Κάποτε, 50 χρόνια πριν για να είμαστε ακριβείς, σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη κυκλοφορούσε ένα ρητό που έλεγε πως "Αν δεν ήσουν προσκεκλημένος στο Black & White Ball του Truman Capote καλύτερα να άλλαζες πόλη.". Γιατί μέχρι τότε η υψηλή κοινωνία καμίας εποχής, ο λαμπερός κόσμος καμιάς showbiz και όλοι μαζί οι γαλαζοαίματοι του πλανήτη δεν είχαν δει να συμβαίνει πουθενά κάτι ανάλογο. Ένα πάρτι στο οποίο όποιος ήταν πραγματικά σημαντικός ήταν καλεσμένος, και όποιος ήταν καλεσμένος ήταν πραγματικά σημαντικός. Και την ίδια στιγμή ένα πάρτι στο οποίο όλοι οι παραπάνω έδωσαν δίχως δεύτερη σκέψη και δισταγμό το μεγάλο παρών.
Ίσως αυτός ο άντρας που εμείς γνωρίσαμε χάρη στο σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο αλλά και τον εκκεντρικό χαρακτήρα του, την ιδιόμορφη εμφάνιση του και τους προκλητικούς τρόπους του να είχε συλλάβει την ιδέα για ένα τέτοιο πάρτι πολλά χρόνια νωρίτερα, όταν ήταν ακόμα πιτσιρικάς μέσα στο παιδικό του δωμάτιο σε μία μικρή πόλη της Λουϊζιάνα, την ώρα που το μυαλό του έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση διαφυγής από μία καθημερινότητα πληκτική και μέτρια. Ναι, ο Truman Capote ήξερε, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ήταν γεννημένος γι’ αυτό που ονομάζουμε "μεγάλη ζωή". Ακόμα ήξερε πως ό,τι κι αν γινόταν, όποιο εμπόδιο κι αν συναντούσε στον δρόμο του, αργά ή γρήγορα, θα έφτανε εκεί.
Τα τεράστια του όνειρα και τα λαμπρά του σχέδια άρχισαν να πραγματοποιούνται ουσιαστικά το 1965 μετά την μαζική επιτυχία του βιβλίου του " In Cold Blood: A True Account of a Multiple Murder and Its Consequences” (είχε προηγηθεί η κυκλοφορία του πασίγνωστου πια σε όλους "Breakfast at Tiffany’s”, που τον είχε κάνει διάσημο στην αμερικανική ελίτ και στον κόσμο της διανόησης). Πλέον ο Capote είχε γίνει για τα καλά ο αγαπημένος των συγγραφέων, των ηθοποιών, των εικαστικών, των ανθρώπων της μόδας, των party girls, των πιο κοσμικών και πλούσιων προσωπικοτήτων του πλανήτη, όλων των άγνωστης προέλευσης διασημοτήτων, των πιο κουλ γαλαζοαίματων της Ευρώπης, των πιο ψαγμένων underground τύπων που έκαναν τέχνη προωθημένη και σύνθετη. Και στα αλήθεια όποιος ήθελε να μπορεί να ισχυρίζεται ότι αντιλαμβάνεται τα πράγματα κάπως πιο σφαιρικά, βαθιά, πολύπλοκα και μοντέρνα έπινε νερό στο όνομα του και σκότωνε για να είναι φίλος του. Για να βρεθεί έστω για λίγο μέσα στη φωτεινή και συνάμα σκοτεινή πραγματικότητα του λαβύρινθου που είχε στο μυαλό του.
Οπότε ήταν λογικό ότι την στιγμή που οι προσκλήσεις για την βραδιά της 28ης Νοεμβρίου του 1966, στην μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων του υπερπολυτελούς ξενοδοχείου Plaza στη Νέα Υόρκη, έφτασαν στους παραλήπτες τους, η μία αποδοχή θα διαδέχονταν την άλλη. Και την μεγάλη νύχτα ήταν οι πάντες εκεί: 540 από τους πιο κοντινούς και αγαπημένους φίλους του διάσημου και καταξιωμένου συγγραφέα. Η αφορμή; Απλά να χορέψουν, να πιούν σαμπάνια και να διασκεδάσουν ντυμένοι αυστηρά στα ασπρόμαυρα και φορώντας μάσκες.
Μέσα στην ηδονή αυτής της ελκυστικής και πρωτότυπης ιδέας, η ποιήτρια Marianne Moore συνάντησε στα σκαλιά της αίθουσας τον Frank Sinatra παρέα με την Mia Farrow, η Ιταλίδα πριγκίπισσα Luciana Pignatelli έπιασε την κουβέντα με τον ντοκιμαντερίστα Albert Maysles και Henry Fonda χόρεψε την Rose Fitzgerald Kennedy. Κι ίσως γι αυτό όλοι μιλάνε μέχρι και σήμερα για τη νύχτα που ποτέ δεν έζησαν, αλλά γνωρίζουν λες και ήταν εκεί. Και για το γεγονός ότι ποτέ μέχρι τότε κανείς δεν είχε τολμήσει, δεν είχε καν σκεφτεί, να μαζέψει στον ίδιο χώρο και το ίδιο φαντασμαγορικό γεγονός βαρώνους και πριγκίπισσες, τραγουδιστές και ποιητές, σχεδιαστές μόδας και πανίσχυρους επιχειρηματίες. Και ήταν εκείνη η στιγμή που τα δεδομένα της καλής κοινωνίας δονήθηκαν μια για πάντα και η πιο απαστράπτουσα ελίτ της δεκαετίας του '60 κοίταξε από τόσο κοντά την σπουδαία αριστοκρατία της Ευρώπης. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Ήταν εκείνο το βράδυ που αυτοί οι δύο κόσμοι έγιναν ένα, αλλάζοντας οριστικά τους όρους της άφταστης κοσμικότητας, του σπουδαίου event απ’ το οποίο, όχι δεν έπρεπε, αλλά δεν ήθελε να λείπει κανείς, τoυ αδιανόητα σημαντικού γκλάμουρ που έχει εξαλειφθεί εντελώς από το σήμερα.
Σε μια εποχή που οι celebrities σηκώνονται τελευταία στιγμή από τους καναπέδες τους και πάνε, μετά από reminder στο κινητό, σε ένα A-list πάρτι μόνο και μόνο επειδή μία διαφημιστική εταιρία τους πλήρωσε κάποιο γενναίο ποσό, φαντάζει ακόμα περισσότερο εξωπραγματικό το ότι κάποτε οι κορυφαίες προσωπικότητες του κόσμου ολόκληρου μπήκαν στον κόπο να ράψουν σμόκιν και τουαλέτες, να σκεφτούν χαρακτηριστικές ιδέες για αποκριάτικα κουστούμια, να πάρουν αυτοκίνητα – κάποιοι και αεροπλάνα – για να βρεθούν στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή. Όχι για να φωτογραφηθούν. Μόνο για να περάσουν καλά.
Σήμερα, 50 χρόνια μετά ένα άλλο ρητό λέει ότι "στην Αμερική αυτή τη στιγμή λαμβάνουν χώρα περισσότερα Black & White Balls απ’ ό,τι ψηφίζονται νομοσχέδια". Παρόλα αυτά, όλοι εξακολουθούμε να θυμόμαστε το πρώτο. Ο λόγος δεν είναι τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο, από το ότι όποιοι κι αν είναι οι καλεσμένοι, όσα κι αν είναι τα ποτά, όσες κι αν είναι οι φωτογραφίες στο κόκκινο χαλί, ο αχαλίνωτος και απερίγραπτος αυθορμητισμός εκείνης της βραδιά είναι ανέφικτο να μιμηθεί. Κι ούτε φυσικά να επαναληφθεί.
