Εδώ και οκτώ χρόνια οι ζωές των παιδιών έχουν γεμίσει με φόβο, στην Ανατολική Ουκρανία. Τώρα, με την κορύφωση της διαμάχης, τα παιδιά φοβούνται όσο ποτέ.
Όπως η Νταρίνα, 9 ετών και η Κάτια, 7 ετών που ζουν στην ανατολική Ουκρανία στη γραμμή που διαχωρίζει την περιοχή που ελέγχεται από την Κυβέρνηση κι εκείνη που δεν ελέγχεται από την Κυβέρνηση. Τα παιδιά που μεγαλώνουν εκεί δεν έχουν στο μυαλό τους όσα έχουν τα παιδιά της ηλικίας τους, αφού κυρίως τα απασχολεί, όπως και τους γονείς τους, το προς τα πού θα χρειαστεί να τραπούν σε φυγή.
Τα παιδιά που μεγαλώνουν εκεί δεν έχουν στο μυαλό τους όσα έχουν τα παιδιά της ηλικίας τους, αφού κυρίως τα απασχολεί, όπως και τους γονείς τους, το προς τα πού θα χρειαστεί να τραπούν σε φυγή.
«Αν έπρεπε να φύγουμε, θα έπαιρνα ό,τι θα χρειαζόμουν- το αρκουδάκι μου, φαγητό και την οικογένειά μου» είπε η Νταρίνα. Δεν πάω πουθενά χωρίς την οικογένειά μου».
Η Νταρίνα και η Κάτια έχουν μεγαλώσει χωρίς να έχουν άλλη πραγματικότητα πέρα από τις συγκρούσεις. Οι φόβοι τους επιβεβαιώθηκαν πριν από έναν μήνα, όταν ένα σχολείο στην περιοχή δέχτηκε επίθεση.
«Όταν έπεσε η βόμβα οι κουρτίνες άρχισαν να ανεμίζουν», λέει η Νταρίνα. Η Κάτια φοβόταν. «Μετά μάθαμε από το ίντερνετ ότι ένας άνθρωπος τραυματίστηκε και πως το σχολείο χτυπήθηκε».
Τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που ζουν στην περιοχή βιώνουν χρόνιο στρες υπό την απειλή ότι θα πρέπει να τραπούν σε φυγή ανά πάσα στιγμή.
«Έχουμε ένα κελάρι κοντά στο σπίτι όπου μπορούμε να κρυφτούμε αν ανοίξουν πυρ λέει η Νάστια. Αλλά δεν θέλω να ξαναγίνει βομβαρδισμός, γιατί φοβήθηκα πάρα πολύ. Δεν ξέρεις πού θα πέσει η βόμβα, πού να κρυφτείς».
Η Νάστια εξομολογείται πως νιώθει πολύ ανήσυχη εδώ και ένα μήνα, συναίσθημα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει διαβάζοντας, ζωγραφίζοντας και μιλώντας στην αδερφή της.
«Αν έπρεπε να φύγω θα έπαιρνα ένα βιβλίο που μου φτιάχνει τη διάθεση, ένα λούτρινο παιχνίδι για να κοιμάμαι με αυτό και να με βοηθάει να ηρεμώ» δήλωσε το παιδί.
Ο Ιλία, επίσης 16 ετών, ήταν απασχολημένος με το να τακτοποιεί τον υπόγειο του σπιτιού προκειμένου να λειτουργήσει ως καταφύγιο σε ενδεχόμενο βομβαρδισμών.
«Αυτό το υπόγειο έχει σώσει τις ζωές μας χιλιάδες φορές λέει. Αισθανόμαστε πιο ασφαλείς εδώ, παρά πάνω. Έχουμε ανοίξει τόσες φορές την πόρτα του υπογείου από τότε που ξεκίνησαν οι συγκρούσεις που έσπασαν οι μεντεσέδες».
Ο Ιλία και η οικογένειά του είναι έτοιμοι να φύγουν ανά πάσα στιγμή. «Μάλλον δεν έχει νόημα να φτιάξουμε τώρα τους μεντεσέδες» προσθέτει ο Ιλία.
Ακόμα και πριν την επίταση των εντάσεων τον περασμένο Φεβρουάριο, ο Ιλία προετοιμαζόταν. «Αν έχεις χρόνο να φτιάξεις τα πράγματά σου, το κάνεις. Αν όχι, απλώς φεύγεις. Όσο πιο γρήγορα φύγεις από την περιοχή, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να επιβιώσεις». Το μόνο που θα φροντίσει ο ίδιος να πάρει μαζί είναι το ασημένιο του βραχιόλι, δώρο των γονιών του. «Σημαίνει πολλά για εμένα» λέει ο Ιλία.
Το μόνο που θα φροντίσει ο ίδιος να πάρει μαζί είναι το ασημένιο του βραχιόλι, δώρο των γονιών του. «Σημαίνει πολλά για εμένα» λέει ο Ιλία.
Κάθε μέρα σχεδόν μισό εκατομμύριο παιδιά παίζουν σε μία από τις πλέον μολυσμένες περιοχές από ορυχεία του κόσμου. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, οι υποδομές για το νερό όπως και εγκαταστάσεις υγιεινής βομβαρδίζονται.
Η παρατεταμένη κρίση εδώ έχει ήδη δραματικές επιπτώσεις στην ψυχολογία των παιδιών. Αν δεν λήξουν άμεσα οι επιθέσεις, ολοένα και περισσότερες οικογένειες θα αναγκαστούν να μετακινηθούν και χιλιάδες παιδιά θα αναγκαστούν να κάνουν επιλογές που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να κάνει.
Κείμενο & εικόνες: Από αφιέρωμα της Unicef
Aκολουθήστε το Womantoc στο Instagram
