Η Ρωσική Αυτοκρατορική οικογένεια των Ρομάνοφ (Τσάρος Νικόλαος Β', η σύζυγός του Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα και τα πέντε παιδιά τους, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία, Αναστασία και Αλεξέι), όπως και όσοι φυλακίστηκαν μαζί τους, ο Ευγένιος Μπότκιν, η Άννα Ντεμίντοβα, ο Αλεξέι Τρουππ και ο Ιβάν Χαριτόνοφ εκτελέστηκαν είτε μέσω πυροβολισμού, ξιφολόγχης είτε ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου στο Αικατερίνενμπουργκ στις 17 Ιουλίου του 1918. Ο Τσάρος και η οικογένειά του δολοφονήθηκαν από Μπολσεβίκους υπό την ηγεσία του Γιάκοφ Γιουρόφσκι, ο οποίος εκτελούσε τις εντολές του Περιφερειακού Σοβιέτ των Ουραλίων. Οι σοροί τους ακρωτηριάστηκαν, κάηκαν και ετάφησαν σε ένα χωράφι, που έμεινε γνωστό με την ονομασία Γκανίνα Γιάμα, στο δάσος Κοπτυάκι.
Παρά τις πληροφορίες ότι «όλη η οικογένεια είχε την ίδια μοίρα με την κεφαλή της», οι Μπολσεβίκοι απλώς ανακοίνωσαν το θάνατο του Τσάρου Νικολάου Β', με τις επίσημες ανακοινώσεις του Τύπου ότι «Η σύζυγος του Νικολάου Ρομάνοφ και ο γιος της εστάλησαν σε ασφαλές μέρος». Για περισσότερα από οκτώ χρόνια, η Σοβιετική ηγεσία διατηρούσε συστηματικά έναν ιστό παραπληροφόρησης σχετικά με τις τύχες των μελών της οικογενείας, ισχυριζόμενοι από το Σεπτέμβριο του 1919 ότι δολοφονήθηκαν από αριστερούς αντιστασιακούς κατά των Μπολσεβίκων κατά τη διάρκεια εκκαθαρίσεων, αρνούμενοι εντελώς από τον Απρίλιο του 1922 ότι τελικά ήταν νεκροί. Η Σοβιετική ηγεσία αναγνώρισε τις δολοφονίες των Ρομάνοφ το 1926, μετά τη δημοσίευση της έρευνας του Σοκόλοφ, αλλά συνέχισε να ισχυρίζεται ότι οι σοροί τους είχαν καταστραφεί και ότι η κυβέρνηση του Βλαντίμιρ Λένιν δεν είχε καμμία ανάμειξη. Η εμφάνιση κατά καιρούς διαφόρων απατεώνων που διεκδικούσαν την αμύθητη περιουσία της Τσαρικής οικογένειας, υποδυόμενοι κάποιο από τα αγνοούμενα μέλη, είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον των Μέσων Ενημέρωσης ακόμη και εκτός της Σοβιετικής Ρωσίας, σε ορισμένες περιπτώσεις. Η συζήτηση που είχε ανοίξει, από το 1938 συμπεριλάμβανε και το ενδεχόμενο η μοίρα όσων μελών του Τσαρικού οίκου είχαν επιβιώσει να σφραγίζεται από τον Ιωσήφ Στάλιν.
Ένας ερασιτέχνης ερευνητής, ο Αλεξάντερ Αβντόνιν, ανακάλυψε το 1979 το χώρο ταφής της οικογένειας, αλλά το γεγονός περιήλθε στη γνώση του κοινού το 1989, κατά τη διάρκεια της Γκλάσνοστ. Η ταυτότητα των σορών επιβεβαιώθηκε μετά από ιατροδικαστική έρευνα και έρευνα βάσει DNA. Τα υπολείμματα των σορών ετάφησαν στον καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη το 1998, 80 χρόνια μετά τη δολοφονία των Ρομάνοφ. Σημαίνοντα μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν παρευρέθηκαν στην κηδεία, αμφισβητώντας την αυθεντικότητα των ευρημάτων. Ερασιτέχνες αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το 2007, ένα δεύτερο, μικρότερο τάφο, με τις σορούς δύο παιδιών των Ρομάνοφ που δε βρέθηκαν στον πρώτο, μεγαλύτερο τάφο. Παρόλα αυτά, οι σοροί παραμένουν σε κρατικό σκευοφυλάκιο, με επιπρόσθετους έλεγχους DNA να βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Το 2008, μετά από παρατεταμένες και περίπλοκες νομικές προστριβές, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας, αποκατέστησε τη μνήμη των Ρομάνοφ ως «θυμάτων πολιτικής καταστολής». Το 1993, η μετα-Σοβιετική κυβέρνηση άνοιξε κακουργηματικό φάκελο για την υπόθεση της δολοφονίας των Ρομάνοφ, αλλά δεν ασκήθηκε δίωξη εναντίον κάποιου, καθώς όλοι οι δράστες ήταν ήδη νεκροί.
Ορισμένοι ιστορικοί αποδίδουν τις διαταγές της εκτέλεσης στην κυβέρνηση στη Μόσχα, ιδιαίτερα στον Γιάκοβ Σβερντλόφ και στον Βλαντίμιρ Λένιν, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου, ήθελαν να αποτρέψουν τη διάσωση της Αυτοκρατορικής Οικογένειας από την Τσεχοσλοβάκικη Λεγεώνα που πλησίαζε, πολεμώντας ενάντια στους Μπολσεβίκους στο πλευρό του Λευκού Στρατού. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από ένα απόσπασμα στο ημερολόγιο του Λέων Τρότσκι. Η έρευνα της οποίας προΐστατο ο Βλαντίμιρ Σολοβύοφ κατέληξε το 2011 στο συμπέρασμα ότι παρά την απόδοση των κρατικών αρχείων στο φως της δημοσιότητας στην εποχή μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν έχει βρεθεί ακόμη γραπτή απόδειξη ή έγγραφο που να αποδεικνύει ότι οι εντολές εκτέλεσης της οικογένειας των Ρομάνοφ, προήλθαν είτε από τον Λένιν είτε από τον Σβερντλόφ. Παρόλα αυτά, είναι βέβαιο ότι κάλυψαν τους δράστες μετά την εκτέλεση, χωρίς να τους επιβάλλουν κυρώσεις και επιδοκίμασαν επισήμως το συμβάν. Ο Λένιν είχε τον απόλυτο έλεγχο των Ρομάνοφ αν και φρόντισε το όνομά του να μην αναμιχθεί με τη μοίρα τους σε οποιοδήποτε επίσημο έγγραφο. Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, περιέγραψε τις δολοφονίες των Ρομάνοφ ως μια από τις πιο μελανές σελίδες της Ρωσικής ιστορίας.
Δείτε ένα βίντεο με σπάνιες φωτογραφίες από το παλάτι και τη ζωή των Ρομανόφ το 1917:
Ο Λένιν αντιλαμβανόταν τον Οίκο των Ρομάνοφ ως «μοναρχικό μίασμα, μια ντροπή 300 ετών» και αναφερόταν στον Νικόλαο Β', τόσο σε συζητήσεις όσο και στα γραπτά του ως «τον πιο δόλιο εχθρό του Ρωσικού λαού, έναν αιματοβαμμένο εκτελεστή, χωροφύλακα της Ασίας» και «έναν εστεμμένο λήσταρχο». Οι γραπτές αποδείξεις της προέλευσης των εντολών και της τελικής ευθύνης για τη μοίρα των Ρομάνοφ, μέσω της διοικητικής ιεραρχίας, από την αρχή δεν κατέληγαν ποτέ στον Λένιν είτε αποκρύφθηκαν ενδελεχώς.
Αν και σύμφωνα με την επίσημη Σοβιετική αφήγηση των γεγονότων, η ευθύνη για την απόφαση της εκτέλεσης των Ρομάνοφ βαρύνει την αστυνομία των Ουραλίων, μια καταχώρηση στο ημερολόγιο του Λέων Τρότσκι ανέφερε ότι η εντολή προήλθε από τον ίδιο τον Λένιν. Ο Τρότσκι έγραψε χαρακτηριστικά:
Η επόμενη επίσκεψή μου στη Μόσχα έλαβε χώρα μετά την πτώση του Αικατερίνενμπουργκ. Συζητώντας με τον Σβερντλόφ ρώτησα αδιάφορα:
- "Α, που βρίσκεται ο Τσάρος;"
- "Όλα τέλειωσαν", μου απάντησε. "Έχει εκτελεστεί."
- "Και που βρίσκεται η οικογένειά του;"
- "Και αυτή μαζί του."
- "Όλοι τους;", ρώτησα εμφανώς έκπληκτος.
- "Όλοι τους.", απάντησε ο Γιάκοφ Σβερντλόφ. "Και τι με αυτό;".
Περίμενε την αντίδρασή μου. Δεν απάντησα.
- "Και ποιος πήρε την απόφαση;", ρώτησα.
- "Εμείς το αποφασίσαμε εδώ. Ο Ίλιτς (ο Λένιν) πίστευε ότι δεν έπρεπε να αφήσουμε στο Λευκό Κίνημα ένα ζωντανό λάβαρο, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης, ειδικά κάτω από τις παρούσες δύσκολες συνθήκες."
Παρόλα αυτά μέχρι και σήμερα δεν έχουν παρουσιαστεί κατηγορηματικές και ολοκληρωμένες αποδείξεις, ότι είτε ο Λένιν είτε ο Σβερντλόφ, έδωσαν τη διαταγή. Ο Σολοβύοφ, προϊστάμενος της Ερευνητικής Επιτροπής της Ρωσικής έρευνας του 1993 για τις εκτελέσεις των Ρομάνοφ, συμπέρανε ότι δεν υπάρχει αξιόπιστο τεκμήριο που να αποδεικνύει ότι υπεύθυνοι ήταν είτε ο Λένιν είτε ο Σβερντλόφ. Δήλωσε:
«Καθώς οποιοσδήποτε είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, δεν μπορεί να καταλογιστεί ποινική ευθύνη χωρίς κάποια απτή απόδειξη. Στη διερεύνηση του εγκλήματος, έλαβε χώρα μια άνευ προηγουμένου έρευνα σε μεγάλο πλήθος αρχείων και πηγών, η οποία διεξήχθη από τους πλέον αρμόδιους ειδικούς, όπως τον Σεργκέι Μιρονένκο, διευθυντή του Κρατικού Αρχείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στην έρευνα ενεπλάκησαν οι κατ' εξοχήν ειδικοί του πεδίου - ιστορικοί και βιβλιοθηκονόμοι. Μετά από αυτήν την εξαντλητική έρευνα μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι δεν υπάρχει αξιόπιστο ντοκουμέντο που να αποδεικνύει την ενοχή είτε του Λένιν είτε του Σβερντλόφ».
Δείτε ένα βίντεο με τα υπάρχοντα των παιδιών των Ρομανόφ:
*Με πληροφορίες από el.wikipedia.org
