Η είδηση ότι παύει το Rodeo, η σατιρική εκπομπή του Σκάι, έσκασε σαν μουδιασμένο πυροτέχνημα, μερικές εργατοβδομάδες μετά το άκουσμα ενός νέου παρόμοιας αισθητικής, του κοψίματος της Ελληνοφρένειας στον Alpha. Εννοείται ότι και στις δύο περιπτώσεις οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι παρουσιαστές και οι άνθρωποι της παραγωγής το έμαθαν σχεδόν ταυτόχρονα με τους αναγνώστες των μίντια που αναπαρήγαγαν την είδηση. Κεραμίδα. Πέρσι, μία άλλη σατιρική εκπομπή του Σκάι, το Ό,τι να’ναι, διεκόπη, όχι αιφνιδίως αλλά κατόπιν προγραμματισμένης περικοπής -απλά δεν ανανέωσε το συμβόλαιό της για τη νέα χρονιά. Κομμένοι οι γέλωτες. Κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δε χορεύει, ακούνε μόνο την πενιά και ο νους τους ταξιδεύει. Σε αυτό το αντιγαϊτανάκι ελαφρότητας τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.
Ένας αγέλαστος λαός, μιας κατά τα άλλα ηλιόφωτης χώρας, πηγαινοέρχεται στα βουλεβάρτα, κλεισμένος μέσα σε φαραωνικά SUV, ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες του μετρό μέσα σε σκυθρωπά γκρι πανωφόρια, επιβραβεύει το διαφορετικό όλο και λιγότερο, γελάει με ηλίθια αστεία επιπέδου διαδικτυακού ιού, αναπαράγει πιο τετριμμένα σχόλια ακόμα και από τις άνευρες διαπιστώσεις για τον καιρό, σοκάρεται με το πολιτικά ανορθόδοξο χωρίς, όμως, να μπορεί να νιώσει ελεύθερος μέσα στο αντίθετο αυτού, εκστασιάζεται με τους σηκωμένους αντίχειρες κάτω από τα ψηφιακά ποστ του, ψυχαναλύεται και ομφαλοσκοπεί δίχως αύριο, χαπακώνεται, αδυνατεί να νιώσει ανάταση, παίζει κρυφτό με την ανηδονία.
«Όριο του μεγέθους των ηδονών είναι η εξάλειψη κάθε πόνου. Όπου υπάρχει ηδονή, και για όσο χρόνο συνεχίζει, εκεί δεν υπάρχει σωματικός πόνος ούτε λύπη στην ψυχή ούτε και τα δυο μαζί» είχε πει ο Επίκουρος, στον κήπο του οποίου οι ηδονές ξεροστάλιαζαν.
Η σάτιρα, μία μακρινή ξαδέρφη του πόνου, μπορούσε πάντα να χαρίσει ηδονή. Έστω και στιγμιαία. Απαραίτητη σε κάθε μορφή ψυχαγωγικού προγράμματος. Αναπόσπαστο μέρος της συνταγής ενός τηλεοπτικού μενού, ίσης σημασίας με την ειδησεογραφία, αγκαζέ πάντα με τα breaking news. Μια άλλη θεώρηση της σοβαρής δημοσιογραφίας, σαν παστίλια ανακούφισης για τον πόνο του άλλου. Τελευταία όμως οι παστίλιες κόπηκαν, το ίδιο και ο βήχας των τηλεθεατών με υψηλό ΙQ. Πατήθηκε το mute στο όποιο συναίσθημα, η ιστορία της ελληνικής τιβί απονευρώθηκε σαν χαλασμένο δόντι.
Επικίνδυνο; Κακόγουστο; Σίγουρα όχι αθώο. Η σάτιρα ένωνε, δε χώριζε, γεφύρωνε, δεν πόλωνε. «Το χιούμορ είναι ο πιο σύντομος δρόμος από έναν άνθρωπο σε έναν άλλον», είπε ο Γάλλος σκιτσογράφος Βολίνσκι. «Ο σκοπός ενός αστείου δεν είναι να μειώσει κάποιον, αλλά να του θυμίσει ότι είναι μειωμένος» συμπλήρωσε ο Βρετανός συγγραφέας, Τζωρτζ Όργουελ. Οπότε, που καταλήγουμε;
