«Οι κλειστές πλατείες μου θυμίζουν Ιταλία» ακούω την κοπέλα δίπλα μου, που φοράει το ίδιο κολάν με το δικό μου, να λέει στο αγόρι της. «Ωραία, θα πιω ένα campari με φυσικό χυμό πορτοκαλιού» σκέφτομαι. Όσο old school σηκώνει η περίσταση και τόσο δροσιστικό που νομίζεις ότι δε σε ζαλίζει. Επίσης, vero ιταλικό. Στο δεύτερο campari είχαμε πιάσει κουβέντα τρία τραπέζια στη σειρά και μιλούσαμε όλοι με όλους. Αφορμή τα σκυλιά μας, τα οποία είχαμε μαζί μας και οι τρεις παρέες αλλά και οι τυχαίες συναντήσεις με το παρελθόν. Πως γίνεται, κάθε φορά που πηγαίνω στο Barbu (οι φίλοι κόβουν το Monsieur από μπροστά) να πέφτω πάνω σε παλιούς γνωστούς. Ίσως γιατί αυτοί, όπως κι εγώ, αναζητούν τη στιλπνή ποιότητα μέσα από τη διασκέδαση. Ίσως γιατί αυτοί, όπως κι εγώ, ικετεύουν για απουσία δηθενιάς. Το Barbu είναι το σημείο τους/μου.
«Μα, τι γίνεται με τα pet εδώ;» ρωτάω τη Ναταλία, «χαμός, ε;». «Το μαγαζί μας έχει την φήμη του pet friendly» μου λέει και θυμάται ένα αστείο περιστατικό: «Για να καταλάβεις, μια πελάτισσα μας αποφάσισε να έρθει στο μαγαζί με το κατοικίδιο της, το οποίο ήταν μια πάπια. Οκέι αγαπάμε τα ζώα, αλλά πραγματικά μια πάπια δεν την περιμέναμε γύρω από τα τραπέζια μας».
«Ο Χρήστος πάντα ήθελε να δημιουργήσει να όμορφο στέκι που θα συνδύαζε το περιβάλλον ενός γαλλικού bistrot και την κουζίνα της Νέας Ορλεάνης».
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η ιστορία του Barbu; Πως φτάσαμε στην πάπια, δηλαδή; «Το Monsieur Barbu ήταν ένα όνειρο του Χρήστου» εξηγεί η Ναταλία, η οποία κάνει το talking -που λένε και οι Άγγλοι-, ο Χρήστος έχει αναλάβει τα κοκτέιλ. «Ήθελε πάντα να δημιουργήσει ένα όμορφο στέκι που θα συνδύαζε το περιβάλλον ενός γαλλικού bistrot και την κουζίνα της Νέας Ορλεάνης. Όταν, λοιπόν, λόγω συγκυριών, κλήθηκε να αλλάξει επαγγελματική κατεύθυνση, αποφασίσαμε να κάνουμε το όνειρο αυτό πραγματικότητα. Σε αυτό μας βοήθησε και το ίδιο το μαγαζί που βρίσκεται σε μια γειτονιά που αγαπάμε και πιστεύουμε. Μόλις είδαμε τον χώρο με τις μεγάλες τζαμαρίες και νιώσαμε την urban αύρα του, είπαμε "εδώ είμαστε" και το ξεκινήσαμε. Η γειτονιά η ίδια, το Κουκάκι υπήρξε ένας από τους λόγους που ανοίξαμε το μαγαζί τη δεδομένη στιγμή. Είναι μια κλασική γειτονιά με μεγάλο παρελθόν και ακόμα μεγαλύτερο μέλλον. Το συγκεκριμένο σποτ, στην μικρή, πράσινη πλατεία μας άρεσε από την πρώτη στιγμή. και ο πεζόδρομος μπροστά από την πόρτα, μας δίνει την ευκαιρία να έχουμε καθημερινή επαφή με τους γείτονες μας. Υπάρχει κάτι ρετρό στο Κουκάκι. Κάτι που μας θυμίζει την παλιά Αθήνα. Γι' αυτό και το αγαπάμε τόσο» συνεχίζει. «H φιλοσοφία του μαγαζιού στηρίζεται στο πιστεύω μας που είναι ότι στα απλά βρίσκονται τα ωραία. Δεν θέλαμε κάτι επιτηδευμένο, κάτι ξένο από εμάς. Μας αρέσει α αυθορμητισμός και η αμεσότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στα παιδιά που εργάζονται κοντά μας. Σημασία για εμάς έχει να μπορεί να χαλαρώνει και να περνάει όμορφα ο καθένας που κάθεται στην μπάρα ή στα τραπεζάκια μας».
Για την ιστορία, να πούμε ότι o Χρήστος και η Ναταλία δούλευαν στα μίντια, επεξεργασία της εικόνας ο μεν και φωτογράφος η δε, αλλά η κρίση είχε άλλα σχέδια. Οπότε η πολυμήχανη σκέψη τους τέθηκε σε εφαρμογή. Ευτυχώς για αυτούς, αλλά και για μας.
«Ποια είναι η δική σας ιστορία;» ρωτάω για να σταμπιλάρω και τη σπουδαιότητα του έρωτα στη συνταγή της επιτυχίας. «Με τον Χρήστο γνωριστήκαμε σε ένα πάρτι πριν από 16 χρόνια. Οι φίλες μου, μού είπαν πως μόλις με είδε είπε "ήρθε η άνοιξη", εγώ σκέφτηκα κάτι αντίστοιχο και έτσι κάπως αρχίσαμε να φλερτάρουμε. Για μένα ήταν και είναι ο πιο γοητευτικός και ευγενικός άντρας που έχω γνωρίσει ποτέ. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο να τον ερωτευτώ. Μετά από δύο χρόνια, παντρευτήκαμε και η ιστορία συνεχίστηκε. Τα δυο μας κορίτσια ολοκλήρωσαν το love story μας με τον καλύτερο τρόπο».
Η αγάπη είναι μεταδοτική. Ένας πυρήνας αγάπης, ό,τι κι αν κάνει, θα εκπέμπει αγάπη. Έτσι συμβαίνει και με αυτή την πανέμορφη φαμίλια. Γι' αυτό και το Barbu είναι δυνατό στέκι στην πόλη.«Δε νομίζω ότι υπάρχουν συγκεκριμένες συνταγές για να γίνει ένα μαγαζί στέκι» λέει η Ναταλία. «Εμείς, δεν είχαμε εμπειρία στον χώρο της εστίασης. Μας άρεσε, όμως, πάντα να υποδεχόμαστε φίλους στο σπίτι, να κάνουμε τραπέζια, να οργανώνουμε όμορφες βραδιές με μεγάλες παρέες. Με αυτή την λογική ανοίξαμε το μαγαζί. Σαν να ανοίγαμε για μια ακόμη φορά την πόρτα του σπιτιού μας και να καλωσορίζαμε δικούς μας ανθρώπους».
Λίγο πριν σηκωθούμε από το τραπέζι μας και μετά από μερικά campari και τσιν-τσιν ακόμα, είχα μάθει κάμποσα πράγματα. Ιδού μερικά: α) ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κοκτέιλ του Barbu είναι το Explosion που είναι δροσιστικό και πικάντικο. Το προτιμούν τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες και δεν θα βγει ποτέ από τον κατάλογο, β) στο φαγητό, τα σκήπτρα κρατάει το κλασικό μπέργκερ που είναι ζουμερό, σπιτικό, λαχταριστό, συνοδεύεται από χειροποίητες τηγανιτές πατάτες και έχει γίνει το must του μαγαζιού, γ) η σπιτική λεμονάδα είναι από τα best seller του μαγαζιού, δ) το να πίνεις το ποτό σου παρέα με το σκυλάκι σου και τους αγαπημένους σου είναι αξία ανεκτίμητη.
