Με το ψευδώνυμο Γκαμπριέλα Μιστράλ (7 Απριλίου 1889 – 10 Ιανουαρίου 1957) έμεινε γνωστή η Λουσία Γοδόι Αλκαγιάγα (Lucila Godoy Alcayaga), Χιλιανή ποιήτρια. Υπήρξε εκπαιδευτικός, διπλωμάτης και φεμινίστρια. Ήταν η πρώτη λογοτέχνις της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1945. Το 1951 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της Χιλής.
Μερικά βασικά θέματα στα ποιήματά της είναι η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η αγάπη της μάνας, η θλίψη και η αγανάκτηση, τα ταξίδια, καθώς και η ταυτότητα της Λατινικής Αμερικής, όπως αποτελείται από μείγμα εγγενών αμερικανικών και ευρωπαϊκών επιρροών. Η Γαμπριέλα Μιστράλ είχε βασκική και ινδιάνικη καταγωγή.
Κόρη ενός ποιητή και δασκάλου, η Λουσία Γοδόι Αλκαγιάγα άρχισε να γράφει ποιήματα στα νιάτα της, όταν γνώρισε τον έρωτα. Η πρώτη της συλλογή από ποιήματα, το Sonetos de la muerte (Τα σονέτα του θανάτου), γράφτηκε το 1915, στη μνήμη του αδικοχαμένου αγαπημένου της.
Ακολούθησαν πολυάριθμα ποιήματα, που δημοσιεύονταν σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1922, το Ινστιτούτο της Ισπανίας στη Νέα Υόρκη τα συγκέντρωσε σε συλλογή η οποία δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Ερήμωση.
Η προσφορά της Γκαμπριέλα Μιστράλ στην εκπαίδευση ήταν τεράστια. Ανέλαβε, μάλιστα, και το υπουργείο Παιδείας της χώρας της. Πέρα από το εκπαιδευτικό της έργο, διετέλεσε διπλωματικός υπάλληλος της Χιλής ενώ διορίστηκε υπάλληλος της Κοινωνίας των Εθνών και των Ηνωμένων Εθνών. Στη ποιητική της καριέρα, εκτός από τις «Σονέτες του θανάτου», κυριότερα έργα της ήταν τα: Ερημιά, Τρυφερότητα, Το ποίημα της Χιλής κ.ά.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της εργάστηκε ως αγροτική δασκάλα σε φτωχά και απόμακρα χωριουδάκια στις χιλιανές Άνδεις. Υπήρξε δασκάλα του επίσης Xιλιανού νομπελίστα Πάβλο Νερούδα.Το 1922 συμμετείχε σε παιδαγωγική αποστολή στο Μεξικό και στη συνέχεια μπήκε στο διπλωματικό σώμα.
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
— Δώσ’ μου το χέρι σου (Dame la mano}, Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής
Η βράβευση της Μιστράλ με το Νόμπελ:
Πηγή: timesnews.gr και dimartblog.com
