«Είχατε φοίνικες στο ντεκόρ» λέω στον Γιώργο. «Ναι, φέτος έχουμε μπανανιές» απαντάει γελώντας πονηρά, σαν τον Σιλβέστερ που μόλις είχε φάει τον Τουίτι. Ο Γιώργος Κανελλόπουλος, ένας εκ των ιδιοκτητών της Cinderella, αναζητά το εξωτικό μέσα στο νωθρό τοπίο της νυχτερινής διασκέδασης, ποντάροντας στα παραδείσια πτηνά του κλάμπινγκ, όπου κι αν αυτά βρίσκονται. Μόνο από τους αλλόκοτους, τους μυστήριους, του γοητευτικούς μπορούμε να εμπνευστούμε.
Η Ξένια, που απολαμβάνει να γελάει με την καρδιά της, πηγαίνει στη Cinderella από την πρώτη μέρα σχεδόν, όταν άνοιξε, τρία χρόνια πριν. «Έλα πάμε» μου είπε μια Παρασκευή του Νοεμβρίου. Η πρόσκληση συνέπεσε ημερολογιακά με την εμπορική κατάνυξη της Black Friday. Άδειοι οι δρόμοι. «Γιατί δεν έχει ταξί σήμερα;» ρωτάω τον οδηγό του κίτρινου Toyota. «Είχε κίνηση η μέρα, όλοι ψώνιζαν» μου απαντάει. Πώς γίνεται η κίνηση να μεταφράζεται ως αποχώρηση, αναρωτιέμαι, αλλά οι νέοι καιροί είναι ανάποδοι, οπότε κατανοώ.
Η πόλη έμοιαζε με εκκενωμένο καρέ από το «28 Μέρες Μετά» και η σύγκριση, με το υπόγειο του αριθμού 3 της οδού Λεβέντη, αναπόφευκτη. Σαν φωλιά καλοπέρασης έμοιασε στα μάτια μου η Cinderella. Σαν γλυκιά ανάμνηση από βράδια αξημέρωτα. Τα σκαλιά προς τα κάτω πολλά. Τα «καταχθόνια» στέκια έχουν τη δική τους παράδοση στην αθηναϊκή νύχτα: είναι διαπερασμένα από underground δονήσεις. «Κρατήσου μην πέσεις» ακούω την Ξένια να μου λέει. «Μα, αυτό θέλω. Να πέσω» της κλείνω το μάτι. Μαζί μας κατεβαίνουν δύο τηλεπερσόνες νέας κοπής, η Βασιλική και η Υβόννη, μια Αφροδίτη με γούνα, την οποία γνωρίζω από κάπου αλλά δε θυμάμαι από που, ένας ευζωιστής με χρυσόκουμπο μπλέιζερ, μία σταρ της μουσικής εγχώριας βιομηχανίας που προτιμά να περάσει ινκόγκνιτο. Στο μπαρ ο Λάκης Γαβαλάς περιφέρει με μπρίο το κοκάλινο κολιέ του, ενώ ένα πουλάκι έχει ήδη σπεύσει να μου μεταφέρει την πληροφορία: Ο Λάκης έβαλε το μαγικό χεράκι του στα μουσικά μιξαρίσματα ταιριάζοντας disco και progressive, καθώς και στα στραφταλιζέ κοστούμια του προσωπικού. Στο βάθος ο κομμωτής Βαγγέλης Χατζής χορεύει με τη γυναίκα του Aurora. Να ’τος ο υπαρκτός εξωτισμός, σε όλο του το μεγαλείο. Τα νταμάκια στο dance floor αναβοσβήνουν, οι μπανανιές στο ντεκόρ φωτίζονται και κρυφακούν τα λόγια των κορυβαντικών ψιθυρισμάτων, οι ντισκομπάλες επιβλέπουν τα πάντα αφ’ υψηλού και η μπαργούμαν θυμάται τα ποτά μας, όταν της ζητάμε δεύτερο γύρο. Η ηδύτητα της εγγύτητας που μόνο μέσα σε ένα κλαμπ συναντάται.
Η Σταχτοπούτα νυχτοπερπατά
«Γιατί Κολωνάκι;» ρωτάω τον Γιώργο. «Δε θα μπορούσε να είναι κάπου άλλου εκτός από το Κολωνάκι. Πριν τρία χρόνια βρεθήκαμε με τους συνεταίρους μου με έναν άδειο χώρο στο Κολωνάκι και θελήσαμε να φτιάξουμε κάτι διαφορετικό για την εποχή που διανύουμε. Στο υπόγειο αυτό υπήρξε στο παρελθόν η περιβόητη ντίσκο Figaro και αργότερα η B´ Παθολογική, σπουδαία μαγαζιά και τα δύο, που έγραψαν ιστορία την εποχή τους. Η ιδέα της ντίσκο αποτελεί πνευματικό παιδί του ενός εκ των συνεταίρων, του Πέτρου Απαλλάκη, έπειτα καθίσαμε όλοι μαζί και εξελίξαμε το θέμα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Cinderełla. Το όνομα προέκυψε μετά από αρκετό brainstorming. Θέλαμε όλοι να είναι πρωταγωνιστές στο δικό τους παραμύθι» μου απαντάει. Θέλω να μάθω λίγα περισσότερα πράγματα για αυτόν τον καλοντυμένο οικοδεσπότη -δε συναντάς, άλλωστε, συχνά πουά πουκάμισο μέσα από κοστούμι σε άντρες, στην Αθήνα. Η τόλμη είναι κάτι που λείπει από τη νύχτα, χάθηκε κάπου μαζί με το λαμπερό dress code. Λες και κάποιος τα κλώτσησε στις σχισμές των υπονόμων, δίπλα στα πεζοδρόμια. «Πώς ασχολήθηκες με τα νυχτερινά μαγαζιά;» ερωτώ. «Ξεκίνησα να δουλεύω στην εστίαση από τα 18 μου και έκτοτε δε σταμάτησα. Αφού σπούδαζα, παράλληλα, έχοντας άλλους επαγγελματικούς ορίζοντες στο μυαλό μου, αποφάσισα στα είκοσι έξι μου να βάλω έναν πιο συγκεκριμένο στόχο και να εμπλακώ επιχειρηματικά με αυτόν τον τομέα. Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Γιάννη Μωράκη και έκτοτε πορευόμαστε παρέα με αυτόν και τους υπολοίπους κοινούς συνεργάτες» συστήνεται ο Γιώργος Κανελλόπουλος.
-Δηλαδή, από που έρχεσαι Γιώργο και που πηγαίνεις;
-Έρχομαι από μια πολύ αγαπημένη οικογένεια που μου έδωσε την παιδεία να σέβομαι, να είμαι ευγενής και να εκτιμώ την πολύτιμη ζωή που έχουμε. Πηγαίνω σε ένα σπουδαίο μέλλον με χαμόγελο, χωρίς να ξεχνώ το παρελθόν.
Αυτή η τελευταία λέξη, το παρελθόν, πονάει όταν μιλάμε για τη νύχτα. «Δεν υπάρχει διασκέδαση τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον με την έννοια που την γνωρίζαμε. Παντού ακούς λαϊκά χαμηλού επιπέδου, όλοι είναι με ένα κινητό στο χέρι και όσοι δεν είναι απασχολούνται με το να σχολιάζουν τον διπλανό τους. Ας μην σχολιάσω, δε, τις wannabe Κιμ Καρντάσιαν. Χωρίς να ευλογώ τα γένια μου το μόνο σημείο αυθεντικής διασκέδασης είναι η Cinderełla. Τα κινητά δεν πιάνουν -παρά μόνο WiFi-, ο κόσμος χορεύει, διασκεδάζει με την καρδιά του, η πόρτα είναι αυστηρή. Επικροτούμε τη διαφορετικότητα, αναζητούμε τους πρωταγωνιστές του πάρτι» εξηγεί ο Γιώργος.
Στην ντισκοτέκ την παλιά φέραν νέα φώτα, στρώσαν καινούργια χαλιά κι άνοιξαν την πόρτα
Ντισκοτέκ < λόγιο ενδογενές δάνειο: αγγλική discotheque < γαλλική discothèque < disque (< αρχαία ελληνική δίσκος) + -thèque (< αρχαία ελληνική θήκη < τίθημι)
Το wiktionary.org βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Η ντίσκο δεν είναι κλαμπ. Δεν είναι ένα απρόσωπο συνονθύλευμα. Η ντίσκο έχει μνήμη αλλά εσύ μπορεί να χάσεις τη δική σου μέσα σε αυτήν. Ακολουθεί ενδεικτικός διάλογος με τον Γιώργο.
-Ποιο είναι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό χαρακτηριστικό της Cinderella;
-Εκεί μέσα ξεχνάς ποιος και τι είσαι. Η νυχτερινή διασκέδαση ξεφορτώνεται τους κανόνες, απομακρύνεται από τους περιορισμούς.
-Πες μου το μυστικό εκείνο που μεταμορφώνει ένα χώρο διασκέδασης σε στέκι;
-Τα στέκια τα κάνουν οι παρέες.
-Έχεις κάποια αστεία ιστορία να θυμηθείς από τα τρία χρόνια ζωής της Cinderella;
-Κάθε νύχτα είναι μια νέα εμπειρία και μια καινούργια περιπέτεια, άσε που η μνήμη μου με απατά.
Ε, ναι. Εάν θυμάσαι το πώς πέρασες στο Studio 54 μάλλον δεν το έζησες, που θα έλεγε και η Grace Jones, η οποία μάλλον θα ήταν θαμώνας στη Cinderella, εάν ζούσε στην Αθήνα.
Facebook Cinderełla Discotheque
