Τους φίλους σας τους ακούτε φαντάζομαι. Όπως κι εγώ. Και όταν λένε «δες αυτή την παράσταση, είναι καταπληκτική» έχει μεγαλύτερη αξία ο λόγος τους από των φίλων του Facebookή των κριτικών που πολλές φορές μπερδεύουν πιο πολύ τα πράγματα.
Έτσι ξεκίνησα κι εγώ να δω το έργο «που δεν έπρεπε να χάσω με τίποτα». Κάνω αυτό τον πρόλογο για να σας πω ότι πήγα με τις καλύτερες προθέσεις, χαρούμενη ότι θα δω κάτι που θα μου αρέσει σίγουρα.
Αρχίζει το έργο, εγώ καθισμένη με χαμόγελο, το οποίο αρχίζει με τη σειρά του να σβήνει. Δεν έχει σημασία να σας πω το έργο, ήταν ένα κλασικό, σαν να λέμε «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» που πάνω - κάτω ξέρεις την ιστορία, άλλωστε, όταν πηγαίνεις θέατρο, δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις την ιστορία, όπως και στον κινηματογράφο. Πηγαίνεις για να μάθεις την ιστορία εκεί.
Και Εκεί ακριβώς, αρχίζει η παρεξήγηση. Δυο φορές άνοιξα το πρόγραμμα για να βεβαιωθώ ότι είμαι στο σωστό μέρος, τη σωστή ώρα και δε με έχει χτυπήσει εγκεφαλικό την ώρα που πάρκαρα και δε το πήρα χαμπάρι.
Και όσο προχωρούσε η ώρα, το έργο κυλούσε όλο και πιο ακατανόητα, άρχισα να μην καταλαβαίνω τίποτα, ειδικά το σημείο που η πρωταγωνίστρια μετά από μια ερωτική εξομολόγηση χτύπησε με το τσαντάκι της στο κεφάλι τον συμπρωταγωνιστή της, ανέβηκε σε μια καρέκλα και άρχισε να παραληρεί. Πέρασα μιάμιση ώρα χάλια, νιώθοντας ανόητη και μόνη και δεν είχα άνθρωπο να ρωτήσω: «εσύ καταλαβαίνεις;». Μέσα μου βέβαια, σκεφτόμουνα, ότι καλά έκανα και πήγα μόνη μου και τη γλύτωσε το αθώο θύμα, ο φίλος μου.
Δε θα πολυλογήσω, θύμωνα, έβραζα και τα λεπτά μου έμοιαζαν ώρες. Και κάποτε το μαρτύριο τελείωσε, εγώ είχα μπερδευτεί εντελώς γιατί στο τέλος δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη στην ηρωίδα αν είναι ζωντανή ακόμα ή πέθανε, ή ακόμα καλύτερα, εγκατέλειψε τρέχοντας τον θίασο με τον οποίο έπαιζε.
Οι φίλοι μου με περίμεναν και ειλικρινά ένιωθα κουτή. Όχι γιατί δε μου άρεσε αυτό που είδα αλλά μόλις τόλμησα να το πω, καλύτερα να είχε ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Χοντρικά μιλώντας, την ξέρετε αυτή τη δύσκολη θέση στην οποία έρχεσαι όταν όλοι ξέρουν κάτι ή έχουν καταλάβει που εσύ δε μπόρεσες «να πιάσεις». Και επειδή είχα θυμώσει πολύ ήταν και η πρώτη φορά που είπα να μη «μασήσω». Δεν είναι ανάγκη να είσαι ειδικός ή σούπερ διανοούμενος για να καταλάβεις κάτι, αλλιώς τα έργα, τα βιβλία, η μουσική θα κυκλοφορούσαν σε μικρό κοινό και όχι ευρέως.
Αυτό που έμαθα είναι ότι όποιος και να σου πει ότι κάτι είναι αριστούργημα, να μην ξεχνάς ότι έχεις μάτια δικά σου για να βλέπεις, δικά σου αυτιά για να ακούς και μυαλό να σκεφτείς, και μην επιτρέψεις να το υποτιμήσει κανένας. Άλλωστε είτε μια παράσταση έχεις δει, είτε εκατό, την καλή παράσταση την ξεχωρίζεις με το «καλημέρα». Και όχι με αυτά που γνωρίζεις, αλλά με αυτά που νιώθεις όταν τη βλέπεις. Οπότε μη «μασήσεις» και εσύ με το αριστούργημα που σου σερβίρουν. Κάτσε, σκέψου, δες, νιώσε, άκου. Να επιστρατεύσεις ή όπως αλλιώς το λένε το δικό σου βλέμμα, τη δική σου σκέψη. Και να μη φοβηθείς αν δεν κατάλαβες κάτι. Δε φταις εσύ και δεν είσαι άσχετη. Η τέχνη -να ξέρεις και αυτό- ακόμα και η πιο δύσκολη, είναι απλή και την καταλαβαίνουν όλοι. Θα στο πω αλλιώς; Όσο αριστουργηματικά και να είναι τα καπέλα και μέσα στη μόδα, μη το φορέσεις αν δε σου πηγαίνει. Οπότε μη φορέσεις και καμία άποψη αν δε δεις με τα ίδια σου τα μάτια. Κάνε την αρχή, έστω μια φορά, και θα νιώσεις καλά να μοιραστείς κάτι γνήσιο και αληθινό, το δικό σου αίσθημα. Και άσε τους άλλους να ψάχνονται για να σε καταλάβουν.
*Η Φωτεινή Αργυροπούλου γράφει για όλες εκείνες τις ημέρες που της άλλαξαν τη ζωή, που εξελίχθηκαν σε μέρες-σταθμούς, που φώτιζαν την πορεία της ενώ αρχικά έμοιαζαν ότι θα τη φρενάρουν. Κάθε εμπειρία και ένα μίνι κα αυτοτελές στόρι. Σαν σύγχρονες παραβολές της αστικής ζωής.
Photo: Hailey Kean
