Σάλος έγινε με την καμπάνια του γαλλικού οίκου μόδας Saint Lauren, για την άνοιξη και και το καλοκαίρι του 2017, στην οποία μια σειρά από ασπρόμαυρες εικόνες εξυμνούν τη γυναικεία σεξουαλικότητα ντύνοντας την με διχτυωτά καλσόν, γούνες και γόβες με ρόδες. Αυτό το τελευταίο δε, ως αξεσουάρ, ενέχει μια σοβαρή δόση χιούμορ -ψιλά γράμματα, όμως, για το εξαγριωμένο πλήθος, που ζητούσε, με μανία, να ξηλωθούν οι αφίσες από τους δρόμους του Παρισιού και να καούν στην πυρά. Ένα τσουνάμι παραπόνων κατέφτασε στη γαλλική εποπτική αρχή για τις διαφημίσεις. Μια αλλόκοτη «γαλλική επανάσταση» εξυφάνθηκε.
Μήπως, τελικά, αυτό που διώκεται σήμερα δεν είναι η ηδυπάθεια αλλά η κάθε μορφή χαλαρότητας;
«Είναι υβριστικές», «προάγουν τον βιασμό», «υποτιμούν τη γυναίκα», «υποβαθμίζουν το γυναικείο φύλο», «παρουσιάζουν τη γυναίκα σαν αντικείμενο του σεξ». Αυτά και άλλα ακούστηκαν και γράφτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για τις φιλήδονες, ομολογουμένως, πόζες της καμπάνιας, διχάζοντας το κοινό, -το οποίο κοινό, κολλημένο μέσα στον βάλτο της υπερπληροφόρησης δέχεται αδιαμαρτύρητα το μπαράζ των απόψεων, χωρίς φίλτρο προστασίας, χωρίς καν την ανάγκη για επιστράτευση της κοινής λογικής.
Οι απόψεις -ουρανοκατέβατες ή μη, βάσιμες ή άκυρες, ιδιοτελείς ή αφελείς- είναι, πλέον, το μήνυμα και η απόλυτη εξουσία βρίσκεται στα χέρια αυτού που πληκτρολογεί. Όμως, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Το θέμα μας, εν προκειμένω, είναι η αποκωδικοποίηση του σεξισμού. Αλήθεια, ποιος ξέρει να μας πει γιατί οι σύγχρονες σουφραζέτες, οι Femen, δεν είναι ούτε σέξι, ούτε αντικείμενα του πόθου, όταν μπουκάρουν γυμνόστηθες και εις ένδειξη διαμαρτυρίας στα διάφορα σουαρέ της καθεστηκυίας τάξης. Μήπως γιατί είναι εξαγριωμένες; Μήπως, τελικά, αυτό που διώκεται σήμερα δεν είναι η ηδυπάθεια αλλά η κάθε μορφή χαλαρότητας; Μήπως ο θυμός είναι η νέα μπέρτα που θα σκεπάσει τη γύμνια; Μήπως η γύμνια,ανόθευτη και λάγνα είναι η νέα απειλή;
Όταν ο ίδιος ο ιδρυτής του οίκου, ο Υves Saint Laurent, φωτογραφιζόταν γυμνός για τον φακό του Jean Loup Sieff, τo 1971, ορίζοντας το ύφος, το ήθος και το ύψος των περιστάσεων, κάτω από το φως του δικού του ήλιου, μάλλον δε φανταζόταν την υπόγεια λογοκρισία που θα ακολουθούσε σαράντα τόσα χρόνια μετά, για μια «ντυμένη» καμπάνια, με κάποιες σέξι πόζες.
«Στον Mεσαίωνα, σχεδόν ποτέ δεν απεικονίζονταν γυμνά σώματα. Όταν οι καλλιτέχνες ζωγράφιζαν μια γυναίκα της Aγίας Γραφής, την απεικόνιζαν με ανύπαρκτο στήθος, αδύνατα μέλη, κοιλιά στρογγυλεμένη: τίποτα που να υποδηλώνει έντονη ομορφιά. Oι ουμανιστές της Aναγέννησης, εμποτισμένοι από το πνεύμα της αρχαιότητας, είχαν μια άλλη θεώρηση του κόσμου. Έτσι η ζωγραφική εκκοσμικεύεται. Tο σώμα του ανθρώπου, μικρόκοσμος κατ' εικόνα του Σύμπαντος, συλλαμβάνεται σαν σύστημα αναλογιών που αντικατοπτρίζει την αρμονία του κόσμου» διαβάζω στο istoria.gr και καταλαβαίνω ότι ενίοτε η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν ρεφρέν από thrash metal.
