Έχετε ακούσει αυτή την ιστορία ξανά στο παρελθόν; Ένα κορίτσι περνάει δύσκολα παιδικά και νεανικά χρόνια μέχρι που ανακαλύπτει το σκάκι. Γίνεται πρωταθλήτρια Αμερικής. Μαθαίνει Ρώσικα. Και τώρα προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να πάει στη Ρωσία για να παίξει σκάκι, γιατί δεν έχει αρκετά δικά της χρήματα για να το καταφέρει.
Όχι, αυτό δεν είναι το στόρι της Beth Harmon, της ηρωίδας της σούπερ πετυχημένης σειράς του Netflix «Το Γκάμπιτ της Βασίλισσας», αλλά η αληθινή ιστορία ζωής της Jessica Lauser, μίας υπέροχης, θαρραλέας γυναίκας που έχει κατακτήσει τρεις φορές το πρωτάθλημα στο αμερικανικό σκάκι στην κατηγορία τυφλών και συνεχίζει ακάθεκτη.
Η 40χρονη Lauser ήρθε στον κόσμο 16 εβδομάδες πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία τοκετού. Παρόλο αυτά επέζησε, αλλά όπως συμβαίνει με πολλά μωράκια που έρχονται στη ζωή τόσο πρόωρα χρειάστηκε να μπει για μεγάλο διάστημα σε οξυγόνο το οποίο προκάλεσε σοβαρή ζημιά στα μάτια της. Πλέον από το ένα μάτι είναι εντελώς τυφλή, ενώ από το άλλο βλέπει περίπου 20% με αποτέλεσμα το οπτικό της πεδίο να είναι εξαιρετικά περιορισμένο. Όπως έχει περιγράψει η ίδια, βλέπει την αγαπημένη της σκακιέρα θολά και είναι σε θέση να διακρίνει πότε ένα τετράγωνο στο σκάκι είναι κατειλημμένο, αλλά δεν μπορεί πάντα να διακρίνει ποιο πιόνι βρίσκεται πάνω σε αυτό. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να είναι πολύ, πάρα πολύ, συγκεντρωμένη. Μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο της πρόβλημα είναι ένας βασικός κανόνας στο σκάκι ο οποίος λέει πως αν πιάσεις ένα πιόνι πάνω στη σκακιέρα είσαι υποχρεωμένος να το μετακινήσεις.
«Αν είναι απαραίτητο να βεβαιωθώ για κάποιο πιόνι πάνω στη σκακιέρα απλά το ακουμπώ διακριτικά με την άκρη του δακτύλου μου στην κορυφή και λέω "αναγνώριση". Δεν το πιάνω ποτέ στο χέρι μου, απλά το ακουμπάω ελάχιστα», εξηγεί.
O Michael Aigner, συμπαίκτης της Lauser σε σκακιστικους αγώνες για άτομα με ειδικές ανάγκες, εξηγεί ότι αν παίξεις μαζί της δεν καταλαβαίνεις καν ότι είναι τυφλή, αφού τα άτομα με πρόβλημα όρασης συνήθως χρησιμοποιούν μία ειδικά διαμορφωμένη σκακιέρα. Αντίθετα η Lauser παίζει όπως όλοι οι υπόλοιποι παίκτες, απλά είναι απαραίτητο σε συγκεκριμένα σημεία του παιχνιδιού να ακουμπήσει ελαφρά κάποια πιόνια για να τα ταυτοποιήσει. Δε διαθέτει φωτογραφική μνήμη όπως η τηλεοπτική Beth Harmon, αλλά έχει τη ξεχωριστή ικανότητα να διακρίνει τις φιγούρες ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο μοτίβο, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο.
Δείτε ένα σχετικό βίντεο:
Το σκάκι υπήρξε το βασικό καταφύγιο της Lauser εδώ και πάρα πολύ καιρό. Έμαθε να παίζει σε ηλικία 7 ετών, όταν μεταφέρθηκε από δημοτικό σχολείο για άτομα με ειδικές ανάγκες στην Αριζόνα σε ένα κλασικό, δημόσιο σχολείο στην πολιτεία της Καλιφόρνια. Μέχρι τότε ήξερε να παίζει μόνο Μonopoly.
«Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που μπήκα στην τάξη παρατήρησα μία σκακιέρα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Ήξερα από πριν ότι οι συμμαθητές μου θα με κοροϊδευαν επειδή φορούσα τεράστια γυαλιά και αποφάσισα να μάθω να παίζω για να τους κάνω να το βουλώσουν επιτέλους», εξομολογείται η Lauser που σήμερα ζει στο Κάνσας, αλλά έχει αλλάξει πολλές πόλεις στη ζωή της, καθώς, λόγω του προβλήματος στα μάτια της, είναι αρκετά δύσκολο να βρει μία σταθερή δουλειά. «Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι δεν μπορώ να βρω μία ίση αντιμετώπιση στη ζωή επειδή γεννήθηκα όπως γεννήθηκα», σχολιάζει η 40χρονη γυναίκα της οποίας ο μισθός δε ξεπερνά τα 2.000 δολάρια τον μήνα, ένα αρκετά χαμηλό ποσό για τα πανάκριβα δεδομένα της Αμερικής.
«Υπάρχουν πολύ χαμηλά όρια για μένα. Με έχουν κρατήσει στα όρια της φτώχειας για ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου, παρόλο που δεν έχω σταματήσει ούτε μία ημέρα να εργάζομαι», παραδέχεται η Lauser. «Δεν αποζητώ τον οίκτο. Αποζητώ μία ίση ευκαιρία στη ζωή».
Αυτή τη στιγμή βασική της μέριμνα είναι να καταφέρει να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζεται για να μεταβεί το 2022 στη Ρωσία για την Ολυμπιάδα Σκακιού. Όπως δηλώνει δεν είναι καθόλου σίγουρη πως θα τα καταφέρει γιατί η Παγκόσμια Ακαδημία Σκακιού έχει δεσμευτεί να πληρώσει μόνο τη διαμονή των παικτών συν 1500 ευρώ για τα έξοδα του ταξιδιού, ένα μικρό ποσό για να μπορέσει κάποιος να πάει από την Αμερική στη Ρωσία και πίσω, καλύπτοντας παράλληλα και τα έξοδα για διατροφή και μετακινήσεις για όσο καιρό παραμείνει στο τουρνουά.
Αν μπορούσε να κάνει μία ευχή αυτή θα ήταν να μη χάσει στη δουλειά και το διαμέρισμα της στο Κάνσας. «Θα ήθελα μία μέρα να έχω αρκετά χρήματα για να ζήσω και να μην πρέπει συνέχεια να ανησυχώ για τα χρέη μου. Να μπορώ να διαγωνίζομαι,να βοηθάω τους άλλους. Ίσως να πάω να ζήσω στη Ρωσία και να διδάσκω αγγλικά. Α, και να παίζω σκάκι».
Κεντρική φωτογραφία: Aπό βίντεο στο YouTube
Με πληροφορίες από τους New York Times
