Με αφορμή τη συμπλήρωση 57 χρόνων από τον θάνατο της Κάρεν Μπλίξεν στις 7 Σεπτεμβρίου 1962, το Fractal αφιέρωσε μια ανάρτηση στο Facebook σε αυτή τη Δανή συγγραφέα που υπήρξε πολύ μπροστά από την εποχή της. Μια ανάρτηση που μας μυεί στη συναρπαστική σαν μυθιστόρημα ιστορία της ζωής της:
«Η #Κάρεν_Μπλίξεν που έφυγε σαν σήμερα το 1962, είναι Δανή συγγραφέας. Υπέγραφε στην αρχή με το αντρικό ψευδώνυμο "Ισακ Ντίνεσεν", ενώ είχε και τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Οσκεόλα και Πιερ Αντρεζέλ. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της "Πέρα από την Αφρική", μια εξιστόρηση των χρόνων που έζησε στην Κένυα και μία από τις ιστορίες της, "Η γιορτή της Μπαμπέτ", οι οποίες και οι δύο έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο με ταινίες που έχουν κερδίσει όσκαρ. Επίσης είναι γνωστή για το έργο της “Επτά γοτθικές ιστορίες”.
»Υπήρξε μια γυναίκα μπροστά από την εποχή της: έζησε μόνη της στην Αφρική, έγινε γνωστή και αποδεκτή ως γυναίκα συγγραφέας και τόλμησε να στηρίξει αιρετικές αντιλήψεις για το θεσμό του γάμου και της γυναικείας σεξουαλικότητας. Από πολύ νωρίς έδειξε τις καλλιτεχνικές της τάσεις και ήδη σε παιδική ηλικία ζωγράφιζε και έγραφε ποιήματα. Δεκαεπτά χρόνων άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική πρώτα στην ιδιωτική σχολή σχεδίου των δεσποινίδων Σόντε και Μέλνταλ στην Κοπεγχάγη και μετά στην προπαρασκευαστική σχολή γυναικών της Ακαδημίας Τεχνών. Αρραβωνιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1912 τον δεύτερο ξάδελφό της Σουηδό βαρόνο Μπρορ φον Μπλίξεν-Φίνεκε και την επόμενη χρονιά ταξίδεψε ατμοπλοϊκώς στη Βρετανική Ανατολική Αφρική (μετέπειτα Κένυα) για να παντρευτούν και να ζήσουν στη φυτεία καφέ που είχε αγοράσει ο μέλλων σύζυγός της. Εκεί γνώρισε τον Αγγλο Ντένις Φινς Χάτον, έναν άνθρωπο που συνδύαζε πρακτικές ικανότητες και μόρφωση (αρχηγός σαφάρι, πιλότος, γνώστης της κλασικής ευρωπαϊκής τέχνης και λογοτεχνίας), ο οποίος τη γοήτευσε και επηρέασε την εξέλιξή της ως ανθρώπου και καλλιτέχνη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο.
»Έζησε μέχρι τον θάνατό της στην Δανία. Οικονομικά την βοηθούσε η οικογένειά της, ενώ με τα έσοδα από τη συγγραφή των βιβλίων μπορούσε να πληρώνει για διάφορες υπηρεσίες, όπως για γραμματέα. Προς το τέλος της ζωής της, υπέφερε από γαστρικό έλκος και έτσι αφαιρέθηκε χειρουργικά το 1/3 του στομάχου της, η μόνη διαθέσιμη τότε θεραπεία. Πιθανόν σε αυτή την εγχείρηση οφείλεται η εικόνα υποσιτισμού που εμφάνιζε. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είχε νευρική ανορεξία. Ήταν υποψήφια για να λάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962, αλλά πέθανε τις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους από υποσιτισμό.
Έχει πει:
• Όλες οι λύπες αντέχονται αν μπορεί να τις βάλεις σε μια ιστορία ή να πεις μια ιστορία γύρω από αυτές.
• Άντρας και γυναίκα είναι δυο κλειδωμένα κουτιά, το καθένα από τα οποία περιέχει το κλειδί για το άλλο.
• Ο Θεός έκανε τον κόσμο στρογγυλό, ώστε να μην μπορούμε να δούμε πολύ μακριά το δρόμο μπροστά μας».
