«Η μαμά μου με γέννησε στα δεκαεννιά της. Ήταν υπέροχο που είχα μια τόσο νέα γυναίκα για μαμά γιατί δεν έχω αδελφή και εκείνη έγινε η μεγάλη μου αδελφή, την εμπιστευόμουν από πάντα κι ακόμα σήμερα που μας χωρίζουν πολλά ναυτικά μίλια μιλάμε ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο, συζητάμε από τις έγνοιες μου μέχρι την τρέχουσα επικαιρότητα. Γελάμε πολύ γιατί έχει φοβερό χιούμορ, είναι πνευματώδης, ανήσυχο και προοδευτικό πνεύμα. Χτίσαμε με τα χρόνια μια πολύ αγαπητική σχέση παρά τις σφοδρές συγκρούσεις κατά καιρούς. (Αλίμονο, εγώ μαλώνω και με τη σκιά μου).
Ωστόσο τώρα πια που έχω διανύσει μεγάλες διαδρομές, σπούδασα πολύ, ταξίδεψα πιο πολύ από όσο είχα φανταστεί, γνώρισα ανθρώπους από ένα ευρύτατο κοινωνικό φάσμα, έγραψα βιβλία που είχα την τύχη να δω τυπωμένα, είχα ερωτικές σχέσεις πριν γνωρίσω τον πατέρα των παιδιών μου, πριν ζήσω μαζί του και χωρίσουμε τελικά, τώρα πια κοιτάω πίσω σε εκείνο το κορίτσι των δεκαεννιά χρόνων, τη μαμά μου, αναστοχαστικά.
Με αφορμή την επαίσχυντη «συζήτηση» που προσπαθούν κάποια ακραία αντιδραστικά ακροδεξιά στοιχεία να επαναφέρουν στον δημόσιο διάλογο σχετικά με τις εκτρώσεις, έρχονται στο νου μου τα κορίτσια στην ελληνική επαρχία που αναγκάστηκαν να παντρευτούν σχεδόν ανήλικες και να νταντεύουν παιδιά γιατί δεν όριζαν τα σώματά τους, που θα πει δεν είχαν εξουσία πάνω στις ζωές τους.
Ήταν κόρες του πατέρα-κύρη τους κι έπειτα γυναίκες του συζύγου-κύρη τους.
Όλος ο ντροπιαστικός «διάλογος» που επιχειρούν ύπουλα να ανοίξουν, δεν είναι τίποτα άλλο από άλλη μία επιβολή της πατριαρχίας στην Ελλάδα με τις ευλογίες της Εκκλησίας.
Η μαμά μου και κάθε κορίτσι που εξαναγκάστηκε επειδή αυτό ήταν το «σωστό» και το «ηθικό» και το «πρέπον» να ψαλιδίσει τα φτερά του για τον δοτό ρόλο της μητρότητας, που θυσίασε τα όνειρά της, που δεν χειραφετήθηκε, που δε σπούδασε, που δεν είχε σαράντα πέντε γκόμενους επειδή έτσι γούσταρε, είναι ακόμη μια ιστορία καταπίεσης της γυναίκας.
Κι ας είμαστε κυριολεκτικά τέκνα (παιδιά ή εγγόνια) μιας τέτοιας ιστορίας.
Οι κόρες μας θα γίνουν μανάδες όποτε θέλουν αυτές, άμα θέλουν.
Κι ας το βάλουν καλά στο κλούβιο τους κεφάλι όσοι προπαγανδίζουν το αντίθετο».
Δείτε την ανάρτηση της Πέλας Σουλτάτου στο φέισμπουκ:
Πέλα Σουλτάτου
Η Πέλα Σουλτάτου γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και ζει στην Αθήνα. Έχει κάνει σπουδές στην Κοινωνιολογία και τη Δημόσια Υγεία και απέκτησε τον διδακτορικό της τίτλο στις Επιστήμες της Αγωγής από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Διδάσκει στην ανώτατη εκπαίδευση και εργάζεται στη Δημόσια Διοίκηση. Το βιβλίο της «Τα φώτα στο βάθος» (εκδ. Απόπειρα) δραματοποιήθηκε στο Από Μηχανής Θέατρο. Ακολούθησαν το «Ανκόρ» και οι «Ανάποδες στροφές» (εκδ. Καστανιώτη). Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο της «ΜυΧαΤη ή το Μυστήριο της χαμένης τηλεόρασης».
