Καθώς η Κλαιρ και ο Μπέντζαμιν Μάρτιν περίμεναν στην αίθουσα αναμονής ιατρικής κλινικής για να δώσουν τέλος στη ζωή του πρώτου τους παιδιού, αποφάσισαν τελευταία στιγμή να το σώσουν.
Λίγες εβδομάδες πριν, οι γιατροί τούς είχαν ενημερώσει ότι το βρέφος έπασχε από σύνδρομο Down και, παρά την απόφασή τους να διακόψουν την κύηση, άλλαξαν γνώμη.
«Είχα κλείσει ραντεβού με τον γιατρό για την άμβλωση και περιμέναμε στο ιατρείο τη σειρά μας, όταν ο άνδρας μου με τράβηξε ξαφνικά έξω», αφηγείται η Κλαιρ.
«Καλύτερα να πάμε σπίτι. Δεν μπορούμε να σκοτώσουμε αυτό το μωρό», της είπε, έχοντας πάρει αυθόρμητα την απόφαση.
«Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα ανακούφιση», παραδέχεται σήμερα η μητέρα. «Ήθελα απλώς κάποιον να μου δείξει ότι θα ήταν στο πλευρό μου».
Η ιστορία ξεκίνησε κατά την 15η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, όταν, μετά από έναν τυπικό έλεγχο, ο γιατρός ειδοποίησε τους γονείς ότι το μωρό έπασχε από σύνδρομο Down.
Μετά από ατέλειωτες συζητήσεις με ειδικούς, συγγενείς και φίλους, το ζευγάρι εξέτασε τις εναλλακτικές λύσεις, προσπαθώντας να πάρει την απόφαση που θα ήταν καλύτερη και για το ίδιο, αλλά και για το βρέφος.
Οι κοινωνικές προκαταλήψεις καλά κρατούν. Μια δασκάλα σε σχολή χορού, σε κάποια στιγμή που νόμιζε ότι δεν την άκουγα, είπε: “Είναι το πιο αποκρουστικό μωρό που έχω δει ποτέ»
Μέσα σε αυτό το χρoνικό διάστημα, άλλοι του συμπαραστάθηκαν, άλλοι αντιμετώπισαν το θέμα κυνικά. «Όμως, ήταν λόγω έλλειψης ενημέρωσης σχετικά με το σύνδρομο Down», αναφέρει σήμερα η μητέρα. «Ενδεχομένως, κι εγώ στη θέση τους δεν θα ήξερα πώς να αντιδράσω και τι να πω».
Λίγο αργότερα, η Κλαιρ και ο Μπέντζαμιν αποφάσισαν να βάλουν τέλος στην κύηση που θα έφερνε στον κόσμο το πρώτο παιδί τους. Τουλάχιστον, μέχρι να φτάσουν στην κλινική, όπου τελευταία στιγμή άλλαξαν γνώμη.
Άλλες επιπλοκές που προέκυψαν, έκαναν το μικρό Ξαβιέ να γεννηθεί πρόωρα.
Όμως, όπως είπε η μητέρα, παρά τις ανησυχίες που είχε πριν τη γέννηση, όταν κράτησε για πρώτη φορά το παιδί στην αγκαλιά της, ένιωσε εντελώς διαφορετικά.
Παρά τους ενδοιασμούς που είχαμε πριν τη γέννηση, σήμερα είμαι τρισευτυχισμένη που είμαι μαμά αυτού του παιδιού
«Περίμενα για 10 δευτερόλεπτα για το πρώτο κλάμα του και ήταν τα 10 πιο βασανιστικά δευτερόλεπτα της ζωής μου», αφηγείται σήμερα με χιούμορ.
«Ένιωσα αμέσως σαν να ερωτεύτηκα και ξέχασα ό,τι είχαμε περάσει τους τελευταίους 9 μήνες, εφόσον είχαμε πλέον ένα μικρό, υπέροχο μωρό», συμπληρώνει.
Σήμερα, έχουν περάσει οκτώ εβδομάδες από τη γέννηση του Ξαβιέ. Ωστόσο, όπως οι γονείς περιγράφουν, εξακολουθούν να υπάρχουν κοινωνικές προκαταλήψεις απέναντι στα παιδιά με σύνδρομο Down.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι που μας συναντούν στο δρόμο μάς συμπεριφέρονται υπέροχα, αλλά έχουμε ακούσει και αγενή σχόλια», εξηγεί η μητέρα. «Για παράδειγμα, μια δασκάλα σε σχολή χορού, σε κάποια στιγμή που νόμιζε ότι δεν την άκουγα, είπε: “Είναι το πιο αποκρουστικό μωρό που έχω δει ποτέ»
Σε κάθε περίπτωση, το ζευγάρι θεωρεί ότι η απόφαση να «δραπετεύσει» τελευταία στιγμή από την κλινική όπου θα γινόταν η άμβλωση, ήταν απόλυτα σωστή.
«Δεν έχω καθόλου τύψεις. Δεν ξέρω τι φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά ήμουν τρομοκρατημένη και δεν ήξερα τι να περιμένω», συνοψίζει η μητέρα. «Είμαι αποφασισμένη να αγαπάω και να φροντίζω τον γιο μου σε οποιαδήποτε περίπτωση. Εξάλλου, είμαι τρισευτυχισμένη που είμαι η μαμά του».
