Κοιτάζω τη φωτογραφία του μικρού αγνώστου. 2,5 χρόνων. Περίπου. Δεν ξέρουμε το όνομά του. Υποθέτουν οι αρχές την ηλικία του. Με ταράζει. Ποιά, εμένα. Που έχω δει λόγω δουλειάς, τόσα παιδιά εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα. Σκέφτομαι ότι με σοκάρει η φωτογραφία του. Πώς ένα παιδί έχει background στη φωτογραφία του, το σημείο που φωτογραφίζονται οι ύποπτοι για ποινικά αδικήματα και εγκλήματα; Αντί για τσουλήθρα, παραλία, ή έστω αλάνα. Σκέφτομαι ότι έχουν κάψει τον εγκέφαλό μου οι αμερικάνικες σειρές.
Και ναι, τελικά βρίσκω τι με κάνει να μη μπορώ να σηκώσω τα μάτια μου από το "πλάνο". Είναι η σοκολάτα στο χεράκι του.
Συνεχίζω να τον κοιτάω. Δεν δείχνει φοβισμένος. Κακοκουρεμένο είναι το γλυκό μου. Κοιτάω με προσοχή τα ρουχαλάκια του. Θυμάμαι το δικό μου παιδί 15 χρόνια πριν, σε ίδια ηλικία με το μικρό άγνωστο, μετά από ένα ολόκληρο απόγευμα στις κούνιες και στο σκάμα. Τα πεδιλάκια είχαν λιγότερο χώμα και σκόνη απέξω, από τα δάχτυλα των ποδιών του ανάμεσα. Και ναι, αν τελείωνε με ένα παγωτό η βόλτα, ο λεκές ήταν δεδομένος. Το μυαλό μου για λίγο επιχειρεί να εκλογικεύσει γιατί στέκομαι και κοιτάω και ξανά κοιτάω τη φωτογραφία.
Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τα τυπικά: αν οι γονείς του δεν είναι νόμιμοι; πώς να πάνε άμα φοβούνται; αν οι γονείς δεν έχουν πρόσβαση στα Μέσα πώς θα μάθουν ότι είναι εκεί; Αν οι γονείς δεν μπορούν να του εξασφαλίσουν ούτε ένα πιάτο φαγητό και για αυτό το άφησαν; Ποιός του μιλάει εκεί πού είναι; Και σε ποια γλώσσα; Αλλά δεν έχει σημασία. Ο τόνος της φωνής και οι κινήσεις μιλάνε καλύτερα στα παιδιά από τις λέξεις. Ξανά κοιτάω τη φωτογραφία. Και ναι, τελικά βρίσκω τι με κάνει να μη μπορώ να σηκώσω τα μάτια μου από το "πλάνο". Είναι η σοκολάτα στο χεράκι του. Είναι το κάτω από ένα μέτρο πλάσμα, φωτογραφημένο μπροστά στο "μέτρο" των υπόπτων για εγκλήματα. Είναι το πώς ακινητοποιείς ένα τόσο μικρό παιδί για ένα φωτογραφικό κλικ. Είτε δίπλα στον παππού. Είτε μπροστά στο ηλιοβασίλεμα. Με μια σοκολάτα. Ακόμη και αν βρίσκεται εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ποτέ κανένα παιδί.
