Μα τι ωραία που γράφει η Πάτι Σμιθ. Η θρυλική γυναίκα της μουσικής σκηνής που άνθισε τη Νέα Υόρκη, μια ποιήτρια του καιρού μας, μια γυναίκα ελεύθερη, αντισυμβατική που ρουφάει ακόμα τη ζωή σαν δώρο, μια από τις τελευταίες «επιζώσες» της γενιάς που έζησε στα άκρα και ρημάχτηκε από τις καταχρήσεις, επιστρέφει σε ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια και σαν περιπατητής της ζωής της μας ξεναγεί στις μνήμες μια πόλης που δεν υπάρχει πια. Η ματιά της Πάτι Σμιθ δεν είναι νοσταλγική, είναι μια ολοζώντανη μαρτυρία ενός παρελθόντος και μιας πόλης που μπορούσε να δώσει στον καθένα που έφτανε μια ευκαιρία. Αυτή η πόλη δεν υπάρχει πια. Οι καινούργιοι ουρανοξύστες χτίστηκαν όχι μόνο στα ερείπιά της, αλλά και στα ερείπια μιας ολόκληρης εποχής.
Στον «οδικό χάρτη της ζωής της» όπως αποκαλεί το M Train, η Πάτι Σμιθ δε θυμάται μόνο την Νέα Υόρκη αλλά και τα ταξίδια της στην Ευρώπη. Το μικρό καφέ στο Γκρίνουιτς Βίλατζ όπου έπαιρνε καθημερινά το πρωινό της. Τις επισκέψεις της στους τάφους του Ζαν Ζενέ, της Σίλβια Πλαθ και του Αρθούρου Ρεμπό. Τα χρόνια που έζησε στο Μίσιγκαν μαζί με τον άντρα της, τον Φρεντ Σόνικ Σμιθ, τον οποίο έχασε το 1994. Με το M Train η Πάτι Σμιθ μετακινείται στις περιοχές της μνήμης της. Ένα στοχαστικό κείμενο για τα ταξίδια, τις αστυνομικές σειρές, τη λογοτεχνία και την απόλαυση του καφέ. Δυνατό και βαθιά συγκινητικό βιβλίο με ολοζώντανες εικόνες.
«Η Νέα Υόρκη ήταν τότε φτωχή, επικίνδυνη. Μπορούσες να ζήσεις εκεί φτηνά. Είμαστε όλοι καλλιτέχνες γιατί κανείς μας δεν είχε λεφτά. Μέσα στην κοινότητα γεννιόντουσαν ιδέες, είμαστε όλοι μαζί. Χάσαμε βέβαια φίλους από ναρκωτικά από AIDS. Τώρα η Νέα Υόρκη είναι πλούσια. Νομίζω ότι εξελισσόμαστε σε συνθήκες φτωχές. Εκεί που υπάρχει φτώχεια υπάρχει φαντασία και δημιουργικότητα. Τότε είχαμε κοινότητα. Είμαστε η κοινότητα. Πού υπάρχει αυτή η ενέργεια σήμερα;» έχει πει παλιότερα.
Η Πάτι Σμιθ – τραγουδίστρια, μουσικός, ποιήτρια και ακτιβίστρια – γεννήθηκε στο Σικάγο τον Δεκέμβριο του 1946. Επηρεασμένη από τον Μπομπ Ντίλαν, τον Αρθούρο Ρεμπό, τον υπαρξισμό και την μπιτ λογοτεχνία, το 1967 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και αναμίχθηκε με τους καλλιτεχνικούς underground κύκλους της πόλης. Ασχολήθηκε με την ποίηση και το θέατρο (έγραψε ένα θεατρικό μαζί με τον Σαμ Σέπαρντ) και άρχισε να επεξεργάζεται την ιδέα του συνδυασμού της ποίησης με τη μουσική του ροκ εν ρολ. Γι’ αυτόν τον σκοπό, το 1974 σχημάτισε το Patti Smith Group σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Λένι Κέι.
Η Πάτι Σμιθ συνδεόταν στενά με τον διάσημο φωτογράφο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ, ο οποίος την απαθανάτισε στο εξώφυλλο του πρώτου της άλμπουμ, Horses (1975), που από πολλούς μουσικοκριτικούς θεωρείται το πρώτο πανκ-ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του 1970 και συγκαταλέγεται στις πιο έγκυρες λίστες με τα 100 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Ακολούθησε μια σειρά από σπουδαίες δουλειές, που την καθιέρωσαν ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες, συνθέτριες και στιχουργούς στην Ιστορία: Radio Ethiopia (1976), Easter (1978), Wave (1979).
Το 1980 εγκαταστάθηκε στο Ντιτρόιτ, όπου παντρεύτηκε τον Φρεντ Σόνικ Σμιθ, πρώην κιθαρίστα των MC5, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Για μεγάλο διάστημα αφοσιώθηκε στην οικογένειά της και αποτραβήχτηκε από τη δισκογραφία.
Δείτε μία συνέντευξή της που μιλάει για το βιβλίο της, M Train:
