Όπως λέει ο ίδιος ο άνθρωπος που έφτιαξε τα δύο παρακάτω βίντεο σκοπός τους δεν είναι να λειτουργήσουν ως πηγή ανησυχίας για νέους γονείς, οι οποίοι έχουν εντοπίσει κάποια ιδιαιτερότητα στη συμπεριφορά του παιδιού τους, αλλά ούτε και ως μέσο διάγνωσης. Είναι απλά ένας τρόπος για εκείνον να μοιραστεί την προσωπική εμπειρία τους ως ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με το ξεχωριστό σύνδρομο Άσπεργκερ και να βοηθήσει, ενδεχομένως, κάποιους γονείς που ψάχνουν για απαντήσεις για να καταλάβουν καλύτερα πότε πρέπει να προβληματιστούν για τις αντιδράσεις του παιδιού τους και τι θα μπορούσαν να κάνουν για το υποστηρίξουν.
Για όσους δεν γνωρίζουν να πούμε ότι τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με Άσπεργκερ συνήθως δυσκολεύονται (έως αδυνατούν) να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση, δεν κάνουν βλεμματική επαφή και χρησιμοποιούν έντονα τη γλώσσα του σώματος και τις εκφράσεις του προσώπου τους για να επικοινωνήσουν. Δυσκολεύονται επίσης να διατηρήσουν σταθερές σχέσεις με άλλα άτομα. Όσον αφορά τα εμμονικά ενδιαφέροντα, τα άτομα με Άσπεργκερ συνηθίζουν να χρησιμοποιούν συνεχώς συγκεκριμένα αντικείμενα και συγκεκριμένες φράσεις, κάνουν στερεοτυπικές κινήσεις και έχουν ιδιαίτερη προσκόλληση σε ένα καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Είναι επίσης πιθανό ένα άτομο με Άσπεργκερ να επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία ή υπερβολικό ενδιαφέρον σε αισθητηριακά ερεθίσματα από το περιβάλλον του.
Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον Αυστριακό παιδίατρο Hans Asperger, ο οποίος το 1944 αναγνώρισε τη συγκεκριμένη συμπτωματολογία ως μεμονωμένη διαταραχή. Το Σύνδρομο Άσπεργκερ αναγνωρίστηκε επίσημα ως διακριτή διάγνωση το 1992, όταν συμπεριλήφθηκε στην 10η έκδοση του διαγνωστικού εργαλείου του ΠΟΥ (ICD-10). Το 1994, συμπεριλήφθηκε και στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας (DSM-IV).
Όπως λέει στην εξομολόγηση του ο Πολ, o oποίος διαγνώστηκε με Άσπεργκερ στην ηλικία των 30 ετών και πλέον έχει δικό του κανάλι στο YouTube, υπάρχουν μερικά πολύ χαρακτηριστικά συμπτώματα ενός παιδιού που πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο. Αρχικά αυτά τα συμπτώματα μπορεί να δείχνουν αθώα και συνηθισμένα και αυτός είναι ο λόγος που πολλοί γονείς αργούν αρκετά να καταλάβουν πως το παιδί τους έχει κάποια δυσκολία στην καθημερινότητα του. Όταν όμως εντοπίζονται όλα μαζί και σε έντονο βαθμό τότε, μάλλον, αυτό είναι μια ανησυχητική ένδειξη που πρέπει να εξεταστεί σε βάθος από κάποιον ειδικό.
Ποια είναι όμως τα συμπτώματα που παρουσίασε ο ίδιος από μικρή κι όλας ηλικία:
1. Υπερβολική ευαισθησία σε συγκεκριμένους ήχους ή σε συγκεκριμένες γεύσεις.
Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να ανεχτεί ήχους σε μία συγκεκριμένη, υψηλή συχνότητα, ενώ σιχαινόταν τη γεύση από το ρύζι. Παράλληλα λατρεύε την ξινή, έντονη γεύση του λεμονιού και ζητούσε συνεχώς να φάει περισσότερα λεμονια. Όπως λέει ο Πολ, αν και όλα τα παιδιά έχουν παράξενες διατροφικές συνήθειες, όταν η απέχθεια προς έναν θόρυβο ή μία γεύση είναι υπερβολικά έντονη, οι γονείς πρέπει να εστιάσουν εκεί.
2. Ενδιαφερόταν σε εμμονικό βαθμό για συγκεκριμένες ασχολίες.
Σε όλα τα παιδιά αρέσουν πάρα πολύ κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Όπως η Πέππα το Γουρουνάκι ή οι δεινόσαυροι. Το ίδιο ίσχυε και για τον Πολ. Λάτρευε το διάστημα και τους πλανήτες και ασχολούνταν καθημερινά με αυτό το θέμα. Μόνο που η εμμονή του είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο. Έφτιαχνε λίστες με τις αποστάσεις ανάμεσα στα αστέρια, με την διάμετρο των πλανητών και με κάθε άλλη πληροφορία γύρω από το διάστημα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Επιπλέον τον ενδιαφέρε περισσότερο η δομή των αντικειμένων παρά η πραγματική τους χρήση. Για παράδειγμα, έπαιζε με τις ώρες με μία καρέκλα γιατί του άρεσε η κατασκευή της ή πετούσε το ένα αυτοκινητάκι πάνω στο άλλο για να δει ποιο είναι πιο γερό.
3. Δυσκολίες κατά την διάρκεια των σχολικών μαθημάτων
Παρά το γεγονός ότι ο Πολ αντιλαμβανόταν τα πάντα και ήταν υπερβολικά γρήγορος και εύστροφος, έμοιαζε να δυσκολεύεται πάρα πολύ στη διαδικασία της μάθησης γιατί δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί κατά την διάρκεια της παράδοσης, Η προσοχή του εστιαζόταν συνέχεια σε κάτι διαφορετικό με αποτέλεσμα να μην ακούει καν τι έλεγε ο δάσκαλος.
4. Δυσκολία στην κοινωνικοποιήση
Το γεγονός ότι ο Πολ μεγάλωνε έχοντας τόσο διαφορετικά ενδιαφέροντα και ασχολίες από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, του δημιούργησε ένα σοβαρό πρόβλημα κοινωνικοποίησης, καθώς, από την εποχή του νηπιαγωγείου, αισθανόταν ότι δεν μπορεί να συνδεθεί εύκολα με τους συμμαθητές του. Συγκεκριμένα όταν ήταν 5 χρονών και χρειάστηκε να περάσει ένα απόγευμα στο σπίτι ενός συμμαθητή του αισθανόταν εξαιρετικά άβολα και δεν ένιωθε ότι έχει τίποτα κοινό να μοιραστεί μαζί του.
Δείτε τα βίντεο:
Κεντρική φωτογραφία: unsplash
