«Είναι καλύτερο να δίνουμε κάτι παραπάνω και να μας πούνε χαζούς παρά να αδικήσουμε κάποιους και να φανούμε αλαζόνες» είπε στον εναρκτήριο λόγο του μιας ξεχωριστής αυτής μέρας ο πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, Ανδρέας Δρακόπουλος.
Σαν από κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας, εντός των δυο ιστορικών κινηματογράφων της Αθήνας, του Απόλλωνα και του Αττικόν, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Όχι την εφιαλτική νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου 2012 που πληγώθηκε – ανεπανόρθωτα; - αυτή η όμορφη γωνιά της Αθήνας, αλλά μια μέρα πριν όταν η τελευταία βραδιά λειτουργίας των κινηματογράφων ξεκινούσε κανονικά. Κι αυτό διότι, όπως επιβεβαιώνει στο The TOC και στην Κατερίνα Λυμπεροπούλου, o Γιώργος Τσακαλάκης, εκμισθωτής (μαζί με τον αδερφό του, Παναγιώτη), του Αττικόν και του Απόλλωνα, «όποιος μπει στις δυο αίθουσες θα αισθανθεί σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω τους».
Οι μνήμες σίγουρα δεν θα μπορέσουν να σβηστούν. Η δικαίωση των προσπαθειών αυτών, όμως, η ανακούφιση και η ελπίδα ότι μέσα από τις στάχτες μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο έρχεται με την προοπτική της επαναλειτουργίας των δυο αυτών κινηματογράφων που τόσο ισχυρό δεσμό ανέπτυξαν μαζί τους οι Αθηναίοι.
