Με τους άνδρες της Βρετανίας να βρίσκονται στον πόλεμο, κλήθηκαν οι γυναίκες να παράγουν τα πολεμοφόδια, ενώ αμείβονταν με λιγότερο από το μισό του αντίστοιχου ανδρικού μισθού για αυτή την δουλειά. Μάλιστα, τις αποκαλούσαν «Κορίτσια-καναρίνια» λόγω της ανοιχτόχρωμης κίτρινης επιδερμίδας τους και των πράσινων ή πυρρόξανθων μαλλιών τους. Και την ώρα του μεσημεριανού φαγητού, έπρεπε να κάθονται μακριά από τους υπόλοιπους στο εστιατόριο, γιατί, ό,τι και να άγγιζαν, γινόταν κι εκείνο κίτρινο. Μέχρι το τέλος του πολέμου, σχεδόν το 80% των όπλων που είχε χρησιμοποιηθεί από το βρετανικό στρατό είχε παραχθεί από γυναίκες.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι «γυναίκες-καναρίνια» δούλευαν ως νοικοκυρές, μαγείρισσες ή νταντάδες, αλλά, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, προσλήφθηκαν αναγκαστικά σε εργοστάσια όπλων. Εκεί, όμως, έρχονταν καθημερινά σε επαφή με επικίνδυνες χημικές ουσίες χωρίς να έχουν επαρκή προστασία κι αυτό προκάλεσε το ξεθώριασμα του φυσικού χρώματος του δέρματός τους και το κιτρίνισμά του. Άλλα παράξενα συμπτώματα ήταν το πράσινο χρώμα ή η απώλεια των μαλλιών, πόνος στο θώρακα, παραμόρφωση του στήθους, εξασθένιση του ανοσοποιητικού συστήματος, εμετοί, αναιμία, ημικρανίες, προβλήματα γονιμότητας. Επίσης, πολλές από αυτές γεννούσαν παιδιά με το ίδιο κίτρινο χρώμα.
Ο δηλητηριασμός των γυναικών που δούλευαν στην παραγωγή όπλων έγινε τόσο συνηθισμένο πρόβλημα που συχνά αναφερόταν στα ιατρικά περιοδικά των αρχών του 20ού αιώνα. Και, σύμφωνα με στοιχεία, μόνο το 24% των εργαζομένων (ανδρών και γυναικών) δεν παρουσίασε κανένα από τα παραπάνω συμπτώματα.
Ωστόσο, το κιτρίνισμα του δέρματος, οι ασθένειες από τα δηλητήρια και η χαμηλή αμοιβή, δεν ήταν οι μοναδικές ανησυχίες αυτών των γυναικών. Ο σοβαρότερος κίνδυνος για αυτές ήταν μια πιθανή έκρηξη κατά τη διάρκεια της εργασίας. Εξάλλου, συμμετείχαν και στην παραγωγή εκρηκτικών, ατυχήματα συνέβαιναν σχετικά συχνά και αρκετές είχαν ήδη τραυματιστεί ή σκοτωθεί. Η μεγαλύτερη έκρηξη συνέβη το 1918, κοστίζοντας τη ζωή σε περισσότερους από 130 εργαζόμενους – μια τεράστια τραγωδία, που, όμως, κρατήθηκε μυστικό εκείνη την εποχή.
Κατά μέσο όρο, δύο γυναίκες στα εργοστάσια όπλων πέθαιναν κάθε εβδομάδα, αλλά η κυβέρνηση έκανε ό,τι χρειαζόταν για να το κρύψει. Εξάλλου, υπήρχαν Γερμανοί κατάσκοποι στο Λονδίνο που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την πληροφορία υπέρ τους. Και με την έγχρωμη φωτογραφία πολύ νέα εφεύρεση τότε, ελάχιστες εικόνες υπάρχουν στις οποίες να φαίνεται το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα του δέρματός τους.
Πάντως, είτε ήταν σύμπτωση είτε όχι, την ίδια χρονιά που όλα αυτά συνέβαιναν δόθηκε για πρώτη φορά στις Βρετανίδες άνω των 30 ετών δικαίωμα ψήφου.
