Η εικόνα που έκανε το γύρο του ντόπιου, μιντιακού συστήματος, σήμερα, με τη λήξη της παρέλασης, ήταν η μαθήτρια με τη μαντίλα στη θέση της παραστάτριας της ελληνικής σημαίας. Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους οι εικόνες που διαμορφώνουν το κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικό φόντο. Τα σύνορα όσο κι αν υψώνονται -μέσα από στιλιστικές συνήθειες ή πολιτικές τοποθετήσεις-, δε μπορούν να νικήσουν την ανθρώπινη ανάγκη για συνύπαρξη, για αποδοχή της διαφορετικότητας, για πολυπολιτισμική ομοφωνία. Οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι. Έξυπνοι, όπως η κοπέλα της φωτογραφίας -δεν βρίσκεται κανείς στη θέση του παραστάτη της σημαίας εάν δεν αριστεύσει-, ή λιγότερο έξυπνοι -δηλαδή, λιγότερο μορφωμένοι. Καλοί ή λιγότερο καλοί -δηλαδή, λιγότερο μορφωμένοι. Ευγενικοί ή λιγότερο ευγενικοί -δηλαδή, λιγότερο μορφωμένοι-, και πάει λέγοντας. Οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι.
Κι όμως, ακόμα κι αν το σκηνικό που μας περιβάλλει δεν το προμηνύει, θα νικήσει το υγιές πνεύμα στο τέλος.
Το μόνο που ξέρουμε για αυτή την κοπέλα με το υπερήφανο ανάστημα και το χαμηλωμένο βλέμμα είναι ότι κατάγεται από την Αίγυπτο, ότι έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα και ότι στέκεται με αξιοπρέπεια δίπλα στον -Έλληνα κατά πάσα πιθανότητα-, αριστούχο σημαιοφόρο, ο οποίος κόντρα στους μαχητές του γενναίου, νέου κόσμου που διαμορφώνεται, έχει μακριά μαλλιά, πιασμένα σε κοτσίδα. Με την ίδια περηφάνια περπατά δίπλα της μία άλλη μαθήτρια με μίνι φούστα και σοβαρό βλέμμα, η οποία μάλλον γλίτωσε από τις δυνάμεις κοινωνικής καταπίεσης, που υπολογίζουν την ηθική βάσει του μήκους της φούστας.
Κι όμως, ακόμα κι αν το σκηνικό που μας περιβάλλει δεν το προμηνύει, θα νικήσει το υγιές πνεύμα στο τέλος.
