Αν θα έπρεπε να επιλέξουμε το πιο αντιπροσωπευτικό εξώφυλλο της χρονιάς, που αφήνουμε πίσω μας χωρίς μεγάλη θλίψη, αυτό θα ήταν αναμφίβολα η εικονογράφηση του New Yorker για το τεύχος της 7ης Δεκεμβρίου. Ένα illustration που απεικονίζει πιο εύγλωττα από οποιοδήποτε άλλο το πνεύμα των καιρών μας.
Η γυναίκα αυτή θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από εμάς. Στις λεπτομέρειες βρίσκεται ο διάβολος που λέει και μια αγγλόφωνη παροιμία, και αυτές ακριβώς είναι που αποτυπώνουν το δαιμόνιο πνεύμα του εικονογράφου, Έιντριαν Τόμιν. Στο κοκτέιλ που κρατάει στα χέρια της η γυναίκα, στα κουτιά με τα χάπια που παρατάσσονται δίπλα στον υπολογιστή, στη στοίβα με τα βιβλία που φέρνουν την οθόνη στο ύψος των ματιών της σε ένα τραπέζι που μάλλον δεν σχεδιάστηκε για καθημερινή εργασία, στις γάτες, την πιο πιστή συντροφιά την εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης, και στην ακαταστασία που ίσως οφείλεται σε μια ψυχολογική παραίτηση ή, απλά, στην αδιαφορία για έναν ιδιωτικό χώρο που πλέον δεν δέχεται επισκέπτες.
«Κατέγραψα εμμονικά τα αντικείμενα της καθημερινότητάς μας στην πανδημία» είπε ο Τόμιν στο New Yorker, εξηγώντας την έμφασή του στις λεπτομέρειες, και πρόσθεσε: «Έχω την αίσθηση πως σε μερικά χρόνια, κοιτώντας αυτό το εξώφυλλο θα με πιάνει ένα είδος μετατραυματικού στρες ως αντίδραση σε κάτι τόσο ασήμαντο ως ένα μπουκάλι αντισηπτικού».
Ο Τόμιν αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε καραντίνα με τη γυναίκα του και τα δύο μικρά παιδιά τους, πώς προέκυψαν όμως οι γάτες στην εικονογράφηση; «Είναι ένας φόρος τιμής στις γάτες μας, Ντόλι και Πέπερ» απάντησε, προσθέτοντας: «Δυστυχώς η Ντόλι πέθανε, αλλά μου φάνηκε ωραίο να την απαθανατίσω με αυτό τον τρόπο. Έχω ζωγραφίσει όλα τα μέλη του νοικοκυριού μας στο εξώφυλλο σε κάποια φάση, οπότε αυτό μου φάνηκε πιο δίκαιο (για την ιστορία, για το δοχείο με την άμμο τους τηρούμε, στην πραγματικότητα, τον κανόνα της κοινωνικής αποστασιοποίησης)».
Δείτε το εξώφυλλο του New Yorker:
Δείτε άλλα εξώφυλλα του ίδιου δημιουργού για το New Yorker:
