Ραφήνα, Κόκκινο, Μάτι, Ζούμπερι. Οι παιδικές μου αναμνήσεις, τα εφηβικά μου καλοκαίρια. Τρεις μήνες ανέμελων διακοπών με την μοναδική έννοια να μην χάσουμε το μέτρημα των μπάνιων και των παγωτών.
Βραδιές στο Μάτι, στην Τζελατέρια, στο θερινό σινεμά και στη "ντίσκο Πλατούν" συμπλήρωναν την καλοκαιρινή μας διασκέδαση. Στα αγαπημένα αυτά μέρη που με τόσο λαχτάρα περιμέναμε να περάσει η χρονιά να βρεθούμε όλοι και πάλι εκεί. Μια συνήθεια που κράτησε πολύ. Σαράντα και χρόνια.
Και σιγά σιγά φτάσαμε στο σήμερα, να επαναλαμβάνεται το τότε, με τα δικά μας πλέον παιδιά πρωταγωνιστές. Ανέμελα καλοκαίρια στο εξοχικό. Δεν περίμενε κανείς ποτέ τι προμηνυόταν.
Το αγαπημένο μας Κόκκινο που βάφτηκε μαύρο μέσα σε μισή ώρα.
Σάββατο βράδυ βρισκόμασταν με φίλους και παιδιά στον "Κάβο", πίναμε τα ποτά μας και μιλούσαμε για τα πλάνα των καλοκαιρινών μας διακοπών. Στο σπίτι απέναντι γινόταν ένα μεγάλο πάρτι. Κόσμος χαρούμενος, ωραίες μουσικές, θάλασσα, φεγγάρι. Μαγικές σκηνές. Αγαλλίαση και ευτυχία. Σε λίγες ώρες τίποτα δε θα θύμιζε αυτή την εικόνα.
Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες οικογένειες έτσι κι εγώ είχα στο εξοχικό μας τα παιδιά μου με την μητέρα μου. Από τύχη, από καθαρή τύχη, αποφάσισαν να γυρίσουν Αθήνα την Δευτέρα το απόγευμα, λίγο πριν το κακό.
Η τωρινή εικόνα τραγική... Δε θυμίζει τίποτα από τα παιδικά μου καλοκαίρια, τα οποία πλέον μόνο στο μυαλό μου και βαθιά στην μνήμη μου θα υπάρχουν. Κάηκε μια ολόκληρη εποχή.
Κοιτάζω γύρω. Ένα νεκροταφείο. Ένας σωρός από καμμένα αυτοκίνητα, δέντρα, σπίτια, αποκαΐδια. Ιστορίες άπειρες από φίλους και γνωστούς για το μαρτύριο που έζησαν, άνθρωποι νεκροί, αγνοούμενοι γείτονές μας και καμμένα όνειρα. Ένα νεκρό τοπίο. Το Μάτι κατεστραμμένο. Εντελώς. Το ίδιο και το Κόκκινο, το Μπλε μέχρι και ο Άγιος Νικόλαος. Στα λιμανάκια που συνήθιζα να κολυμπώ με τα παιδιά μου, βρέθηκαν απανθρακωμένες οικογένειες. Μία στιγμή φτάνει για να αλλάξουν όσα θεωρείς δεδομένα.
Είμαι στο σπίτι δύο μέρες και μαζεύω τα καμμένα -ευτυχώς λίγες οι ζημιές-, κοιτάζω το τοπίο και δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που αντικρίζουν τα μάτια μου. Σκηνές που θυμίζουν βομβαρδισμό και πόλεμο. Παντού στρατός, αστυνομία, κόσμος που έχει έρθει όπως κι εγώ να μαζέψει ό,τι μπορεί και πάρα πολλοί εθελοντές. Είναι συγκλονιστική η βοήθεια του κόσμου και η διάθεση για προσφορά. Είναι μια παρηγοριά.
Η κόρη μου με ρώτησε ποτέ θα ξαναγίνουν όλα πράσινα. Και θυμήθηκα τον εαυτό μου, σχεδόν στην ηλικία της, να ρωτάω τον μπαμπά μου το ίδιο ακριβώς, με την ίδια θλίψη, κοιτάζοντας τον Βουτζά και τον Διόνυσο να καίγεται από τον λόφο του Αγίου Νικολάου.
