ)
"Πριν τον Αύγουστο είχα μια κανονική ζωή. Δούλευα στο γραφείο με τους συναδέλφους μου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και άνδρες. Τα παιδιά μου πήγαιναν σχολείο και ονειρευόμουν ένα καλύτερο μέλλον για αυτές· να γίνουν γιατροί, δάσκαλοι, μηχανικοί".
Jamila, ψυχολόγος (μαρτυρία σε ΟΗΕ)
"Τότε δεν είχα κανέναν φόβο. Δεν φοβόμουν πως κάποιος θα με σταματήσει στον δρόμο γιατί το μαντήλι μου είναι λευκό, ή κόκκινο ή κίτρινο. Δεν φοβόμουν ότι κάποιος θα με σταματήσει στον δρόμο και θα αρπάξει το κινητό μου τηλέφωνο να δει τι κάνω. Μετά τον Αύγουστο, πέρσι, η ζωή έχει γίνει εφιάλτης".
Samana*
"Γύριζα στο σπίτι μόνη μου κι όταν έστριψα σε ένα απομονωμένο σοκάκι βρέθηκα ενώπιον δύο Ταλιμπάν με όπλα περασμένα στους ώμους τους. Ούρλιαζαν ότι είμαι πόρνη και απαιτούσαν να μάθουν γιατί δεν φορούσα χιτζάμπ. Σήκωσαν τα όπλα στο πρόσωπό μου και ο ένας είχε το δάχτυλό του πάνω στη σκανδάλη. Χαμήλωσα το κεφάλι μου και είπα "δεν θα ξανασυμβεί ποτέ". Όταν γύρισα σπίτι, έκλαιγα για μία ώρα. Σκέφτηκα πως αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσα θα ακολουθήσουν. Έκτοτε έχω πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Δεν έχω το κουράγιο ούτε να δω τα πολύχρωμα ρούχα μου στην ντουλάπα, καθώς μού θυμίζουν όλα όσα έχασα".
Sabira*
"Αν και δεν είναι υποχρεωτικό, μας αναγκάζουν να φοράμε μαύρο χιτζάμπ για να μας αφήσουν να μπούμε στο Πανεπιστήμιο. Μόλις μπούμε μας παρατηρούν και μας ελέγχουν συνέχεια. Υπάρχουν παρατηρήσεις για το χιτζάμπ παντού στις πόρτες και στους τοίχους. Δεν θα το είχα φανταστεί ποτέ πως θα μας ανάγκαζαν να ζούμε έτσι. Πώς έγινε η ζωή μας εδώ."
Abassi*
Συζητούσαμε με τη φίλη μου στο λεωφορείο, στη δυτική Καμπούλ, όταν ο κόσμος εξερράγη γύρω μας. Βρεθήκαμε εν μέσω μακελειού. Από τότε που πήραν την εξουσία οι Ταλιμπάν η ασφάλεια έχει χειροτερεύσει. Το λεωφορείο μας έγινε στόχος των στρατιωτικών του Ισλαμικού Κράτους. Έπειτα μάθαμε πως πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Εγώ τραυματίστηκα στο πόδι και στο στήθος, η φίλη μου στο δεξί της πόδι. Όταν εξερράγη η βόμβα, όλα άλλαξαν για εμένα. Μετά τους Ταλιμπάν, έγιναν όλα πιο δύσκολα αλλά συνέχιζα να δουλεύω και είχα αποφασίσει να ζω με κουράγιο και δύναμη. Τώρα, μετά την επίθεση, ζω μέσα σε διαρκή φόβο. Ο πόνος των τραυμάτων είναι απίστευτο. Αλλά και το ψυχικό τραύμα είναι επίσης βαθύ. Πρέπει να περάσω από εκείνο το σημείο για να πάω στον γιατρό μου και κάθε φορά νιώθω το όχημα να τρέμει, τη θέρμη της έκρηξης και τον ήχο από τα ουρλιαχτά των ανθρώπων. Αυτή η σκηνή επαναλαμβάνεται διαρκώς όταν προσπαθώ να κοιμηθώ".
*: Μαρτυρίες στην εφημερίδα The Guardian
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
