1. Δε φοράμε μέικ απ τις καθημερινές και τα πρωινά. Σε αντίθεση με τις ομόλογές μας Θεσσαλονικιές, οι οποίες έχουν τη φήμη αλλά και τη χάρη ως υπερβολικά «φορτωμένες» από το πρωί. Δεν είπαμε να τις κοντράρουμε, αλλά λίγο μέικ απ, ένα ελαφρύ ρουζ στις παρειές και ένα αχνό λιπ γκλος θα διώξει την ταλαιπωρία από το πρόσωπό μας. Γιατί «παίζει ταλαιπωρία», πως να το κάνουμε.
2. Τρέφουμε διπολικά συναισθήματα απέναντι στο κομμωτήριο. Ή που θα το αγαπάμε τρελά και θα κυκλοφορούμε σαν κερωμένη κούκλα με έξτρα μπούκλα (βλέπε τηλεπερσόνα πρωινομεσημεριανής ζώνης) ή που θα το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί «είμαστε πολύ αγχωμένες για να αντέξουμε τόσες ώρες εκεί, καλύτερα να πάμε για γιόγκα». Ναι, οκέι, σύμφωνοι. Κάπου στη μέση είναι, όμως, η αλήθεια. Ακόμα και μια αντικομφορμίστρια γιόγκι κινδυνεύει να εκτεθεί από την ψαλίδα, ε;
Έχουμε μεταφράσει λάθος τη λέξη «σέξι». Άλλο σέξι κι άλλο «έξι φορές το είδα σήμερα φορεμένο με τον ίδιο τρόπο».
3. Έχουμε μπερδέψει το «απλό» με το «αδιάφορο». Άλλο το γαλλικό μίνιμαλ που κουβαλούν τα outfit των Παριζιάνων και άλλο το τρίπτυχο «τζιν-μπλουζάκι-βαριέμαι» που κυκλοφορεί στην πόλη, όπως κυκλοφορούν τα τρίκυκλα στην Καλκούτα.
4. Λατρεύουμε το κόκκινο κραγιόν. Το έχουμε ανακηρύξει προστάτη των καθημερινών τρικ ομορφιάς. Το προσκυνάμε νυχθημερόν και το επικαλούμαστε σαν μοναδική σανίδα σωτηρίας, ώστε να δώσουμε το «κάτι παραπάνω» σε μια «καθισμένη» εμφάνιση. Ένα κόκκινο κραγιόν δε φέρνει την άνοιξη. Η καθισμένη εμφάνιση θα αλλάξει από μέσα. Και το «από μέσα» θα αλλάξει εάν φτιάξουν τα κέφια της πόλης. Έως τότε θα επιβεβαιώνουμε τον κανόνα που λέει ότι σε περιόδους κρίσης το No1 προϊόν ομορφιάς, από άποψη πωλήσεων, είναι το κραγιόν.
5. Κολλάμε με το trend της διπλανής μας. Έτσι και το δούμε στην παρακείμενη φασιονίστα, αυτομάτως το ενστερνιζόμαστε για δικό μας. Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο να κυκλοφορούμε όλες με καινούργια Stan Smith, λες και έχουμε την ίδια νονά και μας τα έκανε δώρο το Πάσχα. Ας μη μιλήσουμε για τα σκισμένα τζιν. Οι μοναχοί βουδιστές, Σαολίν, με τα ομοιόμορφα πορτοκαλί, μοιάζουν πιο φαντεζί μπροστά στις σκιζοτζινιασμένες κυρίες των Αθηνών.
6. Μια παραλλαγή του παραπάνω λάθους είναι, επίσης, το κομμένο τζιν σορτς. Ναι, αυτό που κρέμονται τα ξέφτια στα μπούτια και οι άσπρες τσέπες ξεπροβάλλουν, κάτω από αυτά, σαν αυτιά κούνελου. Έχουμε μεταφράσει λάθος τη λέξη “σέξι”. Άλλο σέξι κι άλλο «έξι φορές το είδα σήμερα φορεμένο με τον ίδιο τρόπο».
7. Ή κάποιο ελατήριο έχει ξεχάσει ο κατασκευαστής να μας προσθέσει στη σισπασιόν ή όλες, όσες κυκλοφορούμε με τακούνια, ξεχάσαμε να κάνουμε εκείνα τα εντατικά μαθήματα ισορροπίας σε δωδεκάποντα. Εκτός εάν για την μπαταρισμένη τακουνοφορούσα εικόνα μας ευθύνονται τα ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια της πόλης. Άρα, που καταλήγουμε; Ότι ακόμα και το στυλ των γυναικών μιας πόλης είναι σε άμεση συνάρτηση με το Δήμο.
8. Έχουμε μία αδυναμία στις «στολές». Δηλαδή στις εμφανίσεις που αποδείχθηκαν επιτυχημένες κάποια χρονική στιγμή και έκτοτε καθιερώθηκαν ως επίσημα ενδύματα που μας ξελασπώνουν, όταν το μυαλό κολλάει. Σε κάποια άλλη χώρα, αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί στυλ. Εδώ όμως όχι. Οι λόγοι είναι ευνόητοι.
9. Πολύ βολάν, μωρέ αδερφάκι μου. Ούτε οι Σπανιόλες της Ανδαλουσίας τόσο βολάν. Κάποιο τμήμα του DNA μας θα έχει μάλλον κυματοειδή σχηματισμό, αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η διαολεμένη αγάπη στο φραμπαλά. Στον ποδόγυρο, σε μπλούζες με τους ώμους έξω, στο τελείωμα των μανικιών, στη σάλτσα ντομάτα βουτηγμένο μέσα...
10. Θεωρούμε τα νύχια μας πεδίο βολής και ρίχνουμε χρώμα κατά βούληση. Ό,τι δεν τολμάμε στο ντύσιμο το βγάζουμε στην κερατοειδή απόφυση των δαχτύλων. Και σχέδια μυστήρια και στρας και μήκος αλά πορνοστάρ. Το μέτρο έχει χαθεί μέσα στις καθημερινές συναντήσεις με τα διερχόμενα νύχια, μέσα στο μετρό.
