Πιστεύει ότι το mural painting, η νωπογραφία δηλαδή, το φρέσκο, θα είναι η υπέρτατη μορφή τέχνης στο άμεσο μέλλον. Γιατί τόσο η Αθήνα, όσο και όλες οι πόλεις, χρειάζονται ένα ρεκτιφιέ. Το να σκαρφαλώνεις στη σκαλωσιά σε τεράστια ύψη και να ζωγραφίσεις, δεν είναι το πιο έυκολο πράγμα στον κόσμο. Αλλά οι καλλιτέχνες δεν έχουν έρθει για τα εύκολα. Η βολή τους ποτέ δεν ήταν προτεραιότητα. Του κάνω τρεις ερωτήσεις στη σειρά: Ποια είναι η ιστορία σου; Που γεννήθηκες; Τι σπούδασες; Σε τι φάση της ζωής σου είσαι;
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1976. Συνεσταλμένο παιδί, εκφραζόμουν με την ζωγραφική από μικρή ηλικία, κάνοντας μικρές συνθέσεις στον τοίχο του σπιτιού μου. Στο σχολείο φάνηκε η κλήση μου στα καλλιτεχνικά έμφυτο ταλέντο από την μητέρα μου. Δεκατριών χρονών έκανα την πρώτη μου τοιχογραφία/λογότυπο μιας φανταστικής συμμορίας τριών φίλων. Δέκα επτά ετών ξεφυλλίζοντας βιβλία τέχνης πειραματίστηκα για πρώτη φορά με καμβάδες και λάδια. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασα τουριστικά παραμένοντας εντελώς αυτοδίδακτος στην ζωγραφική για να ακολουθήσω καριέρα σε οικογενειακή επιχείρηση για δώδεκα χρόνια. Η καταπίεση όμως της δημιουργίας μου δεν άντεξε περισσότερο και το 2009 αφήνοντας την τότε εργασία μου αποφάσισα να ασχοληθώ με την ζωγραφική. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι άμα το ταλέντο που δοθεί από τους θεούς μείνει αναξιοποίητο, τότε ο κάτοχος του θα είναι καταραμένος για πάντα. Τα υπόλοιπα χρόνια μού απέδειξαν ότι η τέχνη σε διαλέγει και δεν μπορείς να ξεφύγεις.
Η κάθε δουλειά ξεχωριστή. Μου έχουν ζητήσει από προσωπογραφίες οικογένειας σε εξωτερικό τοίχο, μέχρι ακατάλληλες σε εσωτερικό -πάντα. Ενίοτε, προτείνω θέματα στους πελάτες μου που θα ικανοποιήσουν και εμένα και αυτούς.
-Πως έφτασες στο mural painting; Πόσα κτίρια έχεις ζωγραφίσει μέχρι στιγμής;
Λάδι σε καμβά, mixed media και γλυπτά είναι τα μέσα που χρησιμοποιώ για τις δημιουργίες μου. Μέσα σε πέντε χρόνια έχω κάνει γύρω στα 100 έργα, τα οποία συμμετείχαν σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή των έργων μου σε gallery της Νέας Υόρκης. Το 2011 η επαφή μου με το Stigma Lab gallery για street artists άλλαξε την πορεία μου. Αρχίζοντας με μεγάλες δουλειές, με Coca Cola, με Marlboro, με Superga, εξοικειώθηκα με τον τοίχο, τα σπρέι και τα πλαστικά χρώματα. Οι τοιχογραφίες έχουν φτάσει τον αριθμό των 25 και είναι όλες νόμιμες, πράγμα σπάνιο για street artist.
-Στην Ελλάδα το mural δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά. Κάνω λάθος;
Στην Ελλάδα το mural art βρίσκεται σε πολύ αρχικό στάδιο, σε σχέση με την Ευρώπη και Αμερική. Όμως αυτοί οι καλλιτέχνες που μετριούνται σε δυο παλάμες (οι επαγγελματίες σε μια), είναι τόσο δυνατοί που βάφουν τοίχους σε όλο τον κόσμο, άτομα π.χ. σαν τον INO με μεγάλο αριθμό τοιχογραφιών Η εξέλιξη πάντως ελπίζω ότι θα είναι ραγδαία και θα βοηθήσω και εγώ σε αυτό.
-Ποιο είναι το δύσκολο έργο που έφερες εις πέρας μέχρι στιγμής;
Το δυσκολότερο έργο που μου έχει δοθεί είναι στη Κεντρική Αγορά Αθηνών (Λαχαναγορά) όλο το εξωτερικό κομμάτι. Το έργο είναι περίπου 300 μέτρα και τελείωσε σε δέκα ημέρες.
- Να φανταστώ ότι δεν έχεις υψοφοβία, ε;
Για να κανείς αυτήν την δουλειά σίγουρα πρέπει να έχεις φυσική κατάσταση και να μην φοβάσαι τα ύψη. Η σχέση μου με τα μεγάλα ύψη είναι πολύ καλή, όσο ψηλά τόσο καλύτερα. Θα έλεγα ότι αυτοί που ζωγραφίζουν κτίρια είναι extreme artists. Αδρεναλίνη στο κόκκινο. Τι καλύτερο από το να βλέπεις τα πάντα από ψηλά;
-Τα θέματα τα φαντάζεσαι εσύ ή στα ζητάνε;
Η κάθε δουλειά ξεχωριστή. Μου έχουν ζητήσει από προσωπογραφίες οικογένειας σε εξωτερικό τοίχο μέχρι ακατάλληλες σε εσωτερικό πάντα. Ενίοτε, προτείνω θέματα στους πελάτες μου που θα ικανοποιήσουν και εμένα και αυτούς. Σίγουρα χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μπορώ να δημιουργήσω τα δικά μου θέματα με κάποιο μήνυμα που θέλω να μεταδώσω.
- Ποιο κτήριο της Αθήνας ονειρεύεσαι να ζωγραφίσεις και με ποιο θέμα;
Βασικά είναι αστείο γιατί τώρα πια «λιγουρεύομαι» όλους τους ωραίους τοίχους, ιδιαίτερα στην Αθήνα που χρειάζεστε μια νότα τέχνης και ομορφιάς, να σπάσει αυτό το γκρίζο, μαζί με την γκρίζα διάθεση. Υπάρχουν πραγματικά τόσα πολλά θέματα... Πάντως, άμα μου έδιναν ένα τοιχάκι απέναντι από τη Βουλή, θα έκανα μια τουαλέτα με ευρώ μέσα και ένα καζανάκι από πάνω...Θεωρώ το χρήμα πολύ βρώμικο και θα ήθελα να το δείξω με έναν ώμο τρόπο. Γενικά όμως, σέβομαι τόσο τους τοίχους, όσο και τους ανθρώπους που τους βλέπουν. Λόγο του μεγάλου μεγέθους, κάτι όμορφο σίγουρα φτιάχνει την διάθεση. Ανεβάζει τον κόσμο.
-Πως αισθάνεσαι που συμβάλλεις στην εικόνα της πόλης;
Πιστεύω ότι το mural art θα εξελιχθεί ως η υπέρτατη έκφραση τέχνης, λόγο ακριβώς αυτού που με ρωτάς. Το να μπορείς να συμβάλλεις στην εικόνα της πόλης σου ή και κάποιας άλλης, είναι πραγματικά μαγικό. Το να παίρνεις ένα βρώμικο κιτρινισμένο από το καυσαέριο κτίριο και να το αφήνεις του κουτιού είναι τέχνη. Και αυτό τελικά αντικατοπτρίζεται στην αγάπη του κόσμου για τις όμορφες μεγάλες τοιχογραφίες. Η τέχνη δίνει χαρά, κάνει το μυαλό να δουλεύει διαφορετικά, δημιουργεί ερωτήματα. Τώρα εάν θα βοηθήσει η πολιτεία σε αυτό; Άσ' το καλύτερα! Θα φροντίσουμε εμείς οι πολίτες μόνοι μας και πιο σωστά.
